Niets is zo ontspannend als een paar uurtjes heerlijk voor de buis zitten om je eens even lekker te laten vermaken of je goed te laten informeren. Zou je denken. Helaas, niet in Amerika, waar je je eerst door een doolhof van zenders en eindeloze reclameboodschappen moet worstelen om iets van je gading te vinden. Er is namelijk – los van de betaalzenders – heel veel van alles, maar weinig kwaliteits-tv. Zeker als je het vergelijkt met het Nederlandse aanbod.

‘Ssssst’, siste mijn vader altijd geïrriteerd, als ik hem als klein meisje stoorde tijdens het NOS-Journaal. Hij wilde er geen seconde van missen. Het was een tijd waarin het Achtuurjournaal nog een deftige meneer was en kijkers noch tv-makers zich bewust bezighielden met het aantal vrouwelijke sprekers of deskundigen met een migratieachtergrond. 

Sindsdien is er veel veranderd, niet in de laatste plaats als gevolg van techniek. Tegenwoordig hoef je je kinderen niet meer het zwijgen op te leggen tijdens het Journaal, want dat kijk je op een zelfgekozen moment, op een mobiel apparaat, met je noice cancelling head phone op, of je spoelt het gemiste fragment even terug met je afstandsbediening. Of je kijkt het Journaal gewoon niet. Je kunt tenslotte ook naar de concurrent of de sociale media of… de keuzes zijn eindeloos.

Ongebreidelde meningen-tax

In de tijd dat ik zelf bij het Journaal werkte – dat had mijn vader vast leuk gevonden – had ik een zeker avondstramien. Ik zapte van RTL Boulevard naar 1 (of 2) Vandaag, van het RTL-nieuws naar het NOS-journaal en van De Wereld Draait Door naar NOVA en later Nieuwsuur. Ik vond het heerlijk om me in al die need to know en nice to know-onderwerpen onder te dompelen, maar op een dag had ik er plotsklaps genoeg van. Ik zat blijkbaar aan mijn ‘ongebreidelde meningen’-tax.

Net op tijd vertrok ik naar het buitenland. Daar, in Wenen, begon ik de Nederlandse televisie na verloop van tijd toch weer te missen. Het hoge informatiegehalte, de variëteit van onderwerpen, de – kennelijk niet vanzelfsprekende – blik op het buitenland, de Nederlandse humor, de vernieuwende formats, het overzichtelijke aanbod… Zo slecht doen we het in Nederland niet, concludeerde ik, en die mening werd nog eens versterkt toen ik in Washington D.C. ging wonen.

Hoewel Amerikaanse televisie natuurlijk een immens aanbod heeft en Hollywood de bakermat is van de indrukwekkende Amerikaanse cinema, vind ik het toch best lastig om op tv een (nieuws)programma te vinden dat de kijker evenwichtig informeert, een gevarieerd aanbod heeft en kwalitatief goed is gemaakt.

Lichtpuntje

Omdat mijn nieuwsbehoefte steeds verandert, zoek ik me in het doolhof van zenders vaak suf naar bepaalde informatie. Ik heb me erbij neergelegd dat het buitenlandse nieuws praktisch onvindbaar is op tv. Voor berichtgeving over mijn eigen regio heb ik uiteindelijk WUSA9 ontdekt, een soort Hart van Nederland met zowaar wat korte reportages over omgevallen bomen en ander klein leed.

Ik stuit op een onderwerp over de roadmap to recovery in de DMV-area (dat staat voor District of Columbia en de aanpalende staten Maryland en Virginia). Mogelijk gaat Washington – oftewel The District – toch al op 29 mei ‘open’, terwijl de stad eerst tot 8 juni op slot zou blijven. Eindelijk een piepklein lichtpuntje aan het eind van de deprimerende coronatunnel.

Trump en corona

Het vaakst kijk ik naar CNN. Mijn grootste bezwaar tegen deze zender is dat er maar twee onderwerpen lijken te bestaan die bovendien steeds met elkaar versmelten: Trump en corona. Om de haverklap is er Breaking News om de kijker bij de les te houden. Inhoudelijk lijkt het aanbod er vooral op gericht om Trump te bashen.

Hoewel ik het meestal eens ben met de strekking van de berichtgeving, erger ik me aan de spottende toon en de rollende ogen van sommige presentatoren. Ik wil graag zelf mijn conclusies trekken en niet in een bepaalde denkrichting worden gedwongen. Daarom zap ik zo nu en dan naar Fox News voor de balans en om me te verbazen over de 180 graden gedraaide berichtgeving ten faveure van Donald Trump. Maar ook hier ontkom ik niet aan gefronste wenkbrauwen en een meesmuilende toon. Nu zijn alleen de tegenstanders van Trump het doelwit van spot en hoon.

Van al dat gezap langs de zenders werd ik de laatste tijd eerlijk gezegd niet echt vrolijk. Als het gaat om Leadership by Example zit je bij Donald Trump verkeerd, zo blijkt keer op keer. De bizarre voorbeelden stapelen zich op: als enige weigeren om een mondkapje te dragen als je een fabriek bezoekt (nou ja, heel kort dan), zeggen dat je zelf het gevaarlijke middel hydroxychloroquine gebruikt tegen het advies van je eigen overheidsinstanties in, dreigen de geldkraan dicht te draaien als staten per mail willen stemmen

Love you bro!

Televisie hier kan me verbijsteren en tegelijkertijd amuseren. Neem de broertjes Cuomo. Chris – type Michael Boogerd – is nieuwsanchor bij CNN, Andrew is gouverneur van de staat New York. Chris en Andrew zijn zo populair dat er zelfs sprake is van een nieuw fenomeen, de Cuomosexual.

Nu is Andrew regelmatig te gast in het programma van zijn broertje Chris, die een tijdje zwetend van de corona vanuit zijn basement zijn prime time-programma stond te presenteren. Na het ‘kritische’ interview volgen steevast de grappen over wie mama’s lieveling is. De broers laten vervolgens niet na elkaar te vertellen hoeveel ze van elkaar houden en hoe trots ze op elkaar zijn. Love you bro! Zie je dit Rob Trip al doen in het NOS-Journaal, als hij een beroemde politicus als broer zou hebben gehad?

Overigens is niets wat het lijkt. Ik heb dan ook slecht nieuws voor de Cuomosexuals. Naar nu blijkt heeft de gouverneur een aantal cruciale fouten gemaakt in de aanpak van de coronacrisis in New York, waardoor er mogelijk onnodig veel doden zijn gevallen. Maar waar Democraat Andrew Cuomo dagelijks volop zichtbaar is op CNN om aan zijn reputatie te werken, zo angstvallig stil is het rondom presidentskandidaat Joe Biden. Je zou bijna vergeten dat er presidentsverkiezingen zijn in november.

Het sporadische nieuws dát over Biden naar buiten komt doet me bovendien ernstig twijfelen aan het creatieve vermogen van zijn campagneteam. Zo las ik dat Biden toch maar een bijnaam heeft bedacht voor Donald Trump: I call him president Tweety. Het klinkt als een schattig koosnaampje voor de man die op zijn beurt Biden betitelt als Sleepy Joe en hem daarmee vilein wegzet als een uitgebluste en uitgerangeerde figuur.

Walgelijk, ziek en wreed

Verwar Sleepy Joe overigens niet met Psycho Joe. Dat is namelijk de bijnaam die Trump heeft verzonnen voor NBC-anchor Joe Scarborough die samen met zijn vrouw Mika de ochtendshow Morning Joe presenteert. Joe Scarborough heeft regelmatig kritiek op Donald Trump en moet dat nu via de media bezuren. De president stuurde namelijk een medogenloze tweet de wereld in die ‘Morning Joe’ in verband brengt met de dood van een medewerkster in 2001.

And guys like Low Ratings Psycho Joe Scarborough are allowed to walk the streets? Open Cold Case!

Dat verband is nooit aangetoond, maar daar heeft de president geen boodschap aan. Joe’s echtgenote Mika maakt intussen dankbaar gebruik van haar zendtijd door Trump een walgelijk, ziek en wreed persoon te noemen.

Politiek, nieuws en amusement. In de VS zijn de genres onlosmakelijk met elkaar verbonden. Feit en fictie vormen een onontwarbare kluwen die de kijker in vertwijfeling achterlaat. Afhankelijk van je stemming kun je er om lachen of huilen. Only in America.

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: