Ik ben geen Amerikaan, kan hier niet stemmen en niemand dwingt me ertoe, maar ik smul van de impeachment-verhoren op televisie. Ik vind het heerlijk, onvoorstelbaar ongemakkelijk en zelfs misselijkmakend om te luisteren naar getuigenissen van belangrijke sleutelfiguren in het saaie decor van het Capitool. De getuigenissen over gebeurtenissen, afgeluisterde gesprekken en conspiracy-theorieën zijn smeuïg, vol tegenstrijdigheden en spannende onthullingen.

Bovendien is het in de VS ook niet echt mogelijk om aan het nieuws te ontsnappen. Zelfs bij de kassa in de supermarkt of in het tankstation staan tv-monitoren met de verhoren – en politieke commentatoren die daar dan weer wat van vinden – aan. Er is altijd wel Breaking News!  

Hoe het begon

Mijn verslaving begon enkele weken geleden toen de eerste verhoren in het impeachment-proces van start gingen en ik wilde begrijpen wat impeachment nou eigenlijk inhoudt. Welke stappen zijn er, wie zijn de belangrijke getuigen? Wat is het hele verhaal dat verteld moet worden en hoe is de politieke dynamiek in een dergelijk proces?

En nu zit ik er helemaal in en kan ik niet meer stoppen. Ik weet inmiddels wie Gordon Sondland is en luisterde naar de serene stem van Marie Yovanovitch, die in mijn ogen het fatsoen vertegenwoordigt in dit proces. ’s Avonds check ik Trumps woedende getwitter waarmee hij zijn eigen records wederom verbreekt.

En ik ben hier niet te enige. Meer dan 70 miljoen mensen keken naar de eerste drie dagen van de verhoren. En als ik parkeer bij Trader Joe’s om boodschappen te doen, hoor ik in de auto naast mij op de radio de stemmen van de hoofdrolspelers. Ben ik bij de stomerij, zie ik Jim Jordan, de republikeinse afgevaardigde uit Ohio, zijn tirade afsteken. Even later als ik in the carwash staar naar het tv-scherm, vraagt een man: ‘I am hooked. You too?’

De eerste scene

Ambassadeur voor de VN en hotelmagnaat Sondland belde op 25 juli Trump vanaf een publiek terras van een restaurant in Kiev terwijl hij aan tafel zat met drie anderen onder wie getuige Holmes. Die kon het gesprek tussen Sondland en Trump letterlijk horen omdat Trump nogal luid sprak. Zo hoorde Holmes (en wellicht meer mensen op het terras) letterlijk hoe Trump vroeg naar ‘het onderzoek’ en of Zelensky, de president van Oekraïne, dat ging doen.

Sondland vertelde vervolgens aan dezelfde lunchtafel dat president Zelensky loved his ass en ‘alles zou doen wat Trump zou vragen’. Toen hij had opgehangen, vertelde Sondland dat Trump niks gaf om Oekraïne maar vooral uit was op the big stuff. Hij doelde hiermee op het onderzoek naar de Bidens waar Rudy Giuliani om gevraagd had.

Vervolgens belde Trump president Zelensky om hem persoonlijk te vragen het onderzoek naar de Bidens te starten. Toen de Democraten lucht kregen van deze telefoongesprekken door toedoen van de whistleblower wiens identiteit we nog altijd niet kennen, was de maat vol voor de Democraten. De impeachment-procedure was een feit. 

Sindsdien volg ik een dramaserie waarin de hoofdpersonen acteurs zijn in een historisch proces. Ik smul en walg tegelijkertijd van de beledigingen die ondervragers ten aanzien van getuigen de zaal in slingeren. De agressieve wijze waarop er vragen worden gesteld geeft me buikpijn. Ik luister scherp naar de verhalen van deskundigen over het ontstaan van de constitutie en heb plaatsvervangende schaamte als een getuige stottert of even stil valt.

Waarom hetgeen Trump gedaan heeft wel of niet onder High crimes en Misdemeanors valt? Het wordt me uitgebreid verteld door professoren en deskundigen. Maar hoezo wil ik dit allemaal weten en volgen? 

Een gouden formule

Goede televisie speelt in op je emoties. Real life tv, daar smullen we met z’n allen van omdat het zo tot je eigen verbeelding spreekt en alle basis-emoties een voor een langskomen. En ik kan je vertellen, die vliegen voorbij bij het kijken naar de verhoren.

Liefde voor integere getuigen en verhoorders, angst voor wat komen gaat of niet, vreugde bij een statement dat hout snijdt of als mijn favoriet aan de winnende hand is, woede als een getuige zich niets meer herinnert, verdriet om het hele circus omdat het nu eenmaal treurig is dat dit überhaupt nodig is, verbazing en verrassing om de verhalen die naar boven komen, plaatsvervangende schaamte als een getuige niet uit zijn of haar woorden komt, walging voor de verdraaiing en manipulatie door ondervragers en getuigen. 

Het is een reality drama waarin je met conflicten en controversiële informatie om de oren wordt geslagen. Denk aan All the president’s men of A few good men. Over Watergate en Nixon zijn tientallen films gemaakt en honderden boeken geschreven. We kunnen er zeker van zijn dat er de komende 20 tot 30 jaar over dit impeachment-proces menig thriller met veel drama, conspiracy, speculaties en onverwachte wendingen wordt geschreven en gefilmd.

De democratie op het spel

Maar al kijkt het proces als een reality-serie, het is natuurlijk vooral bloedserieus, dieptriest en nog gevaarlijk ook. De democratie zoals die in Amerika in The Constitution staat, maakt een grote crisis door. Misschien zelfs wel de grootste ooit. Beide partijen verdedigen de democratie naar eigen zeggen, maar spreken totaal langs elkaar heen en vanuit eigen (politiek) opportunisme in het licht van het verkiezingsjaar 2020. De ene partij om de macht te behouden, de andere partij om de macht terug te winnen.

Als ik de verhoren volg, lijken de Republikeinen democratie in dit proces als een bestuursvorm te zien waarbij de gekozen president moet regeren tot aan de volgende verkiezingen. Het impeachment-proces gooit natuurlijk roet in het eten en Trumps achterban voelt zich niet serieus genomen. Zij hebben de president immers democratisch gekozen. Veel Republikeinen zijn ervan overtuigd dat de Democraten al sinds de verkiezingen in 2016 een stok zoeken om de hond – Trump – mee te kunnen slaan.

De Democraten zien dat in het licht van dit proces heel anders. In hun ogen gaat het hier om de basis van de Amerikaanse Democratie, namelijk de checks and balances en hoe die door ‘obstruction off congress’ en ‘abuse of power’ door president Trump categorisch zijn miskend. Iets dat volgens de Democraten hoort bij een dictator, niet bij een Amerikaanse president. Want in de Verenigde Staten is nobody above the law!

De partijen staan dus lijnrecht tegenover elkaar en het land kan niet meer verdeeld zijn dan nu. Hoe het gaat aflopen? Een aantal dagen geleden las ik een artikel waarin een Trump-supporter waarschuwt dat het afzetten van Trump wel eens tot een tweede Civil War zou kunnen leiden. En in de afgelopen dagen werd er in een aantal grote steden al flink gedemonstreerd voor impeachment.

Trump is impeached voor Abuse of Power en Obstruction of Congress maar dat betekent nog niet dat Trump echt uit het witte huis wordt gezet. Want daar stemt de Senaat over na het proces begin 2020. De verwachting is dat Trump gewoon blijft zitten waar hij zit omdat in de Senaat de Republikeinen in de meerderheid zijn. Het beloven ‘fijne’ familiediners aan de Amerikaanse kerstdis te worden…

Stay tuned!

MEER LEZEN OVER IMPEACHMENT? KLIK DAN HIER

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg van ’t Pad Bosch woont sinds 2010 in New York en schrijft sindsdien voor verschillende tijdschriften en nieuwswebsites over haar ontmoetingen met de Amerikaanse cultuur en maatschappij. Ingeborg was tijdens de Amerikaanse verkiezingstijd in 2016 regelmatig te gast op de radio. In 2018 gaf ze haar debuutroman 'Kroniek van een Erfenis' uit en momenteel is zij hoofdredacteur van DeWereldwijven.com.

One thought on “Ik geef het meteen toe, ik ben verslaafd aan impeachment-tv…

  1. Tja…Als voordeel aan de orde is, is oordeel vaak ver te zoeken..
    Onvergelijkbaar met het wegsturen van ministers in NL…zelfs als je voorganger de fout heeft gemaakt..
    Aan beide kanten te ver doorgeslagen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: