Veel huizen in de VS hebben een grote kelder, ook wel in-law suite genoemd, omdat het zo’n handige ruimte is om je schoonfamilie in onder te brengen. Vaak wordt zo’n bonus room gebruikt voor entertainment, een essentieel onderdeel van de Amerikaanse lifestyle. Zo zie je er soms een pool table, maar vaker nog een monsterlijk grote (nep)leren bank die uitkijkt op een belachelijk groot televisiescherm. 

Zelf woon ik iets bescheidener, maar als ik zo’n basement had gehad dan zou ik daar mijn platencollectie uitstallen en er – net als vroeger – eindeloos muziek gaan draaien. Mijn uitgebreide collectie LP’s staat nu ergens in Nederland in de opslag te verstoffen, wachtend op de dag waarop ik zal beschikken over een strak ingerichte She Shed, de vrouwelijke tegenhanger van de Man Cave.

In de tussentijd zal ik het moeten doen met YouTube en Spotify. Onlangs stelde ik mijn favoriete album-top-tien samen, omdat ik hiertoe werd ‘uitgedaagd’ op Facebook. Uit de spelonken van mijn onderbewustzijn kwamen allerlei muzikale herinneringen naar boven, zoals een geweldig nummer uit 1975 dat ik helemaal was vergeten: Say it ain’t so, Joe.

Say it ain’t so Joe, please say it ain’t so.
That’s not what I want to hear Joe
Ain’t I got a right to know
Say it ain’t so Joe, please say it ain’t so
I’m sure they’re telling us lies Joe
Please tell us it ain’t so

Ik kende het in de uitvoering van Gary Brooker (bekend van No More Fear of Flying), maar het is geschreven door Murray Head (bekend van One Night in Bangkok). Het nummer heeft wereldwijd niet zoveel gedaan, maar wel in ons trendsettende Nederland: in 1977 bereikte het de 20e plaats in de hitlijst, gezongen door Roger Daltrey. Het lied gaat over helden die van hun voetstuk vallen en de fans die het niet kunnen geloven. Head liet zich inspireren door een schandaal rond een beroemde Amerikaanse honkbalspeler, Joe Jackson, die zich zou hebben laten omkopen. Zijn fans scandeerden in het stadion: Say it ain’t so, Joe

They told us that our hero has played his trump card
He doesn’t know how to go on
We’re clinging to his charm and determined smile
But the good old days are gone

Misschien is het niet zo heel gek dat juist dit lied in dit Amerikaanse verkiezingsjaar bij me opkwam. De associatie met presidentskandidaat Joe Biden ligt voor de hand. Die is de laatste tijd namelijk niet zo positief in het nieuws. Los van het feit dat hij vergeleken bij Trump praktisch onzichtbaar is omdat hij door de coronacrisis nauwelijks een podium heeft en daarbij kampt met een laag social media-bereik, wordt hij nu beschuldigd van seksueel geweld. En dat is niet iets wat je kunt gebruiken als je in team-Biden zit.

Warme knuffelaar

Joe staat bekend als warme knuffelaar en stamt uit een periode waarin mannen makkelijker wegkwamen met handtastelijkheden dan in het huidige #MeToo-tijdperk. Een aantal vrouwen liet al eerder weten last te hebben gehad van zijn aanrakerigheid, maar de huidige beschuldiging gaat verder. Volgens Biden’s campagneteam is de aanklacht overigens niet waar en is er ‘absoluut niets gebeurd’. 

Waar gaat het eigenlijk over? De 29-jarige Tara Reade zou in 1993 door – toen nog – senator Biden tegen een muur zijn gedrukt, waarna hij zijn vingers bij haar naar binnen zou hebben gebracht. Toen ze protesteerde zou Biden geïrriteerd hebben gezegd: “Kom op zeg, ik hoorde dat je me leuk vond”. Toen Reade een klacht indiende bij haar baas, werd haar te kennen gegeven dat ze maar beter een andere baan kon gaan zoeken. 

The image and the empire may be falling apart
The money has gotten scarce
One man’s word held the country together
But the truth is getting fierce

Een buurvrouw, een collega en haar broer bevestigen Reade’s verhaal, hoewel niet iedereen zich de details kan herinneren. Wat het verhaal bovendien lastig maakt, is dat Reade vorig jaar nog in interviews heeft gezegd dat Biden haar bij haar nek en schouders heeft aangeraakt in plaats van onder haar rok. Ze zou niet in detail hebben durven treden. 

Larry King Live

Intussen is er een fragment opgedoken van een vrouw die in 1993 belt met CNN-presentator Larry King in zijn live-programma. Ze zegt dat haar dochter is lastiggevallen door een senator en dat die nergens met haar problemen terecht kon. Haar dochter zou niet naar de pers hebben willen stappen, uit respect voor de senator. Tara Reade zegt dat de stem van de vrouw die met King belt die van haar moeder is, die in 2016 is overleden.  

In tijden van corona en verkiezingen lijkt alles geoorloofd. En de waarheid sneuvelt dan als eerste. Wat is waar? Wie het weet mag het zeggen. Tara Reade zou een bizarre Poetin-obsessie hebben, waardoor haar verhaal in een wat vreemd daglicht komt te staan. Er verschijnen filmpjes online waarin Biden niet van de vrouwtjes lijkt te kunnen afblijven. Maar als Reade de waarheid spreekt en Biden inderdaad een sexual predator is, waarom zijn er dan niet veel meer serieuze aanklachten tegen hem? Donald Trump heeft er bijvoorbeeld ruim een dozijn aan zijn broek hangen.

Als argeloze burgers kunnen we op dit moment niet veel anders doen dan onszelf opsluiten in onze basements, caves en sheds en hard meezingen met Murray Head

Say it ain’t so Joe, please say it ain’t so
We pinned our hopes on you Joe
And they’re ruining our show

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: