Iedereen had verwacht dat het tellen van de stembiljetten enige dagen in beslag zou nemen. Er was tenslotte massaal via de post gestemd. Maar wat ging het tergend langzaam. Het was voor ons tv-kijkers een doodvermoeiend proces, waarbij ik steeds meer bewondering kreeg voor die op het oog zo saaie CNN-presentator John King, die als een Duracell-konijn dag in dag uit op de zogenoemde Magic Wall onvermoeibaar de cijfertjes bleef duiden: per staat, per provincie en per stad.

Het duizelde me na verloop van tijd van de ingezoomde rode en blauwe vlakjes op de kaart, de percentages, de vergelijkingen met 2016, de informatiedichtheid. Op enig moment hoorde ik King alleen nog bij herhaling zijn excuses aanbieden:

I’m sorry if I sound like a broken record, a broken record, a broken record…  

Niet iedereen had verwacht dat president Trump toch nog zoveel kiezers achter zich zou krijgen. Zoals in Florida, waar Trumps waarschuwing voor Bidens zogenaamde socialistische agenda het gewenste effect had bij veel Cubanen. Zij zijn als de dood voor een communistisch regime. Florida kleurde dan ook opnieuw republikeins rood en presidentskandidaat Joe Biden deed het er zelfs slechter dan Hillary Clinton vier jaar eerder.

Zenuwslopende verkiezing

Terwijl uitslagen in staten als Georgia, Arizona en Pennsylvania in een slakkentempo werden bijgewerkt, zagen we hoe het aantal stemmen voor beide presidentskandidaten dagenlang gevaarlijk dicht bij elkaar bleef liggen. Het was een zenuwslopende verkiezing waar maar geen eind aan leek te komen. In een app-groepje met Nederlandse vrouwen in de VS die voor De Wereldwijven schrijven deelden we onze verbazing, de meest opzienbarende tweets, de grappigste filmpjes en onze verontwaardiging. Het viel me op dat we allemaal ‘volledig gesloopt’ waren.

Dat gold zeker voor mij. Sinds verkiezingsdag was ik nauwelijks in staat mezelf van de bank te hijsen. Misschien hadden de politieke gebeurtenissen van het afgelopen jaar me meer gedaan dan ik had verwacht. Maar was dat niet een beetje gek? Ik ben dan wel betrokken bij dit land, maar ik ben geen Amerikaan, dit is niet mijn president en ik vertrek over een paar jaar weer vrolijk naar het gezellige en overzichtelijke Nederland.

Staat in verval

Mijn vermoeidheid verklaarde ik dan ook als volgt: ik had voor mijn oude werkgever NOS een aantal productieklussen gedaan waar ik veel energie in had gestoken. Ik deed daarnaast de eindredactie van ons eBook Dagboek uit een Bananenrepubliek dat we op 1 november gingen uitbrengen, dus dat was ook nog even aanpoten. Daarnaast was ik door de opgedane inzichten van het afgelopen jaar op verkiezingsdag wat neerslachtig. Gewoon een beetje verdrietig om de stand van het land. 

Ik had enorm naar deze dag toegeleefd, maar ik realiseerde me ook dat – wie de nieuwe president ook zou zijn – dit mooie land van onbegrensde mogelijkheden in werkelijkheid een staat in verval is. De overtuigingen van Republikeinen en Democraten liggen zo ver uit elkaar, dat ik niet inzie hoe de partijen ooit nog tot elkaar kunnen komen. Het enige lichtpuntje is dat Joe Biden, anders dan Donald Trump, in ieder geval nog de intentie heeft om mensen bij elkaar te brengen.

Schaamteloosheid

Intussen zijn er vijf miljoen stemmen meer uitgebracht op Joe Biden dan op Donald Trump. Biden wint daarmee ruimschoots de popular vote, en heeft bovendien voldoende kiesmannen achter zich verzameld om zichzelf President-elect te kunnen noemen. Toch houdt Trump vol dat hij de winnaar is omdat er op grote schaal met stembiljetten zou zijn gefraudeerd. Hij komt alleen niet met bewijzen.

Iedereen had verwacht dat Trump zich niet zomaar gewonnen zou geven. Toch verrast zijn schaamteloze gedrag me keer op keer. Steeds maar weer die overtreffende trap, als je denkt dat het niet nog gekker kan. De man die voortdurend anderen beschuldigt van het brengen van fake news, strooit vooral zelf met leugens en valse beschuldigingen om zijn eigen hachje te redden. Het is niet te bevatten dat hij daar vier jaar lang gewoon mee weg is gekomen.

Het schokt me des te meer dat Trump – ondanks of juist dankzij zichzelf – toch nog ruim 70 miljoen Amerikanen aan zich heeft weten te binden. Dat zijn meer mensen dan op Barack Obama hebben gestemd, het vorige record uit 2008.

Zorgelijk

Het is mij bovendien een raadsel waarom sommige Republikeinen meegaan in Trumps imaginaire wereld. Zoals minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo die beweert dat er een soepele overgang zal zijn naar een nieuwe Trump administration. Of advocaat Rudy Giuliani die in Philadelphia vermoedelijk per ongeluk het Four Seasons Tuincentrum voor een persconferentie boekte in plaats van het gelijknamige hotel.

We kunnen erom lachen, maar wat er nu gebeurt in de VS is zorgelijk. Een president die weigert zijn nederlaag te erkennen, terwijl er een overduidelijke winnaar is van deze presidentsverkiezingen. Dit machtsvacuüm is levensgevaarlijk in een tijd waarin het land zich schrap zet voor een grimmige coronawinter. De coronacijfers gaan momenteel in 45 staten van de 50 omhoog. De teller staat op meer dan 240.000 doden. Ziekenhuizen raken opnieuw overbelast. En in het Witte Huis zit een leider die zich alleen om zichzelf lijkt te bekommeren.

Ontknoping

Zolang Trump aan de macht is blijft hij zijn personeel vervangen door loyalisten. Met het ontslag van minister van Defensie Mark Esper en het vertrek van drie hoge ambtenaren bij het Pentagon vragen steeds meer analisten zich af in hoeverre Trump zich bedient van dictatoriale praktijken. Het is om ziek van te worden. Letterlijk en figuurlijk.

Omdat ik mijn vermoeidheid niet helemaal vertrouwde heb ik toch maar een coronatest gedaan. Anders dan bij de verkiezingen liet deze uitslag slechts 20 minuten op zich wachten. Het resultaat was tot mijn ontsteltenis niet wat ik had verwacht. Gevloerd door corona wacht ik nu in quarantaine de ontknoping af van deze bizarre verkiezings-epiloog.

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

4 thoughts on “Volledig gevloerd door Trump en corona

  1. Oy Sandy, wat spijt het me dat te horen. Hoe is het met de rest van je gezin ?

    Neem het uiterst serieus. Denk niet dat het wel meevalt of snel over kan gaan. Dit virus is heel verraderlijk. Veel “lichte gevallen” ontwikkelen zich tot zg. long-haulers. Overleg met je dokter mbt. supplementen, meds, je flu-shot (als je dat nog niet hebt gehad). Slaap zoveel als je nodig hebt – plus nog wat meer, en ga niet te snel weer aan de slag.

    Sterkte !!!

    1. Dank je Antoinette! Ik heb gelukkig een milde variant, hopelijk komt er snel een einde aan mijn vermoeidheid. Ik doe lekker rustig aan ; )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: