Vorige week had een Amerikaanse vriendin mij samen met een aantal andere vrouwen uitgenodigd voor een avond rond haar fire pit. Het was een paar dagen na de mars van de Trumpstemmers in DC. Het was koud en donker toen ik diep weggekropen in mijn dikke sjaal aankwam in de achtertuin. Ik dook snel in de stoel bij het vuur zodat ik kon voorkomen dat het rokende vuur zou uitgaan. De kleine pyromaan in mij kwam in ieder geval vanavond aan haar trekken.

Al gauw raakte ik in gesprek met een Amerikaanse vrouw die op gepaste 1,5 meter afstand in de stoel naast mij was gekropen. Hoe had zij de verkiezingen en alles eromheen beleefd?

De maat is vol

Ze begon te vertellen over haar tijd bij het Department of Homeland Security, het Amerikaanse ministerie van Binnenlandse Veiligheid. Heel bewust had ze gekozen om daar te gaan werken. Tot het moment dat Donald Trump president werd. De volgende dag vond haar baas haar huilend achter haar bureau. Ze kon het niet geloven. Het transitieteam van Trump bleek geen interesse te hebben in alle documentatie die haar team had voorbereid. Het enige wat de president wilde weten was waar de gevangenissen stonden en hoeveel illegale immigranten er waren opgepakt.

De maat was vol voor haar. Ze zegde haar baan op. Met afgrijzen keek ze hoe vervolgens haar oud-collega’s steeds verder meegingen in het beleid van de nieuwe president om ouders en kinderen die hoopten op een toekomst in Amerika bij de grens uit elkaar te halen. Terwijl ze sprak, schudde ze haar hoofd vol ongeloof.

De verkiezing van Trump had haar niet alleen haar baan, maar ook de relatie met haar vader gekost. Haar vader was een overtuigd Trumpstemmer, met wie geen enkel redelijk gesprek mogelijk was. Ze kon het niet meer opbrengen om met hem om te gaan. Verdrietig staarde ze in het vuur.

Diep verdeeld

Deze verhalen zijn geen uitzondering. Ik ken er veel. De korte blijdschap over de winst voor Joe Biden heeft opnieuw plaatsgemaakt voor grote zorgen. Veel van mijn Amerikaanse kennissen vragen zich af hoe het nu verder moet. De verdeeldheid splijt families. Kan dit diep verdeelde land ooit nog verenigd worden?

Er zijn berichten dat Trump op 20 januari bij de inauguratie van de nieuwe president afwezig zal zijn. Hij zou op een andere plek de kick-off voor zijn campagne voor de presidentsverkiezingen in 2024 houden. Ondertussen blijft de president weigeren de uitslag van de verkiezingen te erkennen. Hij stookt zijn achterban flink op. Ook al heeft attorney general Barr moeten concluderen dat er geen enkel bewijs is gevonden voor fraude die de uitslag van de verkiezingen had kunnen beïnvloeden.

Het zorgelijke is dat meer Amerikanen dan in 2016 voor Trump hebben gestemd: 74 miljoen! Daarmee is hij van een frisse buitenstaander tot een mainstream politicus geworden. En tot nu toe neemt de Republikeinse partij nauwelijks afstand van zijn ongegronde aantijgingen. Het is ongekend in een land dat prat gaat op haar democratie.

#Tweetexit

Het is niet de eerste keer dat Amerika verdeeld is. Denk aan de tijd van de Vietnamoorlog en president Nixon. Ook toen waren er heftige demonstraties op straat tegen de oorlog en was er diepe verdeelheid tussen de Democratische en Republikeinse partijen. Maar door de invloed van de social media komt de boel nu nog meer op scherp te staan. Amerika bestaat steeds meer uit parallelle werelden met hun eigen media en daaraan gekoppelde visies.

Facebook en Twitter plaatsen sinds kort waarschuwingen bij feitelijke onjuistheden in berichten. Een vriendin uit Florida vertelde dat een aantal van haar kennissen daarom, onder vermelding van #tweetexit en #FBexit, overgaan naar een nieuw social media-platform, Parler.

Parler heeft veel weg van Twitter: tweets heten hier parleys en een retweet heet een echo. Er is alleen een belangrijk verschil. Het doel van Parler is namelijk dat de gebruikers vrijelijk kunnen communiceren zonder de angst geblokkeerd te worden of corrigerende opmerkingen geplaatst te krijgen bij hun teksten.

Hetzelfde gebeurt ook met YouTube. Voor de achterban van Trump is Rumble het nieuwe YouTube met dezelfde insteek als Parler: een virtuele ruimte waar berichten van conservatieve Amerikanen niet meer gecorrigeerd worden.

Post-truth tijdperk

Het past in de trend van de alternative facts. Als iets je niet bevalt, dan beschuldig je de ander van leugens. Het is de kern van het post-truth tijdperk. Het trieste is dat als gevolg van de poging van de social media om te komen tot een soort gedeelde waarheid, door te wijzen op leugens, mensen zich nòg meer gaan terugtrekken in hun eigen wereld.

Ik vraag me af waar dit naartoe gaat. Het doet me denken aan de enorme verdeeldheid in het Duitsland vlak voor de Tweede Wereldoorlog waarin fascisten en communisten elkaar constant bevochten. Ook daar was een regime gebaseerd op angst en achterdocht dat de democratische instituties ondergroef. En een haat tegen het buitenland dat hun land tekort had gedaan. Het leek altijd onvoorstelbaar voor mij dat zoiets zou kunnen gebeuren, tot ik in het Amerika kwam te wonen van dit moment.

Geen oplossing

Meer vrouwen kwamen bij ons zitten, zich opwarmend aan het vuur dat gelukkig nog steeds een warme gloed verspreidde. Ik vroeg aan hen of ze een oplossing zagen. Het bleef akelig stil. Onderwijs? Maar juist dat is gesegregeerd. Goede wijken met dure huizen hebben goed onderwijs; wijken met goedkope woningen moeten het doen met slechte voorzieningen. En het leger dan? In Nederland was dit vroeger een plek waar mannen met verschillende achtergronden moesten leren samenwerken. Hier is het vooral een manier voor veel kansloze jongeren om betaald werk te vinden.

We kwamen er niet uit. Terwijl de kou langzaam in onze jassen trok, warmden we zwijgend onze handen aan het vuur.

Mirjam Sterk

Mirjam Sterk

Wonen in Amerika op een historisch moment is smullen voor een politiek dier als Mirjam Sterk. Als moeder van schoolgaande kinderen staat ze met beide benen in de samenleving maar blijft toch ook een beschouwende buitenstaander. Ze blogt, schrijft en vlogt om haar ervaring als expat te duiden.
Previous post Trumps laatste dagen zijn geteld
Next post Make the Netherlands great again!

One thought on “Parallelle werelden in het post-truth tijdperk

  1. Deze vrouw werkte voor DHS maar had dus nooit gehoord van:
    – voor illegale immigranten o.a.: Hold the Line/Operation Gatekeeper; CA-prop. 187; de wetgeving van 1996/IIRIRA; de deportaties; de detentie-kooien.
    Naar schatting 8-10,000 mensen bekochten hun poging de US binnen te komen met de dood tussen 1996 en 2016.
    – voor legale (non)-immigranten o.a.: de 1996 wetgeving; de age-out; male bias mbt. werk-vergunningen; H-4/O-3 visa.
    Plus vertraagde/ verklungelde procedures (ondanks 1000en dollars in kosten & fees, geen visum).

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: