Amerikanen zijn altijd At War. Ze hadden de War on Terror, de War on Drugs en nu zijn ze in oorlog met het coronavirus. Het is een manier om duidelijk te maken dat er een bloedserieus probleem is dat met alle mogelijke middelen bestreden moet worden. Ik bevind me hier in Washington in het commandocentrum van deze internationale warzone. Ik vraag me alleen voortdurend af: waar is onze Commander in Chief? Wie leidt ons door deze crisis? Wat is het plan? Hoe gaan we het uitvoeren? Wat kan ik doen? Wat moet ik laten?

Op 16 maart was ik jarig. Het was de dag waarop president Trump eindelijk toegaf dat het coronavirus niet onder controle was, de dag waarop hij van toon veranderde. Hij wuifde de ernst van de zaak niet meer weg om de financiële markten gerust te stellen, maar adviseerde Amerikanen om met niet meer dan 10 mensen samen te komen.

Het was de dag waarop ik de nieuwe film van Amsterdamned-regisseur Dick Maas zag: Amsterdam Ghost City. Een one take-tour door de uitgestorven straten van onze hoofdstad, eindigend op een lege Dam. En zo zag ik nog vele bizarre filmscènes voorbijkomen via de sociale media, die door het niet te bevatten realiteitsgehalte vervreemdend en diep op me inwerkten. Zoals Amerikanen die wapens hamsteren en rijen bij de Nederlandse coffee shops.

Horror, humor en verbondenheid

Ik zou willen dat ik de horrorbeelden van de exotische dierenmarkt in China niet had gezien, de markt waar het coronavirus volgens sommigen z’n oorsprong vond (ik bespaar je de link). Gelukkig valt er om de spanning te verdrijven ook heel wat te lachen op internet. Ik vind het geweldig om te zien hoe creatief mensen met hun nieuw verworven vrije tijd omgaan. Every cloud has a silver lining, zeggen ze hier, en zo is het.

Sociale onthouding, een term die ik eerst komisch vond en binnen 24 uur een vanzelfsprekendheid werd, leidt tot een onvermoede nieuwe vorm van intimiteit en verbondenheid. Op straat lachen mensen je vanaf gepaste afstand vriendelijk toe. Blikken van verstandhouding. We all stand together.

16 Maart was de dag waarop ik zag hoe een vermoeide minister-president Rutte de Nederlandse bevolking toesprak, een historisch moment. Zijn toon was betrokken, er was een plan, het plan werd vervolgens uitgelegd, er werd medeleven getoond, een beroep gedaan op onze burgerzin en het verhaal was transparant. Hoewel er nog vele vragen waren was ik trots op Nederland. Is zo’n weloverwogen toespraak vanzelfsprekend in tijden van crisis? Nee. Niet in het Amerika van 2020.

De crux van het coronaprobleem

Op 16 maart kwam ik niet los van de berichtgeving op alle mogelijke platformen. Ik was aan het bedenken waar ik over zou gaan schrijven op Het Andere Amerika, nu de ontwikkelingen zo hard gaan, dat wat je vandaag verzint, morgen alweer achterhaald is. In mijn huiskamer staat CNN de hele dag aan, totdat presentator Don Lemon mij iets te belerend uitlegt hoe de wereld in elkaar zit. Dan schakel ik over naar MSNBC, totdat presentatrice Rachel Maddow mij met iets te nadrukkelijk lange pauzes toespreekt. Ik blijf natuurlijk een Nederlander, die niet graag krijgt voorgekauwd wat die moet denken.

Een van de vele geïnterviewden zette me wel aan het denken. Hij vatte voor mij de crux samen van het coronaprobleem in Amerika en het leidde me terug naar de basis van mijn gevoel van verontrusting en onbestemdheid. De politiek commentator haalde de in december overleden Amerikaanse econoom en ex-baas van de Federal Reserve Paul Volcker aan. Zijn beroemdste uitspraak – en misschien kende je ‘m allang – was als volgt:

In a crisis the only asset you have is your credibility. 

Geloofwaardigheid. Integriteit. Vertrouwen wekken. Op die punten scoort Trump een dikke, vette onvoldoende, hoewel hij zichzelf een 10 geeft. Hij kan zijn geloofwaardigheid niet eens faken, of doet daar in ieder geval niet echt zijn best voor. Iedereen zag hoe de ‘leider van het vrije Westen’ de coronacijfers aanvankelijk laag probeerde te houden uit economische en politieke motieven. We zagen een president die vooral zichzelf op de borst klopt, voornamelijk op het PR-advies van zijn schoonzoon vertrouwt en niet, zoals Rutte, aandringt op het omarmen van de kennis en kunde van wetenschappers die het beste met de bevolking voorhebben.

Het gapende gat van Donald Trump

De gouverneurs van de verschillende staten in de VS springen in het gapende gat dat Trump tot op heden heeft gecreëerd. Gouverneur Cuomo van de zwaar door het virus getroffen staat New York valt bijvoorbeeld op door het in een vroeg stadium instellen van zeer strenge regels en zijn duidelijke communicatie. Maar niet elke gouverneur is zo alert en de president met z’n zwalkende beleid al helemaal niet. Ik hou mijn hart vast voor dit land, waar miljoenen onverzekerd zijn en voor wie geen werk ook geen geld en geen eten betekent.

Op 16 maart werd ik weer wakker in mijn eigen bed, na een overhaaste terugkeer van een skitrip in het schitterende Utah. Hoewel ik lang naar de reis had uitgekeken ben ik blij en opgelucht weer in mijn vertrouwde omgeving te zijn en aan tafel achter mijn laptop in zelfgekozen isolatie te zitten. Precies zoals ik als ZZP’er al vele dagen heb doorgebracht. Met dat verschil dat er nu een onzichtbare vijand in aantocht is. Niemand weet wanneer hij komt, wie hij zal treffen, welk spoor van vernieling hij zal achterlaten en of we de corona-oorlog met Trump als Commander gaan winnen. 

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

One thought on “Waar is de Commander in Chief in de nieuwe War on Corona?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: