Zelden voelde ik me zo onderdeel van een historische gebeurtenis als afgelopen week. We liepen net de parkeergarage uit in Washington DC toen ik op mijn telefoon zag dat CNN de Democratische presidentskandidaat Joe Biden uitriep tot president-elect, de aankomende president. Drie meisjes die in de rij stonden voor een restaurant begonnen te springen. In de verte waren claxons te horen. We besloten direct door te lopen naar het plein voor het Witte Huis.

In no time stond het Black Lives Matter Plaza, recht voor het Witte Huis vol met allemaal juichende mensen die elkaar in de armen vielen. Flessen champagne werden, na flink geschud te zijn, over het publiek onder luid gejoel leeggespoten. Er waren Biden-vlaggen, in de haast gemaakt bordjes met teksten als you’re fired die mensen in de drukte boven hun hoofd hielden. Ik was, met medisch mondmasker op, op een betonblok geklommen om boven de drukte te staan. Het was immers nog coronatijd. Met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel keek ik uit over de kolkende menigte.

Vijf dagen lang had in onze woonkamer de televisie aangestaan. Vijf dagen lang hadden we gekeken naar de kaart van Amerika waar staten van grijs naar rood of blauw en soms weer terug kleurden. Waar presentatoren met jaloersmakende handigheid met een tikje op het scherm lieten zien wat de mogelijke uitkomsten waren en in welke staat. Onze topografische kennis is er goed op vooruit gegaan. Regelmatig vielen de kinderen binnen tijdens hun schoolpauze of er al nieuws was. Niet dus. Nerve wrecking

Opgeluchte gezichten

Tot dus die zaterdag bij het Witte Huis. Daar kwam het bevrijdende bericht. Het was alsof de sluier die vier jaar lang over de stad hing werd afgedaan. Er werd gezongen en gedanst. Waar je ook keek: er waren alleen opgeluchte gezichten te zien.

Voor één dag dan. Want de realiteit is, dat nog niet definitief is. President Trump weigert vooralsnog zijn nederlaag te erkennen. Maar gelukkig hebben wij de foto van ons gezin met op de achtergrond het Witte Huis, als bewijs dat we er bij waren: de dag dat de bewoners van DC weer hernieuwde hoop kregen op een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van dit verscheurde land.

Mirjam vertelde erover in haar vlog voor WNL Goedemorgen Nederland op NPO1.

Mirjam Sterk

Mirjam Sterk

Wonen in Amerika op een historisch moment is smullen voor een politiek dier als Mirjam Sterk. Als moeder van schoolgaande kinderen staat ze met beide benen in de samenleving maar blijft toch ook een beschouwende buitenstaander. Ze blogt, schrijft en vlogt om haar ervaring als expat te duiden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: