Het Andere Amerika gaat stoppen. De website dan wel te verstaan. Wat zal ik het missen. De afgelopen jaren waren de verhalen die we schreven een uitlaatklep voor mij om alle verwarrende zaken die we meemaakten een plek te geven. Onze frustratie, verbazing en ons vermaak over alles wat er in het land van Trump gebeurde. En dat was heel wat…

Maar de website mag dan wel ophouden te bestaan, ‘Het Andere Amerika’ bestaat nog steeds, ook al zou je dat hier in het zonnige DC met de nieuwe president Biden bijna vergeten. De hectiek van de afgelopen jaren, het lijkt weer zo ver weg.

Verandering

Bij het voetbalveld sprak ik dit weekend een Republikeinse vader. Nadat we het onderwerp van de rondvliegende cicada’s hadden besproken (die ons, as we speak, nog steeds belagen), kwam het gesprek op hoe heerlijk rustig het nu is in DC. Dankzij Biden. He’s a decent guy, moet hij toegeven. Ik denk niet dat een Democraat dergelijke woorden ooit uit zijn mond gekregen zou hebben over president Trump.

Het is typerend voor de sfeer in DC. De mensen die ik ontmoet lijken allemaal meer ontspannen. Daarbij speelt het gegeven dat alles weer open is vast ook een belangrijke rol. Veel mensen zijn gevaccineerd en de mondkapjes hoeven niet meer voor gedaan te worden als je een prik hebt gehad. De terrassen zitten overvol, musea hebben hun deuren geopend, het leven neemt weer zijn normale loop. Maar het gaat dieper. Zelfs deze overtuigde Republikein, die nog voor president Bush heeft gewerkt, moest het toegeven. Er is iets veranderd.

Zelf merk ik het ook. Ik zit niet meer iedere dag aan Fox of CNN gekluisterd en de kranten zijn ook niet meer het eerste wat ik lees als ik wakker word. De spanning is er gewoon af, de verhalen drogen een beetje op, het is bijna saai…

Voorgoed afscheid

Toch geloof ik niet dat Amerika voorgoed afscheid heeft genomen van die zwarte bladzijde in haar recente geschiedenis, maar dat er een nieuw tijdperk is aangebroken. Deze opleving is van korte duur. Volgend jaar zijn er de tussentijdse verkiezingen voor het Huis van Afgevaardigden. De meerderheid in het Congres voor de Democraten is nipt. Een kleine verschuiving kan meteen in het voordeel van de Republikeinen omslaan. Dat zou het doorvoeren van nieuwe plannen voor president Biden veel lastiger maken.

Bovendien is Amerika nog niet van Trump af. Hij laat de vraag of hij mee zal doen aan de presidentsverkiezingen in 2024 nog boven de markt hangen. Hij heeft al wel gezegd dat hij hem gunstig gezinde kandidaten zal gaan steunen bij de tussentijdse verkiezingen.

Trump is nog steeds immens populair bij zijn grote achterban. Afgelopen week reed ik weer eens over het platteland van Virgina en daar staan nog steeds de borden met Trump/Pence in de voortuinen. De peilingen tonen aan dat de groep mensen die gelooft dat de verkiezingen zijn gestolen nog aanzienlijk is. En in Arizona is een hertelling van de stemmen gaande, gadegeslagen door andere staten die overwegen hetzelfde te doen. Slechte verliezers, maar ook een vruchtbare bodem voor Republikeinse winst dus, met als grote aanjager Donald Trump.

Democratisch experiment

Ik ontmoette laatst een Palestijnse Amerikaan. Terwijl we door het landschap van Kentucky reden spraken we over Palestina en Israël. Maar natuurlijk ging het ook al snel over de Amerikaanse politiek. Hoewel hij hielp bij de campagne van Hillary Clinton, bekende hij me dat hij vijf jaar geleden sympathie voelde voor de outsider Donald Trump. Iemand van buiten, die de politiek weer kon opschudden. Dat leek hem goed.

Na vijf jaar Trump-politiek denkt hij daar anders over. Toch is hij niet teleurgesteld dat het is gebeurd. Amerika is in zijn ogen een nog heel jonge democratie. Hij ziet de opkomst van Trump als een soort democratisch experiment, dat daarbij hoort.

Voor mij is wel de vraag of het experiment hiermee klaar is. Op mijn reizen buiten de Democratische bubbel zie ik nog steeds veel armoede, slechte infrastructuur, weinig werkgelegenheid: kortom uitzichtloosheid. Daar wonen Amerikanen die teleurgesteld zijn, onder wie heel veel Trumpisten.

Vreemdeling in eigen land

Ik las over de achtergrond van die teleurstelling een prachtig boek. Het heet Strangers in Their Own Land en is geschreven door Arlie Russel Hochschild. Deze sociologe constateert dat er vaak weinig wederzijds begrip is tussen conservatieven en liberalen. Door haar manier van research wil zij die muur die tussen beide groepen staat – zij noemt dit de empathy wall – slechten. Daarvoor gaat ze naar het zuidwesten van Louisiana, een van de armste staten van Amerika. In dat gebied is veel chemische industrie die tot veel vervuiling en zieken leidt, maar wordt gesteund door de politiek.

Door contact te leggen en echt in het leven te duiken van deze right-wing Americans leert ze hoe zij zich al langer gemarginaliseerd voelen, alsof ze vreemdelingen zijn in hun eigen land. Ze kijken gefrustreerd toe, hoe in hun ogen anderen (immigranten, black americans, maar ook mensen uit de LGBTQ-gemeenschap) op hún plek in de rij voor the American Dream komen te staan, met hulp van de Democraten. Iets wat onze Swampman over wie we eerder schreven, ook al verwoordde.

Die teleurstelling vertaalt zich in een afkeer van de overheid, een terugtrekken in de – vaak christelijke – gemeenschap en een groot verlangen naar vrijheid en het recht om dat met de eigen wapens te verdedigen. Ook al is de oorzaak van de ellende in veel gevallen daar in Louisiana juist de vervuilende chemische industrie, die deze mensen in de steek laat.

Ik ken meer van dit soort verhalen. In Kentucky vertelde een vrijwilliger van het Rode Kruis mij hoe hij na 40 jaar trouwe dienst net een paar maanden voor zijn aanstaande pensioen de organisatie werd uitgewerkt. Zijn pensioen halveerde daardoor. Ondertussen zat hij constant aan het zuurstof, omdat zijn longen stuk waren gegaan door de chemicaliën waar hij mee had moeten werken (‘ik heb nooit gerookt’). Maar ook hij stemde op de partij van Trump, van wiens politiek hij weinig te verwachten heeft om problemen als die van hem in de toekomst te voorkomen.

Het Andere Amerika

Zolang deze ontevredenheid, achterstand en ongelijkheid niet worden geadresseerd en de overheid niet een overtuigende rol pakt om de situatie te verbeteren en het vertrouwen terugwint, blijft de voedingsbodem groot voor een triomfantelijke terugkeer van het prominente Trump-denken in de politiek. En dat zou wel eens sneller kunnen zijn dan we hier nu verwachten.

Verhalen over ‘Het Andere Amerika’ blijven daarom nodig. Juist omdat op veel plekken mensen voortleven alsof alles voorgoed anders is. Maar het feit dat er een andere president in het Witte Huis woont, maakt nog niet dat de wereld is veranderd. Een waakzaam mens telt voor twee.

Hoewel ik de gesprekken met mijn lieve schrijfmaatjes en vriendinnen Sandy en Ingeborg flink zal missen, ben ik nog niet klaar met ‘Het Andere Amerika’. Daarom zal deze ‘Dutchie in DC’ ook blijven reizen en blijven schrijven – ik kan het niet laten – over ‘Het Andere Amerika’, maar voortaan via mijn eigen site: www.dutchieindc.com. Hope to see you!

Mirjam Sterk

Mirjam Sterk

Wonen in Amerika op een historisch moment is smullen voor een politiek dier als Mirjam Sterk. Als moeder van schoolgaande kinderen staat ze met beide benen in de samenleving maar blijft toch ook een beschouwende buitenstaander. Ze blogt, schrijft en vlogt om haar ervaring als expat te duiden.
Previous post Hoe Amerika (mij) veranderde

One thought on “Het andere Amerika is niet weg…

  1. Dank je Mirjam voor je informerende columns over politieke verhoudingen en en jouw waarnemingen over het alledaagse leven in Amerika. Ik schakel om naar dutchie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: