Door Carol Rock

De Verenigde Staten van Amerika, het land van de extremen, de highs en de lows, de grote tegenstrijdigheden. Het land de Obama’s als personificatie van the American Dream Family, die in de ogen van tegenstanders niks goed kunnen doen, tegenover de Trumps en al hun schandalen, waarvoor medestanders keer op keer hun ogen sluiten. Het land waar knielende atleet Colin Kaepernick door de NFL verstoten werd en door Nike met open armen als een held ontvangen. Het land waar journalisten, wetenschappers, veelbelovende dichters en miljardairs nu ook eens op mij lijken. Het land waar we elk jaar Martin Luther King Day vieren en waar de brute moord op George Floyd wereldwijde protesten ontketende. 

Wat de afgelopen jaren mij vooral hebben geleerd, is dat haat, boosheid en hebzucht diep in de aderen van dit land geworteld zitten. Het zijn, hoewel ik het vreselijk vind om toe te geven, de bouwstenen waarmee de Verenigde Staten groot en machtig zijn geworden.

Vorig jaar luisterde ik de Podcast 1619 van The New York Times over het meest pijnlijke stukje Amerikaanse geschiedenis, de slavenhandel en de nasleep ervan. Daar, in al die wreedheden en het bewust achterstellen van bevolkingsgroepen, lag de basis voor het Amerika zoals wij dat nu kennen. Tijdens een Black Lives Matter-protest afgelopen zomer zag ik een spandoek waarop stond dat als het over racisme gaat, men er meteen vanuit gaat dat het over Amerika gaat. De Ugly Truth, uitgelegd aan de hand van een spandoek.

Tegenstrijdigheden

En toch kwamen wij weer terug naar Amerika, na vier jaar Nederland, waar alles zoveel beter geregeld is. We kwamen terug voor het avontuur, de aantrekkingskracht en de mooie kant van al die tegenstrijdigheden. Voor ons is Amerika namelijk ook het land van hoop, kansen en optimisme. De illusie dat dit het beste land ter wereld is, is nu wel echt verdwenen, maar het optimisme is gebleven. 

Hoewel de coronacijfers hier nog om te huilen zijn, moest ik vorige maand meerdere malen uitleggen wat er in vredesnaam aan de hand was in Nederland met al die rellen, waarvan de beelden hier voor grote verontwaardiging zorgden. Ook hier hebben we een avondklok gehad, sommige kinderen zitten al een jaar thuis, de geluksvogels die wel weer naar school mogen, krijgen elke twee weken een wattenstaaf in hun neus geduwd. Tijdens de lunch mogen ze niet met elkaar praten, omdat dan de mondkapjes af moeten. Maar ze zijn vooral optimistisch dat het allemaal weer goed gaat komen. 

De tegenstrijdigheden zie ik hier in San Francisco nog steeds als ik door de wat mindere buurten loop, de door daklozen opgezette iglotenten langs de weg. En nog geen kilometer verderop de grandioze mansions bewoond door ‘tech-miljonairs’. Maar in elke straat prijkt ergens wel een kleurrijke Black Lives Matter-poster achter de gigantische ramen, waarin een reflectie van de Golden Gate Bridge te zien is. 

Hoop

Er is ook hoop. Op scholen, en dat vind ik misschien nog wel het allermooist, staat inclusie steeds vaker hoog op de agenda. Tijdens Indigenous People’s Day (voorheen Columbus Day) wordt uitgebreid stilgestaan bij de oorspronkelijke bewoners van dit continent en waarom deze naamsverandering zo belangrijk is.

In verschillende brieven die we vanuit school ontvingen, lezen we hoe het personeel worstelt met anti-zwart racisme en hoe zij zich op allerlei manieren willen inzetten voor een inclusief Amerika door veel te lezen, met elkaar te praten, maar vooral door veel te luisteren naar de mensen die het zwaarst getroffen worden door die eeuwenlang aanwezige ongelijkheid.

Mailtjes worden afgesloten met tips voor ouders hoe zij dit moeilijke onderwerp met hun kinderen kunnen bespreken, hulpvolle artikelen en boeken die over dit onderwerp zijn geschreven. Black History Month is op school, maar ook steeds meer in populaire media, streamingsdiensten, kledingmerken en in winkels een prominent thema. Iedereen draagt een steentje bij met verhalen over zwarte Amerikanen, die geschiedenis schreven, maar nooit de geschiedenisboeken haalden. 

Voorzichtig optimistisch

Nu we al ruim een maand een vrouwelijke, gekleurde vice-president hebben, lijkt de volgende grote stap naar het nieuwe Amerika gezet. Dat de 46e president de oudste president ooit is, is ook weer een uiterste. Maar daar staat weer tegenover dat hij het niet schuwt om zich openlijk uit te spreken tegen racisme of welke vorm van ongelijkheid ook en met de kleurrijke afspiegeling van de Amerikaanse samenleving binnen zijn kabinet, laat hij ons zien dat het hem ook menens is. 

Amerika is het land van de tegenstrijdigheden én het land waarover ik voorzichtig optimistisch durf te zijn. 

Toen Carol en haar toekomstige man in 1998 vanaf het dak van de Twin Tower de magische stad onder zich bewonderden, spraken zij stilletjes de wens uit hier ooit wel te willen wonen. Be careful what you wish for, want ruim 10 jaar later vertrokken zij, nu met kleuter en baby, voor vijf jaar naar hun geliefde New York. Ook toen zij weer teruggingen naar Nederland, bleef Amerika lonken. Toen zij, na vier jaar terug in Nederland, weer naar de VS emigreerden, dit keer naar de Westkust, kwam hun andere grote wens uit. Een zware, maar bijzondere tijd om naar Amerika te verhuizen. Maar door alle corona- en verkiezingstoestanden heen, zien ze hoe de schoonheid van het land weer langzaam tot bloei komt.
Foto: Nova Rock

Gastschrijver

Gastschrijver

Af en toe nodigt de redactie van Het Andere Amerika een interessante gastredacteur uit, die zijn of haar licht laat schijnen over de huidige stand van zaken in de VS. Heb jij ook een bijzonder verhaal te vertellen dat je graag op ons platform zou publiceren? Neem contact met ons op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: