Al dagen zitten we hier aan de buis gekluisterd en iedere dag is eigenlijk net als veel andere dagen van dit jaar: Groundhog Day. De wekker gaat, je staat op en kijkt naar de Amerikaanse nieuwszenders waar het plaatje nagenoeg hetzelfde is als gisteren. Je rommelt jezelf de dag door, kijkt tussendoor hoopvol of er wat veranderd is en die fles champagne eindelijk uit de ijskast kan, maar in de avond ga je helaas gedesillusioneerd weer naar bed. De wekker gaat, je staat op… etcetera. 

In Groundhog Day, de filmklassieker van de jaren ’90, moet een New Yorkse journalist en weerman verslag doen van een traditie in Poughkeepsie, Pennsylvania. De groundhog Phill, een soort reuzenmarmot, voorspelt daar ieder jaar wanneer de lente zal beginnen. De journalist komt echter terecht in een monotone, onplezierige en zichzelf herhalende reeks aan dagen waar geen einde aan lijkt te komen.

In Poughkeepsie zijn ze blijkbaar gewend aan dat leven, maar net zoals acteur Bill Murray in de gelijknamige film, heb ook ik een writersblock. Niet omdat er niks is om over te schrijven, want de afgelopen week levert natuurlijk genoeg materiaal op, maar waar begin ik?

Biden zeggen, Trump doen

Mijn verbazing over het Amerikaanse stemgedrag ben ik alweer voorbij. Wat de peilingen wederom niet konden voorspellen, is de macht van de stille kiezer. Er bestaat in de VS zoiets als Trump-schaamte: ‘Biden zeggen, Trump doen.’ 

Mijn irritatie over de kruipende voortgang van de Amerikaanse stemmentellerij heeft plaats gemaakt voor gelatenheid. Want tja, het is eigenlijk hetzelfde als met de virustest-logistiek hier. Je ziet het drama van mijlenver aankomen maar de oplossing komt pas als het probleem voorbij is.

En ook mijn angst voor ongeregeldheden is verbleekt, ook al zijn de winkelruiten in de grote steden nog steeds dichtgetimmerd, zijn er nog nooit zoveel wapens verkocht in de Verenigde Staten als in de afgelopen maand en maken The Proud Boys en andere militante bewegingen zich op voor strijd. Het gekke is dat het leven hier eigenlijk stilstaat en toch ook gestaag doorgaat. De klok tikt rustig door en het wordt vanzelf weer avond.

We cross that bridge when we get there, zal de gedachte zijn. Maar komen we ooit nog bij die brug? 

Zorgzame vader

Biden spreekt het volk toe als een zorgzame vader en maant tot kalmte en ik voel het. De rust en gelatenheid in mijn hoofd nemen toe en mijn vertrouwen in de ‘united states’ groeit.

The purpose of our politics isn’t to wage total and unrelenting war. It’s to solve problems. We may be opponents, but we’re not enemies. We’re Americans.

Het is zoals het is. Geduld is immers een schone zaak. 

Maar net zoals het tellen van de stemmen maar duurt en duurt, zo gaat het verval van de Verenigde Staten ook gestaag door. Want er gebeurt natuurlijk helemaal niets zolang er geen president is. Duimendraaiend zitten congres en senaat op het pluche terwijl miljoenen Amerikanen wachten op economische steun, een goed werkende gezondheidszorg en een plan om de groeiende pandemie te beteugelen. Een somber beeld, ik weet het. 

On a positive note

Om mijzelf wat energie te geven, besluit ik op zoek te gaan naar positief opwekkend verkiezingsnieuws. Want dat is er natuurlijk ook! De opkomst was nog nooit zo groot. De voorspelling nu is dat meer dan 158 miljoen mensen hebben gestemd, de hoogste opkomst sinds 1900. Meer jongeren dan ooit gaven hun stem en een record aantal people of color ging naar de ballot box.

Er zijn in dit gepolariseerde land bovendien nog nooit zoveel LBGTQ-mensen gekozen voor senaat, congres en rechtbanken, in zowel blauwe als rode staten. Bovendien deed een record aantal vrouwen mee met de verkiezingen en zijn er in totaal nu 131 vrouwen in het nieuwe congres gekozen. En ook combinaties zoals Afro-American en homosexueel of Native American en vrouw waren meer dan ooit vertegenwoordigd op de verkiezingsbiljetten.

Diversiteit (kleur, gender, leeftijd) heeft in ieder geval aan power gewonnen ondanks de dinosaurussen in het congres zoals de herkozen senator van Kentucky Mitch McConnell (78).

We snurken hier nog een paar dagen door en moeten nog even wat donkere dagen voor Kerstmis door zien te komen. De diversiteits-boodschap van het electoraat stemt mij echter hoopvol en positief voor de tijd die komen gaat. Toch ben ik pas echt gerust wanneer Trump aan zijn nepkuif uit het witte huis is gesleept en Biden in januari So Help me God zegt en zijn hand van de bijbel haalt.

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg van ’t Pad Bosch woont sinds 2010 in New York en schrijft sindsdien voor verschillende tijdschriften en nieuwswebsites over haar ontmoetingen met de Amerikaanse cultuur en maatschappij. Ingeborg was tijdens de Amerikaanse verkiezingstijd in 2016 regelmatig te gast op de radio. In 2018 gaf ze haar debuutroman 'Kroniek van een Erfenis' uit en momenteel is zij hoofdredacteur van DeWereldwijven.com.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: