Je kunt de staat nauwelijks representatief noemen voor de 21e eeuw, laat staan voor het land. Het is een nogal agrarisch en landelijk gebied, met maar 3 miljoen inwoners van Duitse of Scandinavische afkomst. Men leeft vooral volgens conservatief christelijke waarden en normen en 90% heeft een witte huidskleur. Nou niet bepaald een afspiegeling van de Amerikaanse samenleving…

Normaal gesproken kraait er geen haan naar Iowa en heeft de staat vrij weinig in de melk te brokkelen in de Amerikaanse politiek. Slechts 1% van de politiek afgevaardigden wordt door Iowa geleverd. Men noemt het ook wel een flyover-staat. Niks te doen, niks te zien, niks te halen. 

Of zoals de Nederlandse Mary, die er al 50 jaar woont, zegt: ‘ Waarom ze hier eerst stemmen? Geen idee, het is hier nogal boring. In Iowa is er niks speciaals. We hebben hier Pella, waar de eerste Nederlanders een settlement hadden en de Amana waar de Duitsers zich voor het eerst vestigden, maar verder… Iowa is agricultuur. Ik woon in een dorp van 300 mensen. Allemaal blanken.’

Foto: Pella, Danielle Wallace

Retail Politics

En toch staat een keer per vier jaar de wereld van de inwoners van Iowa op z’n kop. Dan trekt het hele Washington-circus met bussen en zwarte SUV’s naar de boerendorpen en agrarische steden om daar met tenten, vlaggen, buttons en flyers neer te strijken. Er staan dranghekken bij openbare gebouwen en de meeste hotels, motels en B&B’s zijn volgeboekt.

Rondom de eerste verkiezing van het jaar, de caucus in Iowa op 3 februari, is de politicus niet meer dat gezicht van de televisie of uit de krant. De inwoners van Iowa hopen een glimp op te vangen van de kandidaten en hen te treffen aan de toonbank bij de lokale donut-shop. Retail Politics, wordt het ook wel genoemd. En waar de kandidaten naartoe gaan, ja daar is de pers natuurlijk ook. Overal staan persbusjes, camera’s en correspondenten met microfoons klaar om gesprekjes te voeren, foto’s te maken of ander beeld te schieten.

Slaat de boodschap aan?

Iowa is een van de tien staten waar deze nogal archaïsche caucus wordt gehouden. Bij een caucus zetten de politieke partijen in gymlokalen, schoolkantines, kerken, brandweerkazernes of bibliotheken bijeenkomsten op, waar stemmers openlijk discussiëren en door hun hand op te steken of het noemen van namen, stemmen op kandidaten die hen bij de State conventions van de twee partijen mogen vertegenwoordigen. In tegenstelling tot de primaries in de 40 andere staten, waar gewoon – zoals wij in Nederland gewend zijn – anoniem wordt gestemd.

Sinds de jaren 70 gaat het verhaal dat, als je het als kandidaat hier goed doet, je de publiciteit voor de rest van het jaar mee hebt. En dus zie je in lokale diners John en Jane Doe met wildvreemde correspondenten onder het genot van koffie met appeltaart praten over onderwerpen die belangrijk voor hen zijn. En spendeert menig presidentskandidaat heel wat uren om al die dorpen en steden in Iowa te bezoeken en er campagne-bijeenkomsten te houden, voordat de daadwerkelijke caucus plaatsvindt.

Fotocredit: Retail Politics, Danielle Wallace

Je zou het kunnen zien als de eerste proeve van bekwaamheid of toets voor de kandidaten die ze van ‘echte’ kiezers krijgen. De steun die ze hier in Iowa ontvangen, lijkt hen een redelijke indicatie te geven over hoe ze het bij de rest van de Amerikaanse kiezers zullen gaan doen. De gedachte is dat als de gemiddelde inwoner van Iowa een kandidaat steunt, die een redelijke kans van slagen zal hebben in de rest van het land.

De resultaten in Iowa zeggen bovendien iets over hoe de boodschap van de betreffende kandidaat overkomt bij stemmers. En omdat het nog vroeg in het proces is, is er nog tijd genoeg om feedback te verwerken en de verkiezingsretoriek aan te passen.

Voorspeller of niet?

Maar Iowa was niet altijd al als eerste aan de beurt. Dat was pas in 1976 het geval, toen de Democratische Partij de planning aanpastte. Jimmy Carter’s campagne had niet de zichtbaarheid noch de financiële middelen om te kunnen concurreren bij de primaire verkiezingen in de grote staten en dus stopte zijn team heel veel energie in het winnen van stemmen in een van de minder belangrijke staten: Iowa.

Het bleek een succes voor Carter. Hij won met zijn campagne in Iowa verrassend veel momentum door de enorme hoeveelheid media-aandacht.  Het leverde hem uiteindelijk de Democratische nominatie voor het presidentschap op. Sindsdien is de staat een belangrijk podium gebleven voor bijna iedere presidentskandidaat. Ook al is de caucus eigenlijk alleen in Jimmy Carters geval een daadwerkelijke voorspeller van succes gebleken.

Het ‘gewone’ leven na 3 februari

Maar dan, als het circus weer is vertrokken en de rust weer is wedergekeerd, hoe ziet het er dan uit in Iowa? Zijn de mensen dan nog zo gericht op de politiek in Washington? En Iowa is weliswaar een ‘swing-staat’ maar wel eentje die in de Midwest ligt en ook als zeer religieus en conservatief wordt gezien. Is er veel verdeeldheid onder de bevolking?

De Nederlandse Danielle woont al lange tijd met haar gezin in Fairfield, Iowa. Het is een plek die het midden houdt tussen een groot dorp in Iowa en een progressieve stad zoals Des Moines of Iowa City. 

‘Ons dorp is geen gewoon dorp in de Midwest’, vertelt ze. ‘Er is een universiteit die heel veel multiculturele studenten trekt. Veel van de families die op de universiteit hebben gezeten blijven hier wonen of komen terug als ze zelf kinderen hebben. De criminaliteit is laag en het is hier heel erg gericht op gezinnen en ondernemers.’

Hoe verdeeld is Iowa nu eigenlijk?

‘Fairfield wordt ook wel het Silicon Valley van de Midwest genoemd. Er zijn veel verschillende religies, het is multiculti en de mensen staan over het algemeen open voor zaken als immigratie en het tegengaan van global warming. Deze groep ‘nieuwkomers’ stemt over het algemeen Democratisch. Maar onze kleine gemeente van bijna 10.000 inwoners is wel erg verdeeld.

De Iowans zelf zijn veelal boeren, erg religieus, vaak pro-Trump en conservatief. Ze zijn tegen LGBTQ-mensen en immigranten en de Bijbel is heilig. Over het algemeen wonen hier inderdaad veel witte mensen. Daartegenover staat dat Iowa een van de eerste staten was die het homohuwelijk toeliet. En in ons gezin is de LBGTQ-community belangrijk aangezien onze oudste non-binary is.’

Grote onderwerpen op de politieke agenda

‘Een ander belangrijk punt voor ons is onderwijs voor iedereen. Het is ongelofelijk hoe duur het hier is om de kinderen naar college te laten gaan. Mijn man (51) heeft nog steeds een schuld vanuit zijn studententijd waaraan hij iedere maand afbetaalt. Ik vind dat echt schandalig. Je werkt hier eigenlijk om je studieschulden af te betalen, niet eens om van het leven te genieten. En het klimaat, de millionaires tax en de gezondheidszorg, dat zijn ook grote onderwerpen die aangepakt moeten worden. 

Wij hebben ook twee familieleden die op Trump stemmen en het onderwerp wordt op verjaardagsfeestjes meestal vermeden.

Ik spreek eigenlijk niet zoveel met Trump-supporters. Het enige dat ik vaak hoor is dat hij als business man al veel heeft waargemaakt en nog veel zou kunnen veranderen. De scheiding tussen Trump-supporters en tegenstanders was hier een aantal jaar geleden veel erger. Je kon niet bevriend zijn met iemand van de andere groep. Wij hebben ook twee familieleden die op Trump stemmen en het onderwerp wordt op verjaardagsfeestjes meestal vermeden.

Ik ben zelf wel geïnteresseerd in de achtergrond van hun keuze en ik luister ook wel naar FOX, maar ik snap het gewoon niet hoe mensen zo agressief kunnen zijn en maar denken dat al het nieuws ‘fake nieuws’ is. In het dagelijks leven merk je nu toch dat er meer verbroedering is, zoals bij sport en op het werk of bij activiteiten zoals de maandelijkse Art Walk. Ik ben eerlijk gezegd wel benieuwd of dat zo blijft als er een Democratische president wordt gekozen…’

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg van ’t Pad Bosch woont sinds 2010 in New York en schrijft sindsdien voor verschillende tijdschriften en nieuwswebsites over haar ontmoetingen met de Amerikaanse cultuur en maatschappij. Ingeborg was tijdens de Amerikaanse verkiezingstijd in 2016 regelmatig te gast op de radio. In 2018 gaf ze haar debuutroman 'Kroniek van een Erfenis' uit en momenteel is zij hoofdredacteur van DeWereldwijven.com.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: