Met de bestrijding van racisme en discriminatie verdwijnen ook steeds meer symbolen die een uitdrukking zijn van het slavernijverleden uit het Amerikaanse straatbeeld. Soms gebeurt dat onder luid gejuich, zoals op 1 juli in Richmond Virginia, waar op bevel van de burgemeester een standbeeld na 100 jaar werd verwijderd. Soms gebeurt het in stilte, zo ontdekte ik bij toeval.

De garage van onze Duitse auto zit heel toepasselijk in Germantown, op een half uurtje rijden van mijn woonplaats Washington. De auto heeft een beurt nodig en in deze coronatijd is ieder tochtje een welkome afleiding. Mijn man en ik besluiten dan ook om nog even door te rijden naar een Shopping Outlet even verderop, die sinds kort weer open is. Het is al maanden geleden dat ik door een winkeltje heb gestruind.

De zomer is begonnen en dat is te zien aan de uitbundige natuur. Er hangt een bui in de lucht die de hoge luchtvochtigheid hopelijk doet verdwijnen, al is het maar voor even. We rijden over heuvelachtige weggetjes langs Victoriaanse huizen met grote veranda’s. Deze idyllische streek in de staat Maryland doet me heel in de verte denken aan de weggetjes rond Groesbeek, de omgeving waar ik ben opgegroeid. Grappig zoals je nieuwe plekken altijd probeert te verbinden aan de plaatsen die je kent.

De veerpont bij Historic White's Ferry vaart tussen de staten Maryland en Virginia

Geheel onverwacht stuiten we op een rivier waar je alleen per veerpont kunt oversteken. Ook dat is een nostalgisch gegeven uit mijn jeugd. Ik maak een paar foto’s met mijn telefoon en vraag me af wie er meer geniet van dit moment: de wielrenner die een snelle, verkoelende duik neemt in het water, of ik met al mijn associaties en herinneringen.

Een medewerkster van de veerpont maakt abrupt een eind aan mijn mijmeringen. ‘Can I help you ma’am?‘. Ik antwoord dat ik even een paar foto’s maak, because this place is so beautiful. Het mag: ‘Sure! En ze is het met me eens: We do like it here’.

Een beetje naar rechts, ietsje naar links, op de aanwijzingen van de pont-medewerkster arriveert de boot op de juiste plek. Hoe het hier heet, vraag ik haar, in de veronderstelling een plaatsnaam te horen. ‘Historic White’s Ferry’, is het korte antwoord. Dat staat ook met koeienletters op het gevaarte dat ons langzaam nadert. That’s it? That’s it.

Pont-medewerkster leidt veerpont naar de oever bij Historic White's Ferry in Maryland, Virginia

Slavernijverleden

Ik deel een foto van deze must see spot op Facebook en een vriend in Nederland reageert met de vraag: ‘Mag dat wel van de Black Lives Matter-beweging?’ White’s Ferry, dat klinkt alsof er alleen witte mensen de boot op mogen, meent mijn vriend. Dat lijkt me eerlijk gezegd een beetje vergezocht, maar zo had ik het zelf nog niet bekeken, dus ik ga op onderzoek uit.

Het is bijzonder hoe na de dood van George Floyd en de demonstraties die daarop volgden, mensen zich veel meer bewust zijn van de betekenis van woorden en symbolen die gelinkt kunnen worden met racisme. En opvallend genoeg niet alleen in de VS, waar de slavenhandel niet uit de geschiedenis is weg te denken, maar ook in Nederland, waar we op school relatief weinig hebben geleerd over ons eigen slavernijverleden. De woorden ‘wit’ en ‘zwart’ hebben plotseling een sterkere lading en door hun context een diepere betekenis.

Wielrenner bij de veerpont van Historic White's Ferry

Foute ferry

White’s Ferry is de laatste van 100 veerboten die sinds het begin van de 19e eeuw op de Potomac River heen en weer hebben gevaren. De pont verbindt de Whites Ferry Road in Maryland met de gelijknamige weg aan de overkant in Virginia. De plek dankt zijn naam aan Elijah White, een bataljonscommandant die tijdens de Amerikaanse burgeroorlog aan de kant van de zuidelijke staten vocht. Na de burgeroorlog nam hij de veerpont over en het bedrijf is nog steeds in handen van zijn familie.

De veerboot zelf werd overigens ook vernoemd naar een militair uit de periode van de burgeroorlog: general Jubal Anderson Early. Hij was een felle tegenstander van gelijke rechten voor de voormalige slaven en bleef zijn leven lang verbitterd over de nederlaag van de confederate states. In een artikel uit 2017 stuit ik op een foto van de pont waar in kapitalen GEN. JUBAL A. EARLY op staat. Ik kijk nog eens goed naar mijn eigen foto’s, maar die naam is nu toch echt compleet verdwenen en vervangen door HISTORIC WHITE’S FERRY.

Auto's rijden in Maryland de veerpont op van Historic White's Ferry

De helden van de burgeroorlog

In hetzelfde artikel zie ik een foto van een standbeeld van een soldaat. Hij staat aan de oever van Historic White’s Ferry en kijkt uit over de Potomac. Op de sokkel staat een inscriptie:

To our heroes of Montgomery Co. Maryland. That we through life may not forget to love the thin gray line.

Deze soldaat blijkt eerder in de plaats Rockville te hebben gestaan. Daar kreeg hij in 1913 een mooi plekje voor het gerechtsgebouw als eerbetoon aan de inwoners van de provincie Montgomery die voor de Confederatie hadden gestreden. Nadat drie jaar geleden de woorden Black Lives Matter met graffiti op het standbeeld waren gespoten, kreeg het ter bescherming een houten bekisting. Vervolgens is er naarstig gezocht naar een nieuwe eigenaar. Uiteindelijk is de soldaat stilletjes naar Historic White’s Ferry verplaatst, zo lees ik.

Bij een tweede bezoek aan de garage van mijn Duitse auto rijden we opnieuw naar deze oversteekplaats die mij steeds meer intrigeert. Ik wil graag nog een foto maken van de soldaat uit de Amerikaanse burgeroorlog die zo roemloos naar een oever bij een rivier werd verbannen. Tot mijn grote verrassing zie ik wel een sokkel, maar geen standbeeld.

Sokkel zonder standbeeld bij Historic White's Ferry in Maryland

Het standbeeld en de moraal

Er komen twee mannen naast me staan. Ze zien eruit als locals dus ik vraag hen of ze hier ooit een beeld hebben zien staan. ‘Er stond hier een soldaat, precies zo een als in Rockville’, zegt de een tegen de ander. ‘Dit WAS de soldaat uit Rockville’, informeer ik hen, trots dat ik als outsider deze locals kan bijpraten. ‘But where is he now?‘, wil ik weten. Waarschijnlijk in een of ander museum, concluderen de mannen schouderophalend.

De jongen achter de kassa die mijn Coke Zero afrekent kan mij ook niet verder helpen. Hij weet alleen dat het standbeeld onlangs is weggehaald. Wat er zo historic is aan Historic White’s Ferry zullen we vanaf nu moeten raden. We werpen nog één blik op een gezinnetje dat ontspannen in de Potomac aan het baden is en we rijden weer naar huis.

Zo blijkt mijn alerte vriend in Nederland toch gelijk te hebben dat ik op een foute ferry van Maryland naar Virginia ben overgevaren. Hoewel niets meer aan dat foute verleden herinnert. Met het stellen van een eenvoudige vraag heeft mijn vriend me geïnspireerd tot het boven tafel halen van deze historische feiten, die anders volledig aan mij – en dus ook aan jou als lezer – voorbij waren gegaan.

De moraal van dit verhaal? Blijf nieuwsgierig, blijf onderzoeken en probeer, wat je ook te weten komt, te blijven genieten! En wie mij kan vertellen waar de soldaat uit Rockville is gebleven, krijgt van mij een bonuspunt.

De Potomac rivier bij Historic White's Ferry

Foto’s: Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

One thought on “Hoe de geschiedenis werd uitgewist in Historic White’s Ferry

  1. Ik vind de foto’s zo prachtig! In kleur, in beeld en in beweging. Het blijft intrigerend hoe je hier soms op een totaal onverwachte situatie stuit en dat er dan na enig speurwerk een verhaal uitrolt. Thanks Sandy!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: