Op de derde maandag in februari is het Presidents Day. Sinds 22 februari 1799 (het jaar dat George Washington stierf én zijn verjaardagsdatum) vieren de Amerikanen op deze dag ‘het presidentschap’. Het is een soort Amerikaanse Koningsdag, maar dan zonder de leuke rommelmarkten op straat. Hier stroomt, geheel volgens Amerikaan gebruik op iedere nationale feestdag, je brievenbus en inbox vol met de meest waanzinnige aanbiedingen en kortingskansen.

Zoals met veel dingen dit jaar, voelt het nu toch een beetje anders. Hooguit kunnen we een opgelucht ademhalen omdat we sinds twee en een halve week een nieuwe president hebben. Verder is het gewoon nog Covid-tijd. Iedereen zit al thuis, dus wat is die ene vrije dag nog waard? Een heleboel mensen kunnen door geldgebrek in deze crisis, korting of niet, helemaal niets aanschaffen. Bovendien begon afgelopen week de tweede impeachment-rechtszaak tegen oud-president Donald Trump. En dat is al helemaal geen reden voor een presidentieel feestje. 

Wat valt er te vieren?

Het is pas een maand geleden dat een woedende menigte het symbool van de Amerikaanse democratie, het Capitool, bestormde. Er vielen zes doden, een groot aantal gewonden en heel veel congresleden en journalisten voelden zich ernstig bedreigd. De vicepresident en The Speaker moesten geëvacueerd worden omdat ze bedreigd werden met fysiek geweld en zelfs ophanging.

Aanklagers geven de oud-president de schuld van deze dodelijke en rampzalige bestorming van het Capitool. Hun aanklacht behelst het aanzetten tot geweld, het in gevaar brengen van Congresleden en het verstoren van een vreedzame overdracht van het presidentschap aan Joe Biden. De aanklacht valt net als de vorige keer onder high crimes and misdemeanors.

Er is nog nooit in de Amerikaanse geschiedenis een president twee keer impeached en het is de eerste keer dat er een impeachment-proces gevoerd wordt tegen een oud-president. Iets langer dan een jaar geleden schreef ik nog een artikel over mijn verslaafdheid aan impeachment-tv. En nu?

I couldn’t care less…

Is het de overdosis Trump die ik de afgelopen vier jaar heb gehad? Kan het mij echt geen sodemieter meer schelen hoe dit afloopt? Vind ik het mosterd na de maaltijd? Of wil ik niet meer terugkijken op dit vreselijke jaar, maar gewoon vooruit? 

Ik ben wel klaar met die man en zijn aanhang. Ik heb genoeg van Republikeinen die omwille van hun eigen positie en de angst de achterban van Trump te verliezen, vinden dat je een oud-president niet kunt veroordelen. Alsof de bestorming van het Capitool ‘iets’ was wat een maand geleden zo maar kon gebeuren.

Ik zal zeker niet de enige in de Verenigde Staten zijn die er zo in zit. Een heleboel mensen hebben een overdosis Trump gehad en hebben geen zin meer om zich te verdiepen in alle negativiteit en ophef.

Onverschilligheid is de basis van het kwaad

Tegelijkertijd vind ik dat gevoel dat het ‘mij niet meer kan schelen’ ook gevaarlijk. Juist die onverschilligheid van mensen maakt dat ongewenste sentimenten nog meer ruimte krijgen om te groeien.

Elie Wiesel, de in Roemenië geboren Joods-Amerikaanse schrijver en Nobelprijswinnaar van de Vrede in 1986, beweerde bijvoorbeeld dat de Holocaust vooral het gevolg was van de onverschilligheid van de massa. 

Indifference, to me, is the epitome of evil.

En de Amerikaans Joodse Rabbi Abraham Joshua Heschel zei het volgende:

Indifference to evil is more insidious than evil itself. It is a silent justification affording evil acceptability in society.

En dus keek ik afgelopen dinsdag toch maar naar de opening van het proces. De aanklagers lieten een bijna zestien minuten durend filmpje lieten zien waarin de dag van de bestorming vanaf de speech van Trump tot het geweld in het Capitool op een rij wordt gezet. Ik kreeg direct weer kippenvel.

Filmje dat de aanklagers toonden op de eerste dag van Impeachment II

Advocaten van discutabel allooi

Er volgde een sterk pleidooi van de aanklagers dat groots afstak tegen de onsamenhangende verdediging door het in allerijl bijeengeroepen advocatenteam van Trump. Deze keer kon hij namelijk geen gebruik kon maken van zijn lievelingsadvocaat Rudy Giuliani. Die had zelf natuurlijk een discutabele speech op 6 januari gehouden en kan volgens eigen zeggen als getuige worden opgeroepen in het proces. Trumps vorige verdedigers stapten een week voor de start van Impeachment II op. Zij weigerden zijn eis om de leugens over de ‘gestolen verkiezingen’ te herhalen, op te volgen.

De twee advocaten die Trump vervolgens moest inhuren hadden maar een week om zich voor te bereiden en dat was te merken. De kritiek na hun eerste optreden was niet van de lucht. Ze zijn bovendien van discutabel allooi aangezien ze in het verleden nogal wat omstreden personen hebben verdedigd. Bruce Castor trachtte eerder in zijn carrière onder andere met man en macht om Bill Cosby uit de gevangenis te houden en de controversiële advocaat David Schoen beraadde zich, naast zijn maffia clientele, op het verdedigen van Jeffrey Epstein vlak voordat die zich in zijn cel ophing.

Het is maar goed dat Donald Trump niet meer kan Twitteren want naar het schijnt heeft hij na de openingsdag van de impeachment procedure zijn advocaten uitgescholden voor rotte vis en erger…

Why should I care?

Ondanks de beroerde verdediging is de kans klein dat Trump wordt veroordeeld. Dat vergt namelijk tweederde van alle stemmen in de Senaat. Tenminste 17 Republikeinen zouden dan, met alle Democratische senatoren, mee moeten stemmen tegen hun ex-president om de 67 stemmen te bereiken. Inmiddels hebben al 45 senatoren aan Republikeinse zijde gezegd het proces hoe dan ook onconstitutioneel te vinden en tegen een veroordeling te zijn…

Maar waarom dan toch dit proces? Why should I care?

Ook al lijkt het tweede impeachmentproces op een herhaling van zetten, hebben we genoeg van de saga-Trump en weten we de uitslag van het proces eigenlijk al, we kunnen niet wegkijken zoals verschillende Republikeinse senatoren tijdens het pleidooi van de aanklagers deden.

Impeachment II gaat niet over de vrijheid van meningsuiting zoals de verdediging van Trump tracht te bepleiten. Dit proces gaat over het veroordelen van een doordachte strategie van een president met als doel de Amerikaanse democratie, juist gestoeld op principes en niet op macht, ernstige schade toe te brengen. Daar kan ik niet onverschillig op reageren.

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg van ’t Pad Bosch woont sinds 2010 in New York en schrijft sindsdien voor verschillende tijdschriften en nieuwswebsites over haar ontmoetingen met de Amerikaanse cultuur en maatschappij. Ingeborg was tijdens de Amerikaanse verkiezingstijd in 2016 regelmatig te gast op de radio. In 2018 gaf ze haar debuutroman 'Kroniek van een Erfenis' uit en momenteel is zij hoofdredacteur van DeWereldwijven.com.
Previous post Een valse start voor president Biden
Next post Trump 2024 is een reële mogelijkheid

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: