De laatste tijd zijn er steeds meer vrouwen in de Amerikaanse politiek die mij verrassen met hun welbespraaktheid en mij inspireren door hun rake boodschappen. Een prettige bijkomstigheid is dat ze met hun woorden de menselijke maat weer terugbrengen in het politieke debat. Een geluid dat ik in de gepolariseerde Amerikaanse samenleving onder leiding van president Trump, waarin desinformatie, agressie en verdeeldheid hoogtij vieren, node heb gemist.

Zo zag ik Jill Biden, de mogelijke nieuwe First Lady, die opviel door haar natuurlijke optreden, warmbloedigheid en laagdrempeligheid. Hier sprak een moeder en trotse ‘vrouw van’, maar ook de gepromoveerde Dr. Jill, die graag wil blijven werken als lerares, ook als haar man Joe Biden tot president wordt gekozen.

Een ander voorbeeld van geheel andere orde is de speech van het jonge congreslid Alexandria Ocasio-Cortez vorige maand in het Huis van Afgevaardigden. Daar diende ze een mannelijke collega die haar publiekelijk een fucking bitch had genoemd, op pittige, maar waardige wijze van repliek.

I have tossed men out of bars that have used language like Mr. Yoho’s, and I have encountered this type of harassment riding the subway in New York City. This is not new. And that is the problem.

En daar heeft deze activiste natuurlijk een punt. Te vaak laten vrouwen seksuele intimidatie over hun kant gaan. Zo niet ‘AOC’.

Ik haat politiek

Hoewel ik het gedweep van sommige vrouwen met Michelle Obama soms wat overdreven vind, geef ik nu ruimhartig toe: de speech die de ex-First Lady deze week gaf tijdens de Democratische Conventie was sensationeel. Haar verhaal leek recht uit haar hart te komen en ook nog eens spontaan, terwijl ze de tekst gewoon voorlas van de autocue.

‘Mensen die mij kennen weten: ik haat politiek’, vertrouwde ze de kijker toe. Ik geloofde haar. Bijna. Want als deze toespraak geen politiek statement is, dan weet ik het niet meer. Voor iemand die liever geen politiek bedrijft heeft Michelle in ieder geval haarfijn begrepen hoe je dat het beste kunt doen.

Tijdens de Democratische Conventie wordt de Democratische presidentskandidaat na een aantal dagen van toespraken op het schild gehesen. Normaal gesproken is het een live-spektakel van jewelste. Nu moesten we het vanwege corona doen met een aaneenschakeling van slecht uitgelichte videoboodschappen met lelijke camerastandpunten, afgewisseld met slome muziekoptredens en aan elkaar gepraat door een actrice in een stille studio.

Vriendin Mirjam en ik becommentariëren de show de eerste avond via WhatsApp als twee verveelde, ouwe Muppets op een theaterbalkon:

Zag je die keuken van die senator? OMG!

Pittig jasje van gouverneur Gretchen Whitmer…

Het is wat het is

Er is niet veel nodig om ons te laten afleiden van de inhoud. Maar als Michelle Obama aan het woord komt, spitsen we onze oren. ‘Laat ik het zo eerlijk en simpel mogelijk zeggen’, zo kondigt de voormalig FLOTUS haar kernboodschap aan:

Donald Trump is the wrong president for our country. He has had more than enough time to prove that he can do the job, but he is clearly in over his head. He cannot meet this moment. He simply cannot be who we need him to be for us. It is what it is. 

Dat laatste is onmiskenbaar een verwijzing naar Trumps eigen woorden eerder deze maand; ‘het is wat het is’, het zinnetje waarmee de president zijn visie op de coronacrisis in de VS – met op dat moment meer dan 154.000 doden – nogal luchtigjes samenvat.

Empathie

Michelle Obama zegt dat ze de laatste tijd veel heeft nagedacht over het begrip ‘empathie’, de vaardigheid om je in te leven in de situatie en gevoelens van anderen. Een kunst die zij zelf als geen ander verstaat, maar – dat ben ik met haar eens – waartoe president Trump op geen enkele manier in staat lijkt te zijn.

Because whenever we look to this White House for some leadership or consolation or any semblance of steadiness, what we get instead is chaos, division, and a total and utter lack of empathy. 

Niet alleen haar natuurlijke spreektalent maakt indruk, ook de urgentie van haar boodschap:

If you think things cannot possibly get worse, trust me, they can; and they will if we don’t make a change in this election. If we have any hope of ending this chaos, we have got to vote for Joe Biden like our lives depend on it

Nu valt Mirjam iets belangrijks op:

Zie je haar ketting?

Om Michelle’s nek hangt een dun gouden kettinkje met daaraan vier subtiele lettertjes die samen het woord v o t e vormen. Op de ketting blijkt direct een run te zijn ontstaan. Nog geen twaalf uur na de uitzending zijn er al zo’n 2000 bestellingen voor het sieraad, dat zo’n 300 dollar moet kosten. Michelle Obama’s invloed is duidelijk niet te onderschatten. Haar ‘goede vriend’ Joe Biden mag in z’n handen knijpen met zo’n vriendin.

Gevoelige snaar

Empathie is ook de kern van een andere indrukwekkende speech: die van de Californische senator Kamala Harris, als ze door Joe Biden als zijn running mate naar voren wordt geschoven. Ook Kamala weet een gevoelige snaar bij me te raken.

America is crying out for leadership. Yet we have a president who cares more about himself than the people who elected him. A president who is making every challenge we face even more difficult to solve.

Net als Michelle laat Kamala haar vrouwenhart spreken: haar warme woorden bieden troost, ze toont zich kwetsbaar én strijdbaar, haar boodschap geeft hoop. Wat heb ik hier naar verlangd.

Tot nu toe had ik Joe Biden gezien als een zwakke presidentskandidaat: niet altijd even coherent in zijn taalgebruik en weinig energiek. Het alternatief voor Trump, bij gebrek aan beter. Maar met Kamala Harris aan zijn zijde heb ik vertrouwen in dit Democratische ticket.

Het idee dat deze vrouw na een termijn Biden slechts een hartslag verwijderd is van het presidentschap, is zelfs een opwindende gedachte. Vooral omdat ze met haar acceptance speech tijdens de Democratische Conventie nóg meer boven zichzelf lijkt uit te stijgen.

Kamala Harris. Ik geloof haar. Helemaal.

What an awesome responsibility. What an awesome privilege. So let’s fight with conviction. Let’s fight with hope. Let’s fight with confidence in ourselves and a commitment to each other, to the America we know is possible, the America we love. 

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

One thought on “Hoe vrouwen de politiek weer een menselijk gezicht geven

  1. De dames zijn duidelijk media-getraind. Hebben pollers/researchers en speechschrijvers. Vertellen “hun” publiek wat het wil horen. Tegen de huidige Prez aanschoppen, erg populair. Verder algemene en tot niets verplichtende uitspraken.

    Joe Biden – en een groot aantal andere Dems met hem – stemde voor de IIRIRA van 1996. Prez Bill Clinton tekende de wet. Niemand van de Dems heeft het daarover, hoe hun partij hielp de basis te leggen voor een politiek die ze nu zeggen “te verafschuwen”. (Seriously ?!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: