Eén keer per maand heb ik een wijnproef-avond met een internationaal gezelschap. Steeds staat er een bepaald type wijn op het programma en nu was de Pinot Noir aan de beurt. Iedereen neemt een fles wijn mee die door de gastheer of -vrouw in zilverpapier wordt verpakt, zodat je niet weet wat je drinkt. Vervolgens ga je proeven en geef je de wijnen een cijfer, van 5 (heerlijk) tot 1 (niet te zuipen). Aan het eind van de sessie worden de etiketten onthuld en kun je zien hoe jouw wijn beoordeeld is. 

Mijn competitieve ‘ik’ hoopt dan altijd dat mijn wijn ‘wint’, hoewel er geen prijzen worden uitgedeeld en winnen in dit geval geen verdienste is. Of een wijn lekker gevonden wordt hangt namelijk af van vele factoren: hebben de deelnemers er een beetje verstand van, wat is hun persoonlijke voorkeur, wat zitten ze tussen het proeven door te snacken, hoe lang staat de fles al open… En uiteindelijk valt er over smaak niet te twisten.

Het is al een paar keer voorgekomen dat er toevallig twee exact dezelfde wijnen in het spel waren, waarvan de ene fles als I love this werd bestempeld en de andere als No thanks. Deze keer overkwam het me dat ik de twee wijnen die ik een 5 had gegeven even later opnieuw proefde en veel minder lekker vond dan de eerste keer. Ik kan blijkbaar niet eens op mijn eigen oordeel vertrouwen.

Totaal krankzinnig

Ik moest aan deze wine tasting denken toen ik het nieuws van de afgelopen weken de revue liet passeren. Zoals je (dezelfde fles) wijn verschillend kunt beoordelen, zo kun je ook het nieuws op allerlei manieren op je in laten werken. Het hangt er maar net vanaf in welke mood je bent, wat je meent te zien, hoeveel verstand je ergens van denkt te hebben, welk wereldbeeld je aanhangt. Wat voor de een volstrekt logisch is, kan door een ander als totaal krankzinnig worden ervaren. Een ding viel me in ieder geval op: zowel Democraten als Republikeinen verwijten de tegenpartij voortdurend een gebrek aan respect.

Zo keek ik anderhalve week geleden met stijgende verbazing naar de State of the Union. Ik wond me op over Trumps schaamteloze non-stop zelfverheerlijkingsretoriek. Ik zat naar een eindeloze verkiezingsspot en een bizarre reality soap te kijken, compleet met All you need is love-achtige verrassingselementen, waarbij een foute radioman een hoge onderscheiding uitgereikt kreeg en een Amerikaanse militair uit Afghanistan zijn nietsvermoedende familie mocht omhelzen. 

Een grote groep in het wit geklede vrouwen vormde een niet te missen front in de zaal. Hun kleding stond net als een jaar eerder symbool voor de vrouwenrechten en de girl power-actie was bedoeld als protest tegen president Trump. Ondertussen viel mijn oog op een reactie van mijn nieuwe (heel aardige) Amerikaanse Facebook-vriendin, die zich in mijn tijdlijn al snel had ontpopt tot gun-fetisjist en fanatieke Trump-aanhanger. “Moet je die in het wit geklede idioten zien. Wat willen ze hiermee bereiken, behalve hun disrespect laten zien. F..k them.” 

Een compleet andere benadering dus, van exact hetzelfde verhaal.

Respectloos

Ook Speaker of the House Nancy Pelosi maakte een duidelijk politiek statement in haar witte pantsuit en onderstreepte haar mening nog eens door de State of the Union-tekst achter Trumps rug ostentatief te verscheuren. Respectloos volgens de een, een slimme truc volgens de ander. Pelosi zou van Trump zelf hebben geleerd hoe ze de aandacht moet afleiden van een onwelgevallige boodschap. Ze bestreed haar vijand met zijn eigen middelen.

Een dag later werd Trump vrijgesproken in het impeachmentproces. Terwijl ik zat te huiveren bij zijn agressieve en onheilspellende overwinningsspeech, zette mijn Facebook-vriendin een foto online van een lachende Trump die zijn tong uitsteekt met daaronder de bekende MAGA-letters. Die stonden nu niet voor Make America Great Again, maar voor My Ass Got Acquitted. Kun je eigenlijk wel bevriend zijn met mensen die zo diametraal tegenovergesteld denken, vroeg ik me af, al is het maar op de sociale media…

Dat brengt me op een gek incident met een jonge vent bij het Witte Huis enige tijd geleden. Hij probeerde zijn anti-abortusboodschap duidelijk te maken met bloederige foto’s in posterformaat van vrij forse geaborteerde foetussen. “Dit is toch vreselijk!”, riep ik uit. “Ja, erg hè”, antwoordde hij invoelend en gaf me een folder met allerlei horrorplaatjes. Het duurde een paar seconden voordat ik doorhad dat deze jongeman werkelijk dacht dat ik aan zijn kant stond. Iets anders kon hij zich waarschijnlijk niet voorstellen.   

Doorgeschoten beveiliging

Deze week was ik opnieuw op 1600 Pennsylvania Avenue. Voor het Witte Huis wordt momenteel een veel hoger hek gebouwd, er staan zoals altijd meerdere beveiligers op de stoep, aan alle lantaarns hangen camera’s en op het dak staan scherpschutters. Dat de beveiliging enigszins is doorgeschoten merk je vooral wanneer je weer eens kilometers om moet lopen, omdat er zomaar een paar straten pal voor je neus worden afgesloten wanneer een of andere hoogwaardigheidsbekleder erin of eruit moet. 

In die zin is het vrij verrassend dat het is toegestaan om voor het Witte Huis te demonstreren. Dat gebeurt dan ook aan de lopende band. Het is er een va et viens van vogels van diverse pluimage dat door luidsprekers staat te roeptoeteren, midden tussen de talloze selfies-makende toeristen. De secret service houdt het allemaal strak in de gaten.

Foto: Sandy Verhoeve / Demonstranten bij het Witte Huis vinden Trump een boef

Ik vind het een prettig idee dat je in dit land nog steeds voor je mening kunt uitkomen, pal voor de deur van de president. Maar niet iedereen is gediend van de kritiek. Zo zie ik hoe een vrouw met een dochter van een jaar of zes zich druk maakt over twee demonstranten met borden waarop Trump voor boef wordt uitgemaakt. “This is very disrespectful”, zegt ze boos. “Wij leren onze kinderen juist respect te hebben voor het presidentschap!”

Maar hoe kun je een president respecteren die zelf niet het goede voorbeeld geeft? Hoe kun je Nancy the Ripper respecteren die zich bedient van weinig hoogstaande praktijken? Hoe kun je een ander respecteren als je walgt van alles waar diegene voor staat? Hoe komt het ooit nog goed met dit land, als mensen op hoge toon respect eisen, terwijl ze de ander uitmaken voor leugenaar? Het zijn sombere gedachten.  

Iemand nog een wijntje?

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: