Door Carol Rock

Het is precies een jaar geleden dat de scholen in San Francisco de deuren sloten. Voor een paar weken, was toen het plan. In die tijd kon iedereen in het onderwijs zich focussen op gezondheid en veiligheid ten tijde van wat toen nog een epidemie heette. How little did we know…

We zijn inmiddels een jaar verder, privéscholen verspreid door het hele land zijn al maanden zonder noemenswaardige problemen open. Maar dat is slechts voor een deel reden voor optimisme…

The haves and the have nots

Juist nu, in een tijd waarin iedereen mentaal behoorlijk wordt uitgedaagd, wordt ook de schrikbarend grote kloof tussen the haves and the have nots in dit land pijnlijk blootgelegd. Wie genoeg geld heeft, of de mazzel heeft een beurs te bemachtigen, kan zijn kinderen al vanaf het derde levensjaar naar school sturen. Tegen de tijd dat ook de openbare scholen beginnen – vanaf Kindergarten – hebben de privéschool-leerlingen dus al twee jaar voorsprong op hun leeftijdgenootjes.

En ook nu weer wordt die achterstand voor zoveel leerlingen alleen maar vergroot. De maatregel treft leerlingen met leerproblemen, problemen thuis, dakloze leerlingen, of nieuwkomers die de Engels taal nog niet machtig zijn, het hardst.

Deze week werd bekendgemaakt wat de plannen zijn voor heropening van alle, of in elk geval zoveel mogelijk, scholen in San Francisco. Die opening is nog niet definitief en gebeurt niet voor half april. Aanvankelijk gaat het dan om minder dan de helft van alle openbare scholen van de in totaal 64. En het gaat vooralsnog alleen om de jongste leerlingen tot en met groep 7. Geen woord nog over de middelbare scholen.

Kinderen konden geen kant op

Toen wij in juli naar San Francisco verhuisden was de stad net weggekropen in een strenge lockdown. Van de bruisende stad die we een paar jaar daarvoor voor het eerst bezochten, was niet veel meer over. Overal gesloten deuren, waarvan sommigen voorgoed. Zelfs speeltuinen waren al maanden op slot. Als kind kon je geen kant uit. De uitzondering van de kinderen die met hun ouders naar hun zomerhuis in Sonoma of Lake Tahoe waren gevlucht, daargelaten.

Toen we vlak na aankomst te horen kregen dat ook de scholen voorlopig potdicht zouden blijven, zonk de moed ons echt in de schoenen. Na twee maanden opgesloten in een driekamerappartement zonder vrienden, was dit het laatste wat ik onze kinderen gunde. 

Maar distance learning bleek alleen in naam afstandelijk. Van mij werd vooral verwacht dat ik standby was. Klaar om in te grijpen en eerste hulp bij vertaling toe te dienen. Of de snacks en lunch paraat te hebben. Bij onze freshman die vanaf dag 1 keurig om 8 uur incheckt in zijn digitale klaslokaal, moest ik juist zover mogelijk bij zijn kamer uit de buurt te blijven. Prima en een luxe, besef ik maar al te goed. 

Code nachtmerrie

Neemt niet weg dat wij hier een gat in de lucht sprongen toen we te horen kregen dat onze kinderen vanaf november weer écht naar school mochten. De inspectie was langs geweest, had de looproutes, afstanden tussen de tafels, aanwezigheid van hand sanitizer en zeep nauwkeurig geïnspecteerd. Onze school kreeg uiteindelijk het felbegeerde stempel: VEILIG. 

Die stempel kregen de scholen van de ruim 52.000 leerlingen die nu al een jaar elke dag als een zombie achter een computerscherm lessen volgen, helaas niet. En zoals het er nu naar uitziet, blijft dat klaslokaal de rest van dit schooljaar gesloten. In Californië werken we met kleurcodes. Code Paars betekent dat alles op slot gaat, code rood is waar we nu in zitten, oranje en geel zijn de codes waar iedereen nu naar snakt. Maar als het aan sommige schoolbestuurders ligt, mogen de schooldeuren pas weer open als er helemaal geen besmettingen meer zijn. Code nachtmerrie zeg maar.

Achterstand en uitval

Angst is de belangrijkste reden waarom zoveel kinderen al maanden moeten leven als kluizenaars. ‘Zijn de leerkrachten wel veilig voor de klas? Hoe veilig zijn de kwetsbare ouders en de inwonende grootouders nog als de kinderen weer buiten komen’, vragen bezorgde betrokkenen zich af. En ondanks de vele onderzoeken die aantonen dat terugkeer naar school veilig is, de protestacties van ouders en zelfs een rechtszaak van de stad tegen haar eigen schoolbestuur, houden de onderwijsvakbonden hun poot al maanden stijf en de schooldeuren gesloten. 

En dan de gevolgen: drie miljoen leerlingen zijn in heel de VS een no show. Ze checken niet meer in tijdens de Zoom-lessen, niemand weet hoe het met hen gaat, of zelfs waar ze zijn. Zorgen om nog meer achterstand, of uitval zijn daarom ook groot. Wanhopige ouders die door de pandemie hun baan verloren, schakelen hun thuiszittende kinderen in om een financieel steentje bij te dragen. Wat natuurlijk onmogelijk te combineren valt met de online lessen tijdens werktijden.

Het ergste vind ik de berichten over kinderen die het mentaal niet meer aan kunnen nog een dag langer naar een pratende leerkracht op een computerscherm te kijken. Kinderartsen melden een verdubbeling van het aantal ziekenhuisopnames. Voor de pandemie kwam er hooguit een jongvolwassene in de zoveel maanden met mentale klachten naar het ziekenhuis. Nu gebeurt dat elke shift. Kinderen van 13 of zelfs jonger melden zich bij de spoedeisende hulp met snijwonden in hun polsen. Je zou toch hopen dat het overleg om die scholen zo snel mogelijk allemaal te openen in een sneltreinvaart terechtkwam?

Luister naar je vrouw Joe!

Het is om te huilen en dat meen ik oprecht. Het is gênant hoeveel er gepraat wordt en hoe weinig er tot actie wordt overgegaan, ondanks al deze alarmerende berichten. Maar er is gelukkig een lichtpuntje verschenen in de hoedanigheid van onze nieuwe First Lady.

Jill Biden is een onderwijzer in hart en nieren. Zo bevlogen dat zij haar baan na 21 januari heeft aangehouden. Jill Biden weet als geen ander hoe belangrijk het is om alle kinderen weer zo snel mogelijk in de klas te krijgen. En het fijne is dat zij een verstandige man trouwde, die begrijpt hoe belangrijk het is naar je vrouw te luisteren…

Alle leerlingen nog voor het einde van dit schooljaar weer terug in de klas. Het heeft de hoogste prioriteit op zijn To Do List.

Vorige week vertelde mijn dochter enthousiast dat haar juf haar tweede vaccinatie had gekregen. In Californië zijn vaccins gereserveerd om zoveel mogelijk leerkrachten zo snel mogelijk te vaccineren, zodat ze binnenkort weer veilig voor de klas kunnen staan. Ik hoop met heel mijn hart dat alle leerlingen in juni dit bizarre schooljaar binnen de veilige en vertrouwde muren van hun school mogen afsluiten!

Toen Carol en haar toekomstige man in 1998 vanaf het dak van de Twin Tower de magische stad onder zich bewonderden, spraken zij stilletjes de wens uit hier ooit wel te willen wonen. Be careful what you wish for, want ruim 10 jaar later vertrokken zij, nu met kleuter en baby, voor vijf jaar naar hun geliefde New York. Ook toen zij weer teruggingen naar Nederland, bleef Amerika lonken. Toen zij, na vier jaar terug in Nederland, weer naar de VS emigreerden, dit keer naar de Westkust, kwam hun andere grote wens uit. Een zware, maar bijzondere tijd om naar Amerika te verhuizen. Maar door alle corona- en verkiezingstoestanden heen, zien ze hoe de schoonheid van het land weer langzaam tot bloei komt.
Foto: Nova Rock

Gastschrijver

Gastschrijver

Af en toe nodigt de redactie van Het Andere Amerika een interessante gastredacteur uit, die zijn of haar licht laat schijnen over de huidige stand van zaken in de VS. Heb jij ook een bijzonder verhaal te vertellen dat je graag op ons platform zou publiceren? Neem contact met ons op!
Previous post Terug in Amerika, het land van haat en hoop
Next post Zelden heb ik armoede zo in het gezicht gekeken

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: