In een poging de dagelijkse realiteit van de Verenigde Staten vol conspiracy en boosheid te ontvluchten was ik het afgelopen weekend even mijn eigen ‘escape artist’. Ik voelde me al een tijdje die kikker die in een pannetje water blijft zitten dat langzaam tot het kookpunt wordt gebracht en went aan ongemak en pijn. Ik wilde even uit dat pannetje ontsnappen en vluchtte naar Montauk, een surfers paradise aan de Atlantische Oceaan. 

Over de kilometers lege stranden wandelde ik met mijn echtgenoot in de zon en luisterde naar het geluid van de ruige zee en de brekende golven. We lieten het lelijke Amerika van Trumpers en covid voor wat het was en dachten aan al het moois dat Amerika ons de afgelopen elf jaar gebracht had. 

Positiviteit en hoop

De vriendelijke mensen die we hebben ontmoet, de oneindige natuur en prachtige vergezichten, de inspirerende kunst en cultuur van de musea, de lachwekkende situaties, het heerlijke eten in de prachtige restaurants van New York City en de zalige jeugd van mijn kinderen. Met de wind in mijn haren voelde ik me gelukkig en bevrijd. Ik zag de toekomst met hoop en positiviteit weer voor me. 

Dat gevoel kreeg ik weer tijdens de inauguratie van president Joe Biden en vicepresident Kamala Harris. Opluchting, hoop, zin in wat de toekomst brengt. 

Luisterend naar de vaderlijke verbindende speech van Biden, de eed van Harris, de luide stem van Lady Gaga en de prachtige beeldende poëzie van Amanda Gorman zag ik dat andere Amerika gelukkig weer. Het Amerika waar ik kwam wonen in 2010 toen Obama regelmatig zijn prachtige stem met beeldende uitspraken en perfecte timing liet horen. Opluchting, ontspanning, ontroering, hoop en eindelijk even geen stress. 

Het lelijke, boze, angstige Amerika bestaat niet meer. De menselijke maat en het optimisme zijn terug en de wereld snakt ernaar.

In dit verhaal wil ik geloven

En ik ben niet de enige die dat geluk in het moment voelde, getuige de reacties van mijn Nederlandse vriendinnen in onze App-groep. 

Eindelijk weer echte mensen in het Witte Huis. Bijzonder. Wat prachtig. Eindelijk weer iets moois. Love en tolerance. Geen bitterheid, cynisme of leugens meer. Wat een opluchting!

Sigrid Kaag, minister voor Ontwikkelingssamenwerking en lijsttrekker van D66, verschijnt op mijn LinkedIn-pagina en verwoordt het zo:

Met Joe Biden en Kamala Harris keert niet alleen de normaliteit terug in de Amerikaanse politiek, maar ook het respect en fatsoen. Zij zijn het gezicht van vernieuwende politiek. Een politiek die omkijkt naar mensen en vooruitkijkt naar morgen.

De executive orders over climate change, covid en economische steun die direct op de agenda staan om getekend te worden zijn eindelijk weer in lijn met mijn persoonlijke waarden. Het nieuwe kabinet is divers en multiculti, zowel wat kleur, gender als seksuele geaardheid betreft. Op inauguratie-dag vieren we feest, staan er fantastische artiesten op de agenda (in tegenstelling tot vier jaar geleden toen Trump voor zijn inauguratie alleen Kid Rock en wat uitgerangeerde country zangers wist te strikken) en presenteert Tom Hanks het inauguratie-bal. 

In dit verhaal wil ik geloven. 

Jimmy’s geluksgevoel in Amerikaanse symbolen sums it up

Wat is werkelijkheid?

En toch voelt het ook surreëel. Want als je uitzoomt vanaf het balkon van het Capitool waar de inauguratie plaatsvindt, zie je barricades en dranghekken, de half lege trappen, de mondkapjes en de vlaggen in plaats van de mensen op de mall. De 25.000 militairen en het zware wapentuig pasten niet in de tv-beelden, maar ze zijn er natuurlijk wel. In de hoofden van de QAnon-volgers is Tom Hanks, de presentator van de avonduitzending, een pedofiel die kinderen eet. En waar The Star Spangeld Banner nu wappert, hing twee weken geleden nog de strop voor oud-vice president Mike Pence. 

Het inauguratieplaatje van deze week staat in schril contrast met de bestorming van het Capitool van twee weken geleden. De verleiding voor mij is groot om in dat ideale plaatje te geloven en de hoop te koesteren dat het nu allemaal goed gaat komen met de Verenigde Staten. Maar is dat realistisch of wil ik geloven in een sprookje? Is met het vertrek van Trump het gevaar van sociale onrust en burgeroorlog werkelijk verdwenen?

We will be back

Er zijn immers nog steeds 75 miljoen Amerikanen die in dat andere verhaal willen geloven. Het sprookje van verkiezingsfraude verteld door hun president. Donald Trump eindigde zijn afscheidsspeech met de onheilspellende woorden:

We will be back in some form… Have a good life… We will see you soon

De onvrede en woede bij de Trumpaanhang is niet ineens als sneeuw voor de zon verdwenen en het ervaren onrecht wellicht groter dan ooit. Fascisme en ultrarechtse denkbeelden zijn gevoed en hebben een plek gekregen in de Amerikaanse maatschappij die door velen als legitiem wordt gezien.

Laten we vooral niet vergeten dat het oude campagneteam van Trump weer op vrije voeten is. Spindokter Roger Stone, ex-campagnemanager Paul Manafort en, als laatste, politiek strateeg Steve Bannon hebben allemaal een pardon ontvangen van hun Donald Trump… Zouden ze gezamenlijk een nieuwe partij op kunnen richten?

En ook al verwisselt The Donald zijn oranje spraytan voor een oranje pak en draait hij wellicht de bak in, dan zou deze boevenbende nog in staat zijn het verhaal zo te spinnen dat Trump door zijn aanhang als martelaar wordt gezien. Een nieuwe conspiracy-theorie is tenslotte zo gemaakt. 

Het Trumpisme in verval

Het lijkt er vooralsnog echter op dat de Trumpballon langzaam leegloopt, want alle ongeregeldheden die voorspeld waren in de dagen voor de inauguratie zijn uitgebleven en het sentiment lijkt als een nachtkaars uitgegaan. Nu was er in Washington DC voor extremisten natuurlijk weinig succes meer te behalen, aangezien de stad was veranderd in een oorlogsgebied en de beveiliging werkelijk geen enkele vorm van onrust meer toeliet.

Er verschijnen op verschillende sociale media platforms ook al berichten van QAnon-aanhangers die zich bedrogen voelen door hun grote leider en Proud Boys die Trump een slapperd vinden nu hij zo ‘gemakkelijk’ het Witte Huis is uitgewandeld. Nu hij zijn megafoon op Twitter kwijt is, is het blijkbaar een stuk ingewikkelder om die sterke leider voor zijn troepen te zijn. 

Een gespleten Republikeinse partij

En Trump laat niet alleen zijn eigen aanhang verdeeld achter. De strijd om de macht lijkt zich ook te verplaatsen van het landelijk toneel naar een podium op partijniveau. De Republikeinse partij is immers verscheurd, zeker na de aanval op het Capitool. Don Trump jr. zei die dag nog over de meer gematigde Republikeinen:

It’s not their party anymore. It’s Donalds Trumps party.

Natuurlijk willen senior Republikeinen, zoals ex-majority leader Mitch McConnell, voorkomen dat de partij nog verder in het ultrarechtse moeras zakt. De tweede Impeachment-procedure voor Donald Trump moet nog worden afgerond en we zullen zien hoeveel Republikeinen voor gaan stemmen en hoeveel tegen. Maar het schisma is daar. 

A new day blooms

De kersverse president Joe Biden staat ondertussen voor de bijna onmogelijke taak het land weer te verenigen in de komende vier jaar. Laten we hopen dat hij even de tijd en ruimte krijgt om zijn agenda voor de toekomst uit te voeren. De Senaat en het Huis werken de komende twee jaar tot de tussentijdse verkiezingen in ieder geval met hem mee. De Republikeinen hebben voorlopig wel wat anders aan hun hoofd in hun eigen partij. Wie zal de macht naar zich toe trekken? Redden wat er nog te redden valt, zal Mitch McConnell denken…

Als ik het zo op een rijtje zet geloof ik voor nu in het inauguratie-sprookje en klamp ik mij vast aan de prachtige woorden van de jonge dichter Amanda Gorman:

The new dawn blooms as we free it. For there is always light. If only we are brave enough to see it. If only we’re brave enough to be it.

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg van ’t Pad Bosch woont sinds 2010 in New York en schrijft sindsdien voor verschillende tijdschriften en nieuwswebsites over haar ontmoetingen met de Amerikaanse cultuur en maatschappij. Ingeborg was tijdens de Amerikaanse verkiezingstijd in 2016 regelmatig te gast op de radio. In 2018 gaf ze haar debuutroman 'Kroniek van een Erfenis' uit en momenteel is zij hoofdredacteur van DeWereldwijven.com.

2 thoughts on “Het nieuwe Amerika, een sprookje?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: