In onze Mustang convertible rijden we met een ronkend geluid van vliegveld LAX langs een haag van palmbomen naar Venice Beach. De wind waait door onze haren en de Californische zon doet ons, komend van het nog koude grijze New York, goed. We gaan een lang weekend met onze jongste zoon Los Angeles maar weer eens verkennen. Het is zo’n vier jaar geleden dat we er voor het laatst waren en op onze zonen maakte de stad toen een enorme indruk. Ikzelf vond het de keren dat ik er was vooral een plek van grote tegenstellingen.

We rijden naar Venice, richting ons hotelletje aan Beachfront Ave. Ons logeeradres ligt in het rustige ‘surf’-gedeelte vol met organic koffietentjes en vegan lunchtentjes. Alhoewel covid hier natuurlijk nog volop aanwezig is, voelt het er schoon en veilig. Overal waar je kijkt zie je kleurrijke muurschilderingen, wuivende palmbomen en alles staat in bloei. Surfers lopen langs ons terrasje en mensen spelen met hun honden op het grasveldje voor de deur. We worden er vrolijk van. 

De zelfkant

Even later besluiten we for old times sake een wandeling over de boulevard te maken. Honderd meter van ons hotelletje slaat onze stemming om. Nu is LA altijd al een stad met heel veel daklozen geweest. De huizenprijzen zijn hoog, de salarissen laag en het is altijd mooi weer.

Bovendien heeft het beleid rond Mental Health Care in Californië bijgedragen aan de groei van de daklozenpopulatie. Sinds Ronald Reagan er gouverneur was in de jaren 60 en 70 geldt er namelijk een wet die onvrijwillige opname van mensen met een psychiatrisch probleem onmogelijk maakt. Met andere woorden, als je worstelt met mentale problemen kun je alleen geholpen worden als je er zelf direct om vraagt. Veel geesteszieke mensen leven buiten de realiteit en weten vaak niet eens dat ze ziek zijn en eindigen dus op straat.

Maar wat we nu zien, tart ons voorstellingsvermogen. Tentjes, hutten van zeil, vodden en karton, zwervers op het strand, junks, alcoholisten en psychiatrisch zieken; heel veel mensen aan de zelfkant van de samenleving.

Opvallend is dat bij de dure eettenten aan het plein en in de loods ietsje verderop dat hippe surf-publiek en yuppenvolk weer zit. Niet voor niets had Google juist hier het LA-kantoor, een bijzonder gebouw in de vorm van een verrekijker. We strijken neer op een terras, drinken een glas wijn en eten een pokébowl. Morgen gaan we naar Beverly Hills en Hollywood. 

Gebroken dromen

Met een gezond ontbijtje achter de kiezen stappen we weer in onze Mustang en rijden we The Pacific Highway op. Wat is het hier toch mooi! The West Coast geeft je altijd een fantastisch vrij gevoel. Het uitzicht is wijds en prachtig. We kijken uit over de Pacific Ocean en zien een school dolfijnen zwemmen. We zuigen de zeelucht op en cruisen weer verder langs de kust. Alleen overal waar we kijken zien we ook weer die tentjes en hutten, in de berm langs de snelweg en tegen de bergen aangeplakt… 

Als we Beverly Hills inrijden over Sunset Boulevard, passeren er twee glimmende Mc Larens, drie Ferrari’s en tig Porsches. Hier wonen de lucky ones. De huizen om ons heen zijn groot, heel groot en de omgeving is bloemrijk en groen. Je ruikt de Bougainville en de Mimosa. 

Even verderop op Rodeo Drive vliegen de Chanels en de Louis Vuittons je om de oren. Het is alsof je weer even het decor van twee series uit mijn jeugd instapt: Melrose Place en Beverly Hills 90201. 

Contrasten en extremen

We vervolgen onze weg op de Sunset Boulevard, ook wel The Boulevard of Broken Dreams genoemd. In de heuvels liggen de villa’s van de jonge succesvolle TikTok-helden, weet onze jongste zoon ons te vertellen.

Een mannelijke prostitué staat halfnaakt te dansen voor het prachtige Jugendstil-hotel Marmont, waar de sterren van weleer hun cocktails dronken, maar ook waar John Belushi zichzelf ooit van het leven beroofde. Dat laatste deed Whitney Houston in het Beverly Hills hotel dat we zojuist passeerden. Verderop staan de stoepen en parkeerplaatsen weer vol met tentjes. Een verwilderde jongen op blote voeten en met groezelig ontbloot bovenlijf steekt vlak voor onze auto over. Een meisje in een T-shirt en onderbroek volgt.

Onze roadtrip van vandaag is een volgende confrontatie met hoe Los Angeles dromen soms doet uitkomen, maar veel vaker totaal vernietigt. Er is een oude Native American-legende die zegt dat LA ooit zo plat was als een pannenkoek. Na verloop van tijd vielen de scherven van gebroken dromen, verloren hoop en onvervulde ambities neer in de buitenwijken en vormden de heuvels rondom LA.

Filmdecor

The Hollywood Sign doemt op en we rijden The Hollywood Hills in. Altijd een avontuur want de weggetjes zijn er zo smal en kronkelend dat je tegenliggers maar nauwelijks kan ontwijken. De huizen doen denken aan het Hollywood van de sixties en seventies en de mensen die er wonen zijn inmiddels verre van filmsterren, maar eerder jonge gezinnen en wat pensionado’s die er al lange tijd geleden neerstreken.

We keren om bij de paardenranch uit de film Once Upon a time in Hollywood en rijden naar The Observatory, die zo bekend is uit de film LaLaLand. Dat is natuurlijk sowieso het gevoel hier, dat je iedere keer in een filmdecor stapt. Het uitzicht is er fabuleus. We kijken naar Downtown LA waar we nog nooit zijn geweest. Nieuwsgierig als we zijn, gaan we er morgen heen. Bij de populaire hangout van de TikTok-generatie The Saddle Ranch praten we na over al onze indrukken en maken we plannen voor de volgende dag.

De daklozencrisis

De volgende ochtend is het prachtig weer. Ik heb het een en ander gegoogeld over Downtown LA, aangezien er ook plekken zijn waar je maar beter niet kunt komen. Wat ik lees is nu al verontrustend. Willen we dit eigenlijk wel zien? 

In Los Angeles is het in het afgelopen jaar duidelijk de verkeerde richting opgegaan met het daklozenprobleem. In 2020 telde de Greater Los Angeles Homeless Count meer dan 66.000 daklozen, 12,7 procent meer dan in 2019. En verwacht wordt dat dit getal in 2023 tussen de 80.000 en 90.000 zal liggen. De falende (geestelijke) gezondheidszorg, de economische crisis, gecombineerd met het jarenlange tekort aan investeringen in shelters en tijdelijke huisvesting, heeft een vloedgolf aan daklozen in LA gecreëerd.

Bovendien heeft de gouverneur van LA in de zomer van 2020 de deuren van de overbevolkte gevangenissen, een ander immens probleem in Californië, opengezet omdat de coronabesmettingen niet meer te beheersen waren. Duizenden gevangenen, ook diegenen die met covid besmet waren, werden vrijgelaten zonder enige begeleiding bij het rehabiliteren. Naar alle waarschijnlijkheid is een groot deel van deze mensen ook op straat beland.

We besluiten eerst naar het oudste gedeelte van de stad te gaan, een vriendelijk Mexicaans pleintje met een kerk en een marktje. Langs de kleurrijke kraampjes lopen Zuid-Amerikaanse gezinnetjes af en aan. Het is altijd mooi om te zien waar zo’n immense stad ooit begonnen is.

Als we daarna verder lopen over Mainstreet passeren we rijen daklozen-tentjes voor het gemeentehuis, het politiebureau, het postkantoor en de gerechtsgebouwen. Verder zijn de straten leeg. Er is opvallend genoeg ook geen politie op straat. Het is een unheimisch gevoel om hier te lopen. We lopen terug over Broadway en pakken de auto weer, dit keer met het dak dicht, want bij ieder stoplicht staan bedelaars. 

Zombie-town

Als we richting het Art District rijden, de wijk die een jaar geleden nog grote real estate-kansen bood en bekend staat om de street art, zien we eigenlijk niets anders dan dichte loodsen en lege straten. Een lunchtentje met een terras is open maar de omgeving voelt doods aan. Maar als we de hoek om rijden richting het beruchte The Cecil hotel waar onder anderen Richard Ramirez, een van de grootste seriemoordenaars uit de geschiedenis van LA woonde, zien we pas echt wat ‘doods’ betekent.

We rijden door Skid Row, een buurt die eigenlijk ‘per ongeluk’ is ontstaan. Dertig jaar geleden nam de burgemeester van toen de beslissing dat alle Homeless Services in een locatie moesten plaatsvinden. De gedachte erachter was dat men zo de daklozen-crisis die toen al in LA bestond, kon beteugelen. 

Een theorie die op veel fronten fout heeft uitgepakt, want wat we zien is indrukwekkend en dieptriest. Duizenden tentjes en hutjes, op de stoepen, in de zijstraten, jonge mannen en vrouwen die midden op straat staan te trippen, mensen op blote voeten met winkelkarretjes, gezinnen bedelend voor hun tent. Dit is zombie-town. Ik kan en wil geen foto’s maken.

“Skid Row hurt me in ways I can’t ever explain. It made me do things and made see things I wish I would have never seen.”
 LUKE

In stilte vervolgen we onze weg. We willen heel snel weg hier. Het is te veel om in een keer te kunnen verwerken. Waar begin je met het oplossen van dit gigantische probleem? ’s Avonds aan het diner in Santa Monica praten we na over de uitzichtloosheid in Downtown LA. En we hebben het over onze toekomstdromen. Al die mensen die we vandaag zagen hadden die ooit ook…

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg van ’t Pad Bosch woont sinds 2010 in New York en schrijft sindsdien voor verschillende tijdschriften en nieuwswebsites over haar ontmoetingen met de Amerikaanse cultuur en maatschappij. Ingeborg was tijdens de Amerikaanse verkiezingstijd in 2016 regelmatig te gast op de radio. In 2018 gaf ze haar debuutroman 'Kroniek van een Erfenis' uit en momenteel is zij hoofdredacteur van DeWereldwijven.com.
Previous post Zelden heb ik armoede zo in het gezicht gekeken
Next post Amerika is klaar voor de Roaring Twenties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: