Wat is het toch bijzonder om in de VS te wonen in zo’n spannend politiek tijdperk. Na jarenlang het buitenlandse nieuws gevolgd te hebben vanachter een bureau in Hilversum is het ongelofelijk interessant en leerzaam om zo’n ingewikkeld proces als de Amerikaanse presidentsverkiezingen van dichtbij mee te kunnen maken.

Dankzij de onvoorspelbaarheid van de impulsieve president Donald Trump vliegt het breaking news je hier dagelijks om de oren. Als geen ander weet Trump de media blijvend te beheersen. Maar hoe lang nog als president?

De politieke hamvraag bij de Democraten is op dit moment: welke presidentskandidaat is het meest geschikt om Donald Trump te verslaan. Is het Bernie, Pete, Mike, Joe, Tom, Elizabeth of Amy? Aan de vooravond van Super Tuesday waarbij 14 staten tegelijkertijd naar de stembus gaan en er 1345 gedelegeerden op het spel staan (oftewel 34% van alle gedelegeerden tijdens het Democratische partijcongres), zijn de debatten extra spannend.

De uitdagers van Trump weten: het is nu of nooit. Dus ze verkondigen hun boodschap met heel hun ziel en zaligheid terwijl de camera’s genadeloos hun tekortkomingen registeren. 

Liefde voor het observeren

Tijdens een cursus Persoonlijke Effectiviteit – jaren geleden – ben ik me bewust geworden van mijn liefde voor het observeren. Maar ook van het beeld dat ik soms zelf bij anderen kan oproepen.

‘Kijk eens hoe je erbij zit’, zei mijn trainer, ‘je stoel ver naar achteren geschoven, je benen over elkaar, je armen gesloten. Zet je voeten eens stevig op de grond, schuif je stoel aan, buig je lichaam naar voren en leg je armen in een open houding op tafel. Dat komt een stuk beter over.’ Ik heb geleerd hoe belangrijk body language is als je effectief wil zijn en hoe ik me moet hoeden voor wat ik het Ad Melkert-effect noem. 

Het legendarische moment waarop PvdA-politicus Ad Melkert tijdens een debat zijn minachting voor nieuweling Pim Fortuyn niet kon verbergen is nog steeds een van mijn favoriete fragmenten uit de Nederlandse televisiegeschiedenis. Ten eerste omdat ik Melkerts ontsteltenis begreep, ten tweede omdat ik Fortuyns durf bewonderde en ten derde omdat gespreksleider Paul Witteman de situatie doelbewust liet ontsporen. Het was unieke televisie.

Houterig, oud, boos, tuttig en stijfjes

Ook nu geniet ik weer volop van het politieke schouwspel op tv, dat ik lekker vanuit mijn luie stoel als een Statler of Waldorf becommentariëer en waar de minder relevante details al snel afleiden van de inhoud. Wat staat die Bloomberg er houterig bij, wat oogt die Biden oud, wat staat die Sanders weer boos met z’n armen te zwaaien, wat zien die vrouwen er tuttig uit, wat is die Steyer toch stijfjes.

Een boodschap kunnen overbrengen is duidelijk een kunst, maar een goed verhaal alleen is niet genoeg. Allesoverheersend is het beeld dat je oproept. Het gaat er – zoals zo vaak – niet zozeer om wat je zegt, maar hoe je het zegt.

Ik vind het opvallend dat Warren, die zo gedreven is, zo goed voorbereid en zo welbespraakt haar tanden laat zien in het debat, tot op heden toch zo slecht scoort, zeker vergeleken bij Bernie Sanders, die min of meer hetzelfde verhaal verkondigt. Zou Sanders dan toch gelijk hebben gehad met zijn opmerking (volgens Warren) dat Amerika nog niet klaar is voor een vrouwelijke president?

Een vriendin stuurde me in dit verband de link van een veelzeggende video waarin Warren gepassioneerd campagne voert, op de klanken van The Man van Taylor Swift.

I’m so sick of running
As fast as I can
Wondering if I’d get there quicker
If I was a man

Poor Amy

Ook valt het me op dat Warrens’ conculega Amy Klobuchar het steeds over een zij heeft wanneer ze over ‘de president’ spreekt. In spotjes en in het debat afficheert ze zich nadrukkelijk als ‘president en commander in chief’, alsof ze zo het vastgeroeste denkpatroon – dat een president altijd een man is – hoopt te doorbreken. Het doet me denken aan die spreuk uit mijn middelbare schooltijd: When God created man, she was only joking.

Nu lag ik van de week in de stoel bij de tandarts en de assistente vertelde hem dat ze zo had moeten lachen omdat ene Amy voor de grap een verkiezingsbord in haar tuin had gezet met de tekst: Stem Amy! Dat vond ze zo geestig. ‘Wie doet nou zoiets!’. ‘Nou’, zei de tandarts, ‘dat gaat natuurlijk over presidentskandidate Amy Klobuchar’. Langzaam begon er iets te dagen bij de tandartsassistente. En dat vond ik dan weer geestig.

‘Poor Amy’, zei ik, toen ik weer kon praten, denkend aan de vele uren en dollars die Amy Klobuchar en haar collega’s al in de race hebben gestoken om hun naamsbekendheid te vergroten en zoveel mogelijk zieltjes te winnen. Poor Joe, dacht ik even later. Je blijft je maar tot in den treure beroepen op een verleden met president Obama, maar wat is jouw inbreng voor de toekomst?

Poor Pete, zei ik tegen de tv, jij bent misschien wel klaar voor de toekomst, maar is Amerika klaar voor een gay president? Poor Mike, dacht ik bij mezelf, je had de redding van de Democraten moeten zijn, maar jouw afstandelijkheid gaat je daar niet bij helpen. Poor Tom, stelde ik vast. Ik moet jouw naam nog steeds googelen. Poor Bernie, mompel ik zacht. Het momentum is daar, maar ga je het winnen van Trump?

En is het trouwens ooit nog goed gekomen met poor Ad?

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: