Ik had er goed over nagedacht of ik wel of niet naar de Trump-rally zou gaan in hartje Washington. Aan alles voelde ik dat het een historische dag zou worden, hoewel ik natuurlijk niet kon vermoeden dat deze dag zó bizar zou verlopen. In het liberale Washington, waar nauwelijks Trump-fans in het wild te vinden zijn, schrik ik al als ik iemand met een MAGA-petje zie. Díe durft, denk ik dan. Nu zouden de Trumpets in groten getale naar de Amerikaanse hoofdstad komen. Een uitgelezen kans om de sfeer te proeven en wat foto’s te maken voor Het Andere Amerika.  

Wel schoot nog even door mijn hoofd dat dit misschien een evenement was waar je zomaar door je hoofd geschoten zou kunnen worden. De beelden van verschillende bloedbaden uit de Amerikaanse geschiedenis staan voor altijd op mijn netvlies gebrand. Nergens ter wereld is de kans zo groot dat je op het verkeerde moment op de verkeerde plek bent.

Op deze bijeenkomst zouden bovendien veel wapenliefhebbers en verdedigers van het Second Amendment, waarin het recht op wapenbezit is verankerd, afkomen. Zelfs Congreslid Lauren Boebert had al vrolijk aangekondigd haar Glock mee te nemen naar het Capitool. Wapenbezit is weliswaar verboden in DC, maar wie controleert dat eigenlijk?

Ruige gasten

Co-redacteur Mirjam en ik ontmoeten elkaar bij de metrohalte in de buurt van Het Witte Huis. We spreken af alert te blijven en direct te vertrekken als ‘het’ niet goed voelt. Het is een kleine wandeling naar de bekende obelisk, oftewel The Washington Monument, waar het rond 11.00 uur al behoorlijk druk is.

Een bonte verzameling Trumpvlaggen wappert ons tegemoet. Op een scherm in de verte zal de president ons zometeen toespreken. Het heeft de sfeer van een rockfestival waar veel ruige gasten op af zijn gekomen, maar ik zie ook kinderen, oma’s, stelletjes met hondjes en een paar carnavaleske figuren. De bekende drumsolo van Phil Collins’ In the Air Tonight klinkt uit de boxen. 

I can feel it coming in the air tonight, (Oh lord)
And I’ve been waiting for this moment, for all my life, (Oh lord)

Er heerst saamhorigheid. Deze mensen zijn duidelijk blij onder elkaar te zijn. Nieuwsgierig kijken ze naar mijn camera. ‘Zijn jullie van de media?’ ‘Well, we’re from the Netherlands and we work for a Dutch website: The Other America. We schrijven over wat ons opvalt in dit land.’ ‘That’s awesome’, vinden ze. Natuurlijk mogen we ze een vraag stellen. En ja hoor, maak maar een foto, geen probleem at all.

Undercover

Amerikanen zijn zo vriendelijk. Keer op keer ben ik weer verrast over hun spontaniteit en hun vermogen je het gevoel te geven meteen hun beste vriend te zijn. Zo ook op deze Trump-rally. Mirjam en ik voelen ons op ons gemak, want we zijn – hoewel undercover – een van hen. Gewoon omdat we hier rondlopen maken we automatisch deel uit van de groep. Gezamenlijk wachten we op de speech van de man van wie iedereen al jaren in de ban is, inclusief wijzelf; tegen wil en dank. We maken iets belangrijks mee, hier en nu. I can feel it. Er hangt iets in de lucht.

We raken in gesprek met ‘Swampman’ uit Southern Virginia, een moerasgebied op drie uur ten zuiden van Washington waar hij zijn bijnaam aan dankt. Hij repareert elektriciteitsmasten en redt al zijn hele leven katten uit benarde situaties. Hij is voor het eerst in zijn leven in DC. Waarom hij hier is? Om zijn steun te betuigen aan de president. Want de verkiezingen zijn gestolen en Trump is de enige die het land nog kan redden.

Zijn Trumpvlag wappert trots in de wind als hij vertelt dat het ‘Chinavirus’ speciaal door de Democraten is ontwikkeld om zijn geliefde Amerika om zeep te helpen. Het grote brein achter alle problemen is volgens hem de rijkste man ter wereld, George Soros. De communisten zijn net als Satan het kwaad dat moet worden bestreden.

Tranen om Trump

Het zijn de bekende complottheorieën die door bedenkelijke kanalen worden verspreid, waar deze man rotsvast in gelooft. We glimlachen vriendelijk achter onze mondkapjes, want het is simpelweg zinloos om over zoveel onzin de discussie aan te gaan, zonder in een welles-nietes-situatie terecht te komen.

Wel wil ik nog even weten waarom hij zo’n fan is van Trump. Als Swampman de vraag probeert te beantwoorden schieten hem de tranen in de ogen. You see, I’m getting all teared up. De man haalt zijn zonnebril tevoorschijn, zet ‘m op zijn neus en kan dan pas weer verder praten. 

‘Trump heeft zijn belofte gehouden om Amerika groot te maken én te houden. Hij hield zich staande terwijl zijn vijanden hem ten val probeerden te brengen. Hij is een eerlijke man, want Trump is geen politicus, maar een true American. Mijn kinderen en kleinkinderen verdienen het Amerika zoals ik het ken uit mijn jeugd.’ Swampman houdt zo veel van zijn vaderland en The American Dream dat hij er zelfs zijn leven voor zou geven. Daarom is hij hier.

Grenzeloze liefde

Dan bedankt hij ons, omdat we zijn verhaal wilden horen. Hoewel ik de man eerst in mijn hoofd wegzet als de zoveelste gebrainwashte Trump-adept, blijft het gesprek me bezighouden. Zijn emoties zijn puur. Zijn loyaliteit aan de president komt recht uit het hart. Zijn liefde voor Amerika is grenzeloos. 

Het is niet eens Swampman zelf die mij aan het denken heeft gezet, maar de jonge vrouw die mij aanschiet als we weer verder willen lopen. ‘Ik heb even mee staan luisteren’, zegt ze vrolijk. ‘Wat een goed verhaal was dat!’ Ik lach terug in de veronderstelling dat ze een grap maakt. Want, hoe vriendelijk Swampman ons ook te woord stond, met zijn gedachtegoed heb ik grote moeite, to say the least.

Do you agree with him?’, vraag ik nog even voor de zekerheid aan de vrouw. ‘Of course!’, roept ze verbaasd uit. Ze maakt een weids armgebaar over de menigte: ‘Everybody here does!‘.

En dan dringt het pas goed tot me door dat ik rondloop op een vreemde planeet, met zo op het oog allemaal aardige mensen die misschien een beetje op mij lijken, totdat ze hun onzichtbare masker aftrekken. Wanneer we nog tijdens Trumps speech richting het Capitool lopen, zwelt de mensenmassa achter ons langzaam aan. ‘Moet je kijken’, zegt Mirjam terwijl ze naar de heuvel met de obelisk wijst, ‘het is alsof er een leger uit een Lord of the Rings-film optrekt.’

Time to go

Op onze hoede zien we steeds meer vage lieden om ons heen: mannen die een kogelwerend vest aantrekken, kerels met een helm bungelend aan hun rugzak, met scheenbeschermers en spatschermen voor hun gezicht. Een duistere fietser met een walkie talkie, camouflagepakken met pitbulls, extreemrechtse Proud Boys in hun zwartgele kleding.

We horen steeds vaker doffe knallen in de verte, ruiken traangas, we zien mensen omhoog rennen op de trappen van het Capitool, horen het geluid van aanhoudend gillende sirenes…

Vrienden appen ons dat we nu echt moeten vertrekken. ‘Betogers zijn het Capitool binnengedrongen’, informeert een vrouw ons onderweg. ‘En Mike Pence is geëvacueerd.’ Okay, time to go, besluiten we. ‘Let’s get the hell out of DC‘, hoor ik mensen naast me zeggen. In de drukke metro vol Trump-aanhangers kiezen we de minst volle coupé.

Luisteren

Veilig thuis laat ik het nieuws op me inwerken. Ongelofelijk, wat een dag. Vanuit Nederland ontvang ik allemaal lieve berichten, men is blij dat ik safe ben. Iedereen zit aan de buis gekluisterd en volgt de ontwikkelingen met open mond.

Een Nederlandse journalist vraagt zich op Twitter af waarom hij op de Amerikaanse tv nog geen enkel interview met een demonstrant heeft gezien: ‘Op de Amerikaanse tv kom je vooral te weten wat de journalisten ervan vinden’, meent hij.

Ik denk terug aan het gesprek met Swampman, die net als de man waarin hij zo vurig gelooft, volledig van de werkelijkheid is losgezongen. Het is een belangrijk punt van discussie of je deze betogers die volstrekt niet in feiten zijn geïnteresseerd, een podium moet geven. Maar ik ben er in ieder geval van overtuigd dat we moeten blijven luisteren naar deze mensen, die er zo naar snakken te worden gehoord. Alleen op die manier bestaat de kans dat zij ooit weer op aarde terugkeren.

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.
Previous post And the tigers come at night…
Next post Fotoverslag: een wandeling door belegerd gebied

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: