Op anderhalf uur rijden van mijn huis is een geweldig skigebiedje. Het ligt op de grens tussen Maryland en Pennsylvania. Deze winter ligt er tot mijn grote vreugde voldoende sneeuw om zo nu en dan een paar afdalingen te maken en alle corona-stress van me af te skiën. Op de aanvliegroute waaien de Trump/Pence-vlaggen je vrolijk tegemoet. Een beetje mosterd na de maaltijd, lachte ik steeds in mijn vuistje als ik er langs reed. Totdat ik deze week een nieuwe vlag bij een boerderij zag wapperen. Het opschrift was actueler dan ooit: Trump 2024! 

In weerwil van dit schrikbeeld lijkt de rust in Washington DC intussen weergekeerd. Donald Trump is geen president meer en kan ook niet meer via Twitter en Facebook roeptoeteren dat hij de verkiezingen van 2020 heeft gewonnen. Die onverdedigbare stelling verdedigt hij trouwens nog steeds in verschillende interviews. Gelukkig is zijn podium teruggebracht tot de hem gunstig gestemde media en platforms waar ik steeds minder vaak op afstem. Mijn nieuwsgierigheid is na vier jaar Trump-watching volledig bevredigd, ik ben er klaar mee.

Stress level

Graag wil ik even stilstaan bij de weldadige rust die over me heen is gekomen sinds ik niet meer naar Trumps leugenachtige teksten en opschepperij hoef te luisteren. Zijn Twitter-microfoon staat uit en dat voelt alsof ik mijn noice canceling headphone heb opgezet. Nu Trump van het politieke strijdtoneel is vertrokken merk ik dat mijn stress level is gedaald. 

De beklemming glijdt langzaam van me af en ik realiseer me dat het nieuws van de afgelopen maanden me niet koud heeft gelaten: het trage proces van de verkiezingen, Trumps gevaarlijke, opruiende woorden, zijn boze aanhangers, de belegering van mijn stad, de dichtgetimmerde winkels, het ontbreken van een coronabeleid, de toenemende gekte op sociale media, de dagelijkse ontsteltenis over hoe een president zoveel mensen weet te misleiden. 

Trump blijft factor van belang

Eigenlijk wil ik niet eens meer over de man schrijven, opgeruimd staat netjes. Toch blijft hij een factor van belang, zo blijkt uit een recente poll van Quinnipiac University. De universiteit in Hamden, Connecticut sprak met iets meer dan duizend volwassenen, kort nadat Trump werd vrijgesproken in zijn tweede impeachmentproces. Het zijn cijfers die na alles wat er gebeurd is verbazing wekken. In ieder geval bij mij.

Uit de poll blijkt dat driekwart van de Republikeinen nog steeds een prominente rol voor Trump ziet weggelegd in de partij. 87 procent van de Republikeinen zegt dat hij zelfs de kans moet krijgen zich opnieuw te kandideren. En 89 procent van de Republikeinen vindt dat Trump niet verantwoordelijk is voor zijn rol tijdens de bestorming van het Capitool. Bij de opstand op 6 januari vielen vijf doden.

Trumps rol is dus nog altijd niet uitgespeeld, ook al is het aan de oppervlakte wat stil rondom zijn persoon. Ik vat het nog maar eens samen: dankzij Trump hebben de Republikeinen de presidentsverkiezingen verloren (met een verschil van bijna 8 miljoen stemmen) en zijn ze hun meerderheid in de Senaat kwijtgeraakt. Als president heeft hij twee impeachments voor zijn kiezen gehad. Toch zien de meeste Republikeinen nog steeds een belangrijke rol voor hem weggelegd en zegt een meerderheid zelfs met hem mee te gaan als hij de partij verlaat. 

Moord of politieke zelfmoord

Ik ben heel benieuwd hoe het de Republikeinen zal vergaan die in het impeachmentproces voor de veroordeling van Trump hebben gestemd. Hebben zij politieke zelfmoord gepleegd? Of zal de geschiedenis ze gelijk geven? Zouden ze misschien bang zijn om letterlijk vermoord te worden? Aan doodsbedreigingen geen gebrek tegenwoordig.

Vertegenwoordiger van het Huis Peter Meijer uit Michigan stemde als Republikein voor impeachment. Hij neemt nu maatregelen om de veiligheid van hemzelf en zijn familie te waarborgen. Hij loopt niet meer zijn vaste route en overweegt een kogelwerend vest aan te schaffen en beveiliging te regelen. En dat is treurig, zegt deze afstammeling van Nederlandse immigranten.

It’s sad that we have to get to that point but our expectation is that someone may try to kill us.

Oorlogsverklaring

Ook minderheidsleider van de Republikeinen (voorheen meerderheidsleider) in de Senaat Mitch McConnell heeft nu de toorn van Trump over zich afgeroepen. Na jarenlang nauw samengewerkt te hebben heeft McConnell zich scherp uitgelaten over de oud-president. Ook al stemde de Republikein niet voor een impeachment-veroordeling, hij acht Trump wel degelijk verantwoordelijk voor de opstand bij het Capitool. Volgens McConnell waren de betogers ‘gevoed door leugens’ over de uitslag van de presidentsverkiezingen. 

Trump maakt McConnell nu in een lang epistel uit voor rotte vis en noemt hem een zure, chagrijnige politicus die je maar beter uit de weg kunt gaan.

Mitch is a dour, sullen, and unsmiling political hack, and if Republican Senators are going to stay with him, they will not win again.

Trump heeft duidelijk de oorlog verklaard aan zijn eigen Republikeinse partij. En als de cijfers kloppen heeft de oud-president nog steeds de kaarten in handen. Een scheuring binnen de Grand Old Party betekent op zich goed nieuws voor de Democraten, vooropgesteld dat zij op een slimme manier in het gat weten te springen. Over een maand of acht beginnen de campagnes voor de Congresverkiezingen in 2022. Tegen die tijd zal blijken welke Republikeinen worden beloond, dan wel afgestraft voor hun keuzes.

Trump II

Hoewel Democraten kunnen profiteren van een richtingenstrijd binnen de tegenpartij, is de gedachte aan een Republikeinse factie onder leiding van Trump, waar de QAnon-theorie hoogtij viert en de aanhang vooral bestaat uit radicale Trumpisten minder aantrekkelijk. Maar zo ver is het nog niet. Hoewel Trump nog steeds populair is, weten we niet of dat zo blijft. En het is nog maar de vraag of hij in 2024 op 78-jarige leeftijd fit en gemotiveerd genoeg zal zijn om opnieuw een gooi te doen naar het presidentschap. Het is wellicht aannemelijker dat een Trump Junior zich dan meldt voor de post. 

Maar op dit moment is Donald Trump de enige kansrijke presidentskandidaat voor de Republikeinen. Voor hemzelf is het hoe dan ook financieel aantrekkelijk om zo lang mogelijk in beeld te blijven, zodat donateurs zijn campagnekas blijven spekken. Hoewel we niet in de toekomst kunnen kijken, zullen we moeten accepteren dat Trump II een reële mogelijkheid is in 2024.

Het is niet alleen het gegeven dat Trump in theorie opnieuw president zou kunnen worden, maar vooral het feit dat er een groot kiezerspubliek is dat hem daarin zou kunnen steunen, dat mij zorgen baart. Die gedachte is niet goed voor mijn stress level. Gelukkig ga ik binnenkort weer een dagje skiën.

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: