De dagen na de inauguratie van Joe Biden bleek dat alles waar men bang voor was geweest, niet was gebeurd. Hoe kon het ook? De bestorming van het Capitool heeft Washington wakker geschud. In no-time veranderde het gebied rond Capitol Hill en het Witte Huis in een onneembare vesting.

In de dagen na de bestorming kwamen er elke dag meer hekken, betonblokken en beveiligers bij. Ik ging er bijna dagelijks kijken. Een surrealistische ervaring. Het deed me denken aan de keer dat ik van West- naar Oost-Berlijn liep. Bij checkpoint Charlie passeerde ik een soort niemandsland, met patrouillerende militairen langs de muur. Een onzichtbare dreiging tijdens een dagje uit.

Inauguratie

De inauguratieceremonie was hoopvol en ingetogen. Het thema was verbinding. Grote popsterren zongen nationalistische liederen. De nieuwe president vertelde opnieuw dat hij een president van alle Amerikanen wil zijn. Mijn ogen schoten vol toen de eerste vrouwelijke, zwarte vice-president trots haar eed aflegde.

Maar het echte hoogtepunt was die jonge zwarte vrouw met haar gele jurk en rode hoofdband.  Voor mij was zij de ster van de bijeenkomst. Door haar taal en door wie zij was tilde zij alles wat er was gezegd op, boven de waan van de dag uit. Zij schetste een vergezicht van een Amerika zoals het ook zou kunnen zijn.

We will not march back to what was,
but move to what shall be.
A country that is bruised but whole,
benevolent but bold,
fierce and free.

Je ging er bijna in geloven. Ik werd er stil van.

Swampman

Maar toch, nu de eerste opwinding wat gezakt is, vraag ik me af waar ik nu echt naar heb gekeken. Ik probeer me te verplaatsen in Swampman, die ik ontmoette bij de Trump-rally op 6 januari. Wat zou hij van de inauguratie gevonden hebben? Heeft hij überhaupt gekeken? Hij was zo teleurgesteld door de ‘verkiezingsfraude’ dat hij voor het eerst van zijn leven uit de moerassen van zuid-Virginia naar de hoofdstad was afgereisd. Voor hem had Trump president moeten blijven.

Ik zag een angstige man, die bang gemaakt was door de mediakanalen die uur na uur alternative facts de wereld insturen over Democraten die samen met China het coronavirus zouden hebben ontwikkeld. Wekenlang is hij bespeeld door een presidentiële volksmenner die zei dat er fraude is gepleegd. Swampman geloofde oprecht dat een ‘socialistische president’ de wereld die voor hem zo vertrouwd is voorgoed van hem zal afnemen. Hij was zo geëmotioneerd dat hij de tranen in zijn ogen kreeg.

Als hij had gekeken, had hij zich dan gekend gevoeld? Ik vraag het me af. Luistert hij naar Lady Gaga? Of J-Lo? Misschien kent hij Garth Brooks wèl? Maar die mooie woorden van Joe Biden, dat hij een president wil zijn van alle Amerikanen… Ik vrees dat deze over het hoofd de man uit Virgina heen zijn gegaan. Net als het gedicht. Poëzie en kunst spelen in zijn wereld geen rol. Dat is iets voor de elite. Niet voor Swampman en de zijnen.

America United

America United was het motto. Maar is de bijeenkomst van de president daarin wel geslaagd? Ik denk het niet. Los van de vraag hoeveel van de 75 miljoen Amerikanen die op Trump stemden naar de inauguratie hebben gekeken, denk ik dat ze zich vooral buitengesloten hebben gevoeld. Wat mij betreft heeft de president een kans laten liggen door zich niet expliciet te richten tot juist die groep die jaren is gevoed door wantrouwen en leugens.

Ook in de samenstelling van zijn kabinet honoreert president Biden nauwelijks de Republikeinse achterban. De persoonlijke bezetting is een voorbeeld van gelijkheid: evenveel vrouwen als mannen, mensen uit de LGTBQ-groep, mensen met een verschillende achtergrond qua afkomst. Daar zouden we in Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen.

Ik had alleen gehoopt dat hij ook een handreiking zou doen naar de Republikeinse partij. Een Mitt Romney of een wat conservatievere Republikein als minister? Hij zou daarmee kunnen laten zien dat hij inderdaad een president is van alle Amerikanen. Zijn kabinet zou een soort zakenkabinet zijn, waarvan de samenstelling niet op de verkiezingsuitslag is gebaseerd, maar bestaat uit gespecialiseerde ministers die het land weer vooruit moeten helpen. Dat zou niet misstaan in deze gepolariseerde crisistijd.

Ik denk ook dat Biden op weinig sympathie kan rekenen door de in allerijl ondertekende executive orders op de inauguratiedag zelf. Natuurlijk, elke president doet dat, maar misschien was dit een uitgelezen moment geweest om het ànders te doen.

Valse start

De komende jaren zijn beslissend voor de toekomst van de Verenigde Staten. Het land is verscheurd. Over twee jaar zijn er weer verkiezingen voor het Huis en de Senaat. Als er geen draagvlak ontstaat bij de partij van Trump voor de plannen van Biden, zouden die wel eens vroegtijdig kunnen stranden.

Joe Biden heeft een valse start gemaakt wat mij betreft. Hij had meer moeten doen om bruggen te slaan.Vandaag lees ik in de Washington Post dat de president zijn plan om de gevolgen van de coronacrisis te verlichten met tien Republikeinse senatoren heeft besproken. Het was een goed gesprek volgens betrokkenen. Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen. 

Mirjam Sterk

Mirjam Sterk

Wonen in Amerika op een historisch moment is smullen voor een politiek dier als Mirjam Sterk. Als moeder van schoolgaande kinderen staat ze met beide benen in de samenleving maar blijft toch ook een beschouwende buitenstaander. Ze blogt, schrijft en vlogt om haar ervaring als expat te duiden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: