Terwijl ik dit stukje tik, piept mijn telefoon. Op het scherm zie ik een berichtje. Ik lees dat de scholen dicht blijven tot 29 januari 2021. Zo dan. Tegen die tijd zijn de kinderen vrijwel een jaar niet op school geweest. De tranen schieten me in de ogen.

Ik herinner me nog het einde van de laatste schooldag – half juni. Ik voelde me bevrijd. Eindelijk hoefde ik niet meer de schooljuf te spelen. Na drieënhalve maand was ik er eerlijk gezegd wel klaar mee.

Ik bleek er ook niet echt goed in te zijn. Steeds moeten checken of iedereen op het juiste tijdstip achter de ZOOM zat (meestal niet). Of alle opdrachten wel waren ingeleverd (ongeveer de helft). Of ze niet ondertussen gewoon op hun social media zaten (vaker wel dan niet). Schooljuf zijn en het moederschap gaan niet zo goed samen. Het was er niet gezelliger op geworden thuis.

Maar nu brak dus de zomervakantie aan. Elf weken duurt die in Amerika. De maatregelen waren inmiddels wat versoepeld. De scherpste kantjes waren ervan af. Kinderen mochten voorzichtig weer wat met elkaar spelen. We konden een ijsje halen. We kregen meer bewegingsvrijheid. Wat een verademing. Na de vakantie zou het allemaal wel anders zijn. Dacht ik.

Politieke schoolstrijd

Ondertussen zijn we halverwege de vakantie en is er een ware politieke schoolstrijd uitgebroken over de heropening van de scholen. En zoals altijd in dit land, zijn er twee kampen: het kamp van Trump en de zijnen en het kamp van de Democraten. Wat Trump betreft is er maar één logische keuze.

SCHOOLS MUST REOPEN.

Hij verwijt de tegenstanders dat zij alleen maar tegen het openstellen van de scholen zijn omdat hen dat politiek goed zou uitkomen. En hij zal niet toestaan dat zij hun zin krijgen. No way!

Het Witte Huis dreigt daarom scholen die alleen online les gaan geven te korten op hun budget. Dat dreigement lijkt overigens een wassen neus. Het is namelijk maar de vraag of dat ook werkelijk kan. Het Congres heeft al lang ingestemd met het geld dat bestemd is voor de scholen.

Politieke winst

Ook de Republikeinse minister van onderwijs, Betsy DeVos, blijft stellen dat de scholen fulltime open moeten gaan. Ze gebruikt daarvoor dezelfde argumenten als het kabinet in Nederland. Er zouden nauwelijks besmettingen bekend zijn die terug te voeren zijn op kinderen als bron. Bovendien is het onaanvaardbaar dat de kinderen een achterstand oplopen. Veel kinderen in de VS zijn bovendien afhankelijk van school voor hun eten en sociale ontwikkeling. Ik voel veel voor haar standpunt.

Nancy Pelosi, Democraat en de Speaker of the House, denkt er echter anders over. Zij beschuldigt Trump en zijn mensen ervan dat ze de gezondheid van de kinderen op het spel zetten:

Going back to school presents the biggest risk for the spread of the coronavirus.

De onderwijsvakbonden zijn sterk tegen de plannen van Trump en stuurden een brief met hun bezwaren. Ze vinden dat er te weinig gedaan wordt om de leraren en de kinderen te beschermen tegen mogelijke besmettingen.

Het wel of niet opengaan van de scholen is dus een politieke schoolstrijd geworden. Maar wie gaat dit politieke winst opleveren? Het lijkt er op dit moment op dat de president aan het kortste eind zal trekken.

President Trump staat op steeds grotere achterstand in de peilingen ten opzichte van de Democratische presidentskandidaat Joe Biden. Het aantal coronabesmettingen stijgt flink. Er zijn ouders die hun kinderen graag weer naar school zien gaan, maar het lijken er evenzoveel te zijn die dat per se niet willen.

Deze keer neig ik echter meer naar het kamp van Trump dan van de Democraten. Natuurlijk zit er een spanning tussen veiligheid en onderwijskwaliteit. Maar wat doet een jaar thuis met de ontwikkeling van een kind. Zorg voor goede veiligheidsmaatregelen (testen!) zoals in Nederland, dan is er veel meer mogelijk. En laat ouders kiezen wat ze willen.

Schooljuf

Voor mij zit er weinig anders op dan me mentaal te gaan voorbereiden op opnieuw een paar maanden schooljuf spelen hier thuis. Minimaal een half jaar denk ik. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de pandemie in de VS voor die tijd echt onder controle is. Niet echt een fijn vooruitzicht.

Mijn man komt geschrokken naar beneden lopen. Het bericht van de school heeft ook hem bereikt. What the hell? We maken ons behoorlijk zorgen. Welke achterstand zullen de kinderen verder oplopen? Zouden we niet beter af zijn in Nederland? We googelen naar geschikte alternatieven. Maar zijn die er wel? Zoveel vragen.

Ik schenk onszelf een glas wijn in. Dat helpt soms als dingen tegenzitten. We besluiten er nog maar even van te genieten: deze laatste vakantieweken zonder schoolagenda’s. Alhoewel genieten, we zitten hier middenin een hittegolf. Ook geen feest. Maar dat is stof voor een volgend stukje.

Mirjam Sterk

Mirjam Sterk

Wonen in Amerika op een historisch moment is smullen voor een politiek dier als Mirjam Sterk. Als moeder van schoolgaande kinderen staat ze met beide benen in de samenleving maar blijft toch ook een beschouwende buitenstaander. Ze blogt, schrijft en vlogt om haar ervaring als expat te duiden.

One thought on “Schooljuf tegen wil en dank

  1. Mensen wat een dilemma’s. En wat geeft dit artikel een goed beeld van de politieke schoolstrijd en de politiek in het algemeen. Een menselijk drama voor deze schooljuf. Allen verliezers. De kids nog het meest.
    Dank voor het artikel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: