Een van de grote voordelen van de VS is dat het zo’n groot land is en er daardoor zoveel moois te ontdekken valt. Iedere staat heeft z’n eigen charme en karakter. En hoewel reizen sinds maart 2020 door corona en quarantaineregels gevaarlijk en ingewikkeld was, merk je dat het land zich nu langzaam weer openstelt voor het toerisme. De vele Amerikanen die intussen zijn gevaccineerd hoeven van het Amerikaanse RIVM geen mondkapje meer te dragen. Restaurants en café’s stromen dan ook weer vol alsof er nooit een pandemie is geweest. Het is bizar hoe snel je went aan ‘het nieuwe, nieuwe normaal’, dat net zo aanvoelt als ‘het oude normaal’. 

Dat stelde ik vast tijdens een haastig ingelaste roadtrip van Washington DC naar Key West in Florida. Ik had vrij plotseling een nieuwe baan gekregen, waardoor ik mijn reisplannen voor later in het jaar in het water zag vallen. Het was dus zaak om ingeënt en wel nog snel even van mijn vrijheid te genieten en de geestelijke switch te maken van het vrije freelance-bestaan naar een veeleisende en uitdagende job van negen tot vijf.

En zo zag ik op weg naar het zuidelijkste puntje van de VS (oké, op Hawaii na dan) voor het eerst weer volle kroegen en drukbezette terrassen, waar mensen uitbundig en onbezorgd genoten van een biertje of een cocktail. Het was een vreemde gewaarwording. En toch was ik er halverwege mijn vakantie in Miami alweer helemaal aan gewend.

Miami Vice

Deze stad sprak al jaren tot mijn verbeelding, omdat ik een kind ben van de jaren 80, waarin Dr. Beat een wereldhit was en iedereen thuis bleef voor de iconische televisieserie Miami Vice. Voordat ik het wist zat ik op een aftandse boot die een tourtje maakte langs de kapitale villa’s van de sterren die zich massaal op een eilandje in deze palmenstad hebben gevestigd.

Ik geef toe, het had iets treurigs om samen met een brigade van teenslippertoeristen veel te zoete margarita’s uit een plastic glas naar binnen te gieten en je te vergapen aan de villa’s van the rich and the famous. Bovendien was de hostess veel te blij: ‘Welcome everybody, woooohooooo!’ klonk het keihard over de boxen. Van enige discretie was op deze millionaire boat tour geen sprake, zo zou al snel blijken.

‘Op links zie je het huis van Antonio Banderas en op rechts woont mijn schoonvader, de vader van Enrique,’ grapt onze vrolijke gids. Mijn man doet er nog een schepje bovenop, vrij naar André van Duin: ‘Ze bedoelt Julio in zijn Regenjas’. ‘Kijk, daar woont Shakira,’ vervolgt de hostess, ‘maar die is er nooit, want ze klaagt over een gebrek aan privacy. And I wonder why’, schreeuwt de hostess in haar microfoon. Haar stem moet hoorbaar zijn tot in de slaapkamer van de zangeres, bedenk ik me, waarna er een knalhard fragment van een Shakira-hit wordt gedraaid.

I’m on tonight
You know my hips don’t lie 
And I’m starting to feel it’s right
All the attraction, the tension
Don’t you see, baby, this is perfection?

Goed huwelijk

En dan moet ik zelfs even lachen om onze irritante reisleidster, wanneer ze ons op de grote raampartijen in het giga-huis van zangeres Rihanna wijst. ‘Yes, she has to work work work work, to keep all those windows clean!’. Het nummer Work schalt vervolgens over het water. 

Work, work, work, work, work, work
He said me haffi work, work, work, work, work, work
He see me do mi dirt, dirt, dirt, dirt, dirt, dirt
So me put in work, work, work, work, work, work
When you ah gon’ learn, learn, learn, learn, learn?
Me nuh care if him hurt, hurt, hurt, hurt, hurting

‘En wil je weten wat het geheim is van een goed huwelijk? Kijk dan naar deze twee huizen. Links woont Gloria Estefan en rechts haar man Emilio, met daarnaast hun studio.’ Ik zie dat het Dr. Beat-stel bovendien een supercoole overdekte bar in de tuin heeft staan, maar verder is het landgoed uitgestorven. We horen: Doc, doc, doc, doc, Dr. Beat! en ik kom zowaar een beetje in een feeststemming bij het horen van mijn favoriete nummer op deze trieste party boat.

Terwijl de hostess per villa opnoemt hoeveel miljoen dollar de sterren voor hun stulpje (plus bootje) hebben betaald, komt de gedachte bij me op dat geld niet per se gelukkig hoeft te maken. Want zeg nou zelf, hoe sneu moet dat voor die miljonairs zijn om daar opgesloten te zitten in hun gouden kooi en steeds maar weer die idioten te zien langsvaren?

Mar-a-Lago

Eerder was ik trouwens ook nog even langs het buitenverblijf van Donald Trump in Palm Beach gereden. Ik was tenslotte in de buurt. Over de brug, aan de overkant van het water kon je Mar-a-Lago het beste zien liggen, had een vriendin in Florida me getipt. De Amerikaanse vlag wapperde vrolijk in de wind. Volgens mijn man stond The Donald het gras te maaien, maar een local die zijn hond uitliet vertelde ons dat Trump in een van zijn andere resorts in New Jersey was.

Dat ik dit nieuws eerst van Trumps buurman moest vernemen en pas later in de krant bevestigd zag, is veelzeggend. Hoewel de greep van de voormalige president op de Republikeinse partij nog altijd ongekend sterk is, is de microscopische aandacht voor alles wat er rondom zijn persoon gebeurt een stuk minder geworden. Zelfs het bericht dat het OM in Manhattan een jury bijeen heeft geroepen om te oordelen of er genoeg bewijs is om Trump strafrechtelijk te vervolgen wegens fraude, leidt tot vrij weinig ophef. 

Afscheid

De tijden zijn veranderd. Kijkend naar de groenblauwe kleuren van de Atlantische Oceaan tijdens een wandeling over South Beach realiseer ik me dat deze vakantie in het teken staat van afscheid. Afscheid van een turbulente periode, waarin de nieuwsverhalen over de president die zich tegenwoordig ‘45‘ noemt elkaar in hoog tempo afwisselden. Maar ook afscheid van een tijd van bezinning en reflectie toen de wereld zoveel mogelijk binnenbleef uit angst voor een onzichtbare muterende vijand. Het ergste lijkt nu voorbij, in ieder geval hier in de VS. Zoals ik al eerder schreef is Amerika klaar voor The Roaring Twenties.  

En ik neem afscheid van het schrijven voor deze website, omdat ik me wil concentreren op mijn nieuwe baan. En dat betekent dat ik afscheid moet nemen van het wekelijkse overleg met mijn dierbare vriendinnen Mirjam Sterk in Washington en Ingeborg van ’t Pad Bosch in New York. Onze vergaderingen waren altijd inspirerend, leerzaam en waardevol.

Het opzetten van dit platform is een van de mooiste projecten die ik tot nu toe heb ondernomen. Want was is er mooier dan met gelijkgestemden te filosoferen over het leven en daar vervolgens een creatieve draai aan te geven om anderen deelgenoot te kunnen maken van je gedachten en belevenissen? Ik hoop dan ook dat jij net zo genoten hebt van Het Andere Amerika als ik!

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.
Previous post Alle zeilen bij voor herd immunity
Next post Het andere Amerika is niet weg…

6 thoughts on “Hoe Amerika (mij) veranderde

  1. Lieve Sandy, het was ook een van mijn mooiste projecten. Ik heb er van genoten om de afgelopen turbulente jaren met Mirjam en jou zo intens te bespreken en te beleven!
    Op naar andere mooie dingen, los van elkaar maar ook samen. Het was super! Lfs Ingeborg

  2. Beste Sandy,
    Ik heb altijd genoten en met veel plezier je verhalen en avonturen gelezen, soms met een waarderend mee eens gedachte en soms ach niet alles hoeft approved te worden.
    Maar je hebt ons lezers en moi vele malen in je belevings wereld laten kijken en lezen.
    Ik ben benieuwd wat je nieuwe avontuur entailed. ( maybe you can share what your going to do)
    En ik hoop ten zeerste dat je toch nog af en toe tijd hebt om een artikel te plaatsen.
    **************************************************************************************
    Ik ben het volledig met je eens dat “The new normal” toch een beetje anders aanvoelt maar velen al snel weer in de ritme terug komen, of dat een goed ding is of niet, only time will tell.
    Persoonlijk denk ik dat het toch allemaal een beetje te snel “back to business is”.
    Maar dat maakt Amerika nou eenmaal zo uniek, het opstarten en self preservation, en Avontuur, Exploration om je bedrijf in de running te houden heeft The good old USA geschapen, en zal voor velen weer profitable worden, met waarschijnlijk een andere spin on it.
    Anyway heel veel geluk en succes in jouw nieuwe Avontuur, (not goodbye) but, Tot Hoors,,,

    Frank Grootenboer

    1. Dank je Frank, goed om te horen dat je een trouwe lezer was! Schrijven is leuk, maar waar zou ik zijn zonder publiek… Ja, Amerika is een uniek land, het is heel bijzonder om hier te kunnen wonen en hoewel ik een echte Europeaan ben ga ik dit land en de mensen steeds meer waarderen. Ik zal snel mijn LinkedIn-profiel bijwerken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: