Gisteravond zat ik aan de buis gekluisterd. Gefascineerd en licht verbijsterd. Het leek op een tafereel zo weggelopen uit het begin van de vorige eeuw.  En waarschijnlijk was dat het ook. Dat kan niet goed gaan.

Stel je voor: een grote fel verlichte zaal. Zo een waar vroeger in het dorp waar ik vandaan kom de fanfare Kunst na Arbeid optrad, of de Rederijkerskamer haar jaarlijkse toneelstuk opvoerde. Alles ademende platteland.

Stemmen met de voeten

In de zalen kwamen langzaam mensen binnendruppelen. Jong en oud. Sommigen behangen met buttons en sjaals van hun kandidaat. De meesten wisten al op wie ze wilden stemmen. Maar voor degenen die twijfelden waren er enthousiaste aanhangers van de Democratische presidentskandidaten om ze – vaak letterlijk – over de streep te trekken. De ruimte was namelijk ingedeeld in vakken. Elk vak stond voor een Democratische presidentskandidaat. Op het signaal gingen de aanwezigen in het vak staan van hun favoriete kandidaat. Stemmen met de voeten.

Zo een waar vroeger in het dorp waar ik vandaan kom de fanfare Kunst na Arbeid optrad of de Rederijkerskamer haar jaarlijkse toneelstuk opvoerde. Alles ademde platteland.

Vervolgens kwam er iemand langs die de stemmen telde. De mensen steken hun hand op. Als hun opgestoken arm is geteld laten ze braaf hun hand zakken. Het aantal stemmen wordt doorgegeven. Elke kandidaat die onder de 15% blijft is ‘af’. Degenen uit die vakken van de kandidaten die onder die drempel zaten, mogen in de andere vakken gaan staan of gewoon naar huis. Dit gaat door totdat de overgebleven kandidaten allemaal minimaal 15% van de stemmen hebben.

Dan wordt er volgens een ingewikkelde rekenformule een aantal vertegenwoordigers, delegates toebedeeld op basis van het percentage stemmen. Deze delegates mogen dan naar de nationale conventie van de Democratische Partij in juni om de presidentskandidaat te kiezen.

Ben je er nog?

Verwarring

Dit was een verslag van de caucus die gisteren in Iowa plaatsvond. We schreven er al eerder over. De eerste staat waar er stemmingen waren over de Democratische presidentskandidaten. Een bepalende verkiezing waar eerder Barack Obama zijn grote onverwachte overwinning behaalde. De verwachtingen voor deze caucus zijn dus gespannen. Ik besluit niet te gaan slapen voordat de uitslag bekend is.

Tien uur, elf uur. Nog steeds niks. De nieuwszenders zijn in verwarring. Om twaalf uur besluit ik te gaan slapen. What is happening?

Als ik wakker word is het eerste wat ik doe kijken naar het nieuws uit Iowa. Maar nog steeds niks. De media zijn geirriteerd. Het verhaal gaat dat de app die werd gebruikt waarmee de stemmen moeten worden doorgegeven niet goed functioneert. De techniek staat voor niets, maar dat is vandaag wel heel letterlijk… De kandidaten zijn inmiddels naar de volgende staat gevlogen om campagne te voeren en claimen hun eigen overwinning.

Wat een sof. Het geeft de staat van de Democratische partij aan. Too little, too late.

State of the Union

En dat allemaal op de dag dat de president zijn State of de Union houdt. Een van de belangrijkste speeches van het jaar. Donald Trump was er vanmorgen als eerste bij om te twitteren dat deze Democratische caucus een volslagen ramp is: ‘Niets werkt, net zoals toen zij (de Democraten red.) het land leidden’.

Wat een sof. Het geeft de staat van de Democratische partij aan. Too little, too late.

Ondertussen kan hij het record aan aantal stemmen in de geschiedenis van deze staat op zijn conto schrijven. Meer dan Obama destijds kreeg bij zijn herverkiezing in deze staat. 97,1% van de Republikeinse causus stemmers gingen voor Trump. Vanavond staat er een president in het Congres die met meer zelfvertrouwen dan ooit zijn State of the Union zal uitspreken. Dankzij een booming economie, een mislukte impeachment en een niet functionerende app van de Democratische caucus.

Mirjam Sterk

Mirjam Sterk

Wonen in Amerika op een historisch moment is smullen voor een politiek dier als Mirjam Sterk. Als moeder van schoolgaande kinderen staat ze met beide benen in de samenleving maar blijft toch ook een beschouwende buitenstaander. Ze blogt, schrijft en vlogt om haar ervaring als expat te duiden.

2 thoughts on “State of Chaos, of over hoe een app de staat van de Democratische Partij weerspiegelt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: