Eerst was er het eindeloos lange wachten op de verkiezingsuitslag van de presidentsverkiezingen. Nu moeten we opnieuw een periode geduldig uitzitten: de zogenaamde lame duck days, oftewel de overgangsperiode waarin de zittend president nog een paar laatste wijzigingen doorvoert, terwijl de volgende president zich alvast voorbereidt op zijn nieuwe taak. De term lame duck, te vertalen als ‘vleuggellam’, slaat op de verminderde geloofwaardigheid en de afnemende invloed van de president, die nog maar een paar weken zijn beleid kan uitvoeren en dus niet zoveel meer kan doen. Hoewel je maar nooit weet welk konijn Trump nog uit zijn hoge hoed weet te toveren. 

Zo staan er wellicht nog een aantal pardons op het programma. Mogelijk zal Trump zijn kinderen ‘preventief’ gratie verlenen, zodat ze niet vervolgd kunnen worden voor federal crimes. Zijn advocaat Rudi Giuliani zou om zo’n preemptive pardon hebben gevraagd. En wie weet verleent Trump ook zichzelf gratie, hoewel juristen verdeeld zijn over de haalbaarheid van dat concept. Want kun je als slager (in dit geval president) wel letterlijk je eigen vlees keuren? En houdt het woord ‘verlenen’ niet automatisch in dat daar een ander persoon bij betrokken is? Bovendien, zoals Trump zelf al eerder zei, waar zou hij gratie voor moeten krijgen als hij nergens schuldig aan is?

As has been stated by numerous legal scholars, I have the absolute right to PARDON myself, but why would I do that when I have done nothing wrong?

Rustig ademhalen

Een aantal vrienden van Trump die in de gevangenis zaten zijn dit jaar al in vrijheid gesteld, zoals politiek adviseur Roger Stone in juli en eind november zijn nationale veiligheidsadviseur Michael Flynn. Vlak daarna hintte Trump op gratie voor hemzelf en voor de veroordeelde dierentuineigenaar Joe Exotic. We gaan het zien. We hebben nog zes weken te gaan voordat Joe Biden wordt ingezworen als 46e president van de Verenigde Staten. Daarna kunnen we eindelijk rustig ademhalen, maar waarschijnlijk nog niet rustig gaan slapen.

Ik merk dat ik Trump steeds minder serieus begin te nemen. Ik moet telkens denken aan dat veel gedeelde filmpje van een schreeuwende ‘Trump’ op een skippybal die het kinderdagverblijf niet wil verlaten. Het tafereel lijkt symbool te staan voor zijn naderende vertrek uit het Witte Huis. Ik ben dan ook heel benieuwd wanneer en hoe Trump en zijn gezin daar zullen weggaan. Lieve foto’s zoals die waarin Sasha and Malia Obama van Jenna and Barbara Bush geleerd krijgen waar de glijbaan is in het Witte Huis, zullen we deze keer in ieder geval niet te zien krijgen. 

Doodsbedreigingen

Tegelijkertijd blijf ik op mijn hoede. It’s not over till it’s over. Trump blijft maar volhouden dat er op grote schaal stembusfraude is gepleegd en dat hij dus de winnaar is van de verkiezingen, ook al zijn er al meer dan dertig rechtszaken afgewezen of verloren. En ook al benadrukken steeds meer Republikeinen dat de verkiezingen eerlijk en transparant zijn verlopen. Secretary of State van Georgia Brad Raffensperger heeft bijvoorbeeld gezegd dat Trump de verkiezingen toch echt in zijn staat heeft verloren. De vijf miljoen stemmen zijn daar nu drie keer geteld.

Maar niet iedereen kan zich bij deze waarheid neerleggen. Raffensperger en zijn vrouw hebben verschillende doodsbedreigingen ontvangen. Een andere Republikein in Georgia, Gabriel Sterling, verantwoordelijk voor het verloop van de verkiezingen is ook bedreigd. Hij deed een emotionele oproep aan de president. It has to stop, zei hij met onverholen woede.

Mr. President, you have not condemned these actions or this language. This is elections. This is the backbone of democracy, and all of you who have not said a damn word are complicit in this. It’s too much. Stop inspiring people to commit potential acts of violence. Someone is going to get hurt, someone is going to get shot, someone is going to get killed. And it’s not right.

Dubbele boodschap

Toch blijven veel Republikeinen loyaal aan Trump. Volgens een onderzoek van de Washington Post hebben slechts 27 van de 249 Republikeinse Congresleden erkend dat Joe Biden de verkiezingen heeft gewonnen. Twee van hen menen zelfs dat Donald Trump de winnaar is van de verkiezingen.

Trump weet intussen van geen wijken. Op een rally dit weekend in Georgia voerde hij campagne om twee Republikeinen uit Georgia in het Congres verkozen te krijgen. Op 5 januari zijn er verkiezingen waar veel vanaf hangt, namelijk of de Republikeinen of de Democraten het de komende vier jaar voor het zeggen krijgen in de Senaat. Trump riep zijn aanhang op om toch vooral te gaan stemmen, maar verkondigde ook – opnieuw – dat er met de verkiezingen was geknoeid. Een dubbele boodschap, waar ik als Amerikaanse kiezer van in de war zou raken.

You know we won Georgia, just so you understand. They cheated and they rigged our presidential election, but we can still win it. We just need somebody with the courage to do what they have to do. 

Hersenkronkels

Zou Trump daadwerkelijk in zijn eigen hersenkronkels geloven, vraag ik me voortdurend af. Of is hij gewoon berekenend campagne aan het voeren? Stelt hij zijn eigenbelang glashard boven het publieke belang? Probeert hij doelbewust met leugens en complottheorieën zijn fanbase aan zich te binden om zijn kansen op het presidentschap in 2024 te vergroten? Het lijkt er wel op, getuige de video van 46 minuten die de Campaigner in Chief via de sociale media de wereld in stuurde en die CNN wegens de propagandistische inhoud weigerde uit te zenden.

Een andere reden waarom Trump de verkiezingsuitslagen blijft aanvechten, zou bovendien wel eens een financiële kunnen zijn. Hij zamelt namelijk geld in voor zijn Election Defense Fund om rechtszaken voor hertellingen te kunnen financieren. Een groot deel van het geld gebruikte hij echter om de schulden van zijn herverkiezingscampagne af te lossen. Het ondergraven van vrije verkiezingen is daarmee een interessant verdienmodel geworden.

Maar als dat allemaal zo zou zijn, hoe kan het dan dat miljoenen Amerikanen zomaar in Trumps leugens trappen? Of – dat is natuurlijk ook een mogelijkheid – waarom nemen ze zijn leugens gewoon voor lief? Ik kan er eerlijk gezegd met mijn pet niet bij.

Shakespeare

Trumps vechtlust als zodanig vind ik in zekere zin bewonderenswaardig, maar het hardnekkige verdraaien en ontkennen van de feiten is ronduit schokkend. Zoals de New York Times schrijft in het artikel Trump’s Final Days of Rage and Denial, doet zijn grillige gedrag Shakespeareaans aan. Als we de analogie met de klassieke literatuur doorvoeren dan naderen we nu het einde van het drama en moeten we ons voorbereiden op de catastrofale ontknoping. 

We’re approaching the end of the play here and that’s where catastrophe always comes.

Wanneer die ontknoping precies komt en hoe dramatisch die zal verlopen valt nu nog niet te voorspellen. Misschien weten we dat zelfs pas na een volgende termijn-Trump. To be or not to be continued. That’s the question!

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: