Mijn elleboogbegroetingen zijn nog erg onhandig en mijn reflex om gewoon een hand of hug te geven is hardnekkig. Wat soms ongemakkelijke situaties oplevert. Als ik in de metro stap, kijk ik of er geen snotterende mensen in de buurt zitten van een lege plek en bij een kuch kijk ik waar het vandaan komt. Mijn handen zijn inmiddels schraal van het wassen en mijn kast puilt uit van de pasta, blikken bonen en soepen. Ik doe het eigenlijk tegen beter weten in, want heeft het nou allemaal wel zin? Op het nieuws uit het Witte Huis over wat te doen is geen pijl te trekken.

Woensdagavond nog voor het slapen gaan, schudde Trump de boel op met een ingelaste persconferentie. Alle vluchten van Europa naar de VS worden 30 dagen opgeschort. In mijn vriendenkring sloeg het in als een bom. Paniekerige appjes of ze nog wel terug kunnen komen. En als ze terugkomen of ze dan 14 dagen in quarantaine moeten en waar…

Anderen hadden net familieleden in het vliegtuig dat op dat moment boven de oceaan vloog richting Amsterdam. Het is een ongehoord ingrijpende maatregel die totaal onverwacht komt voor de Europese instanties. In eerste instantie leek het ook nog over vrachtvliegtuigen te gaan, maar dat bericht werd weer snel teruggetrokken. Waarschijnlijk toen het effect op de beurzen duidelijk werd.

Ik vind het persoonlijk een staaltje machtspolitiek. Alleen de Schengenlanden worden geboycot. Ierland en het Verenigd Koninkrijk zijn uitgezonderd. Het lijkt ook nog eens zo te zijn dat geen enkele besmetting in Amerika afkomstig is uit Europa. Het hele vliegverbod is dus een schijnmaatregel. Ondertussen verkeren luchtvaartmaatschappijen in grote crisis. En het leidt wel lekker af van de chaos in Trump’s eigen land.

Toegegeven, het is een dunne scheidslijn tussen mensen geruststellen en verontrusten. Wat dat betreft is de taak waarvoor Trump en Pence staan niet eenvoudig. Veel is onbekend over het virus en in een wereld waar mensen in en uit vliegen is het moeilijk de verspreiding tegen te gaan. Wat is wijsheid?

Schijnmaatregel

Vorige week nog beweerde de president dat iedereen getest kon worden. De volgende dag moest vice-president Pence, die tot groot chagrijn van gezondsheidsexperts benoemd is tot het hoofd van de corona-taskforce, dat echter herroepen. Er is helemaal niet voor iedereen een test beschikbaar. ‘Maar eind volgende week verwachten we 1,5 miljoen testen te hebben.’ Inmiddels heeft mijn staat Maryland de noodklok geluid: ze hebben dringend behoefte aan meer tests.

Maar als ik nou verschijnselen krijg, waar kan ik dan terecht en wat kost zo’n test, just in case? De testen voor het coronavirus blijken gratis te zijn. Nou ja, gratis, de gang naar de dokter en het ziekenhuis om hem te krijgen is dat niet. De inschatting is dat je dan nog steeds zo’n 3000 dollar kwijt bent. En dat is heel veel geld, zeker als je niet verzekerd bent.

Er blijkt ook nog eens veel mis met de testen. In eerste instantie testten ze niet goed. Er waren er bovendien te weinig; in zes staten waren ze helemaal niet voor handen. Ondertussen kon het virus doorwoekeren. En omdat er nog steeds nauwelijks getest is, zijn er geen betrouwbare cijfers over besmettingen. Wel is duidelijk dat het al lang voortwoekert binnen gemeenschappen in de VS.

Betaalbaarheid

Het wachten is op het vaccin. Op dit moment wordt hard gewerkt aan de ontwikkeling daarvan. Maar het kan wel 1,5 jaar duren voordat er een goed vaccin is ontwikkeld. Het Congres heeft inmiddels wel geld vrijgemaakt om de coronacrisis te bestrijden: 8,3 miljard dollar. Drie keer meer dan Trump in eerste instantie had voorgesteld.

Volgens Pence is een deel van het geld bedoeld voor het onderzoek naar een vaccin tegen Covid-19. Hij stelde dat het vaccin wel betaalbaar moet zijn, maar voorwaarden daarvoor zijn niet geschapen. Wat als de commerciële farmaceutische bedrijven het vaccin straks zo duur maken, dat velen het niet kunnen betalen? Als doekje voor het bloeden is 300 miljoen dollar vrijgemaakt om het vaccin ook voor niet-verzekerden beschikbaar te hebben. Maar die moeten dan wel eerst naar de arts durven stappen.

Impact is groot

De impact op het dagelijkse leven is groot. Naast de lege schappen toiletpapier (why?) en hand sanitizer wordt het openbare leven ook steeds meer stilgelegd. Grote bijeenkomsten worden geannuleerd. Mijn email-box krijgt ongeveer per uur een mail over een aangepaste of afgelaste bijeenkomst. Mijn cursus aan de universiteit gaat on-line plaatsvinden. Scholen sluiten vanaf maandag voor twee weken hun deuren.

Ondertussen trekken de presidentskandidaten door het land. Maar hoe lang nog? Trump geniet zichtbaar van zijn rallies waar hij met veel bravoure zijn gehoor bespeelt. Ik verwacht niet dat hij deze verkiezingsbijeenkomsten snel zal opgeven. De Democratische kandidaten Sanders en Biden hebben de debatten in Cleveland al wel uitgesteld. Maar is een verkiezing zonder debat en zalen met aanhangers nog wel een verkiezing te noemen?

Je zou trouwens verwachten dat een pleidooi voor gezondheidszorg voor iedereen, Medicare for All, van de Democratische presidentskandidaat Bernie Sanders juist in deze tijden veel steun zou krijgen. Maar in de polls is Joe Biden de grote winnaar.

Trump corona-patient?

Saillant detail is, dat president Trump afgelopen zaterdag op zijn Mar-a-Lago resort nog in nauw contact is geweest met een Braziliaanse hoge ambtenaar, die positief heeft getest op het coronavirus. Alle reden om zelf te testen zou je denken, gezien de vele contacten die ook de president heeft, maar zover bekend is dat niet gebeurd. Stel je voor dat hij een bron van besmetting zou kunnen zijn?

Bang ben ik niet voor het virus, twee weken in quarantaine lijkt me wel wat. Ongegeneerd Netflix bingen. Maar ik vrees de chaos in dit land. Er is geen enkel inzicht in het echte aantal besmettingen. Volgens berichten op twitter zijn in mei alle ziekenhuisbedden bezet. Dan zou de grens zijn bereikt en moeten er keuzes gemaakt gaan worden tussen wie wel en niet geholpen worden. Zoals altijd zullen de meest kwetsbaren hiervoor de prijs betalen.

In de hele aanpak van de crisis hier moet ik terugdenken aan die beelden van de minister van Communicatie (‘comical Ali)’ tijdens de oorlog met Irak. Staand voor rokende gebouwen, terwijl je de inslagen op de achtergrond hoorde, betoogde hij dat alles onder controle was. En we weten hoe dat is afgelopen…

Mirjam Sterk

Mirjam Sterk

Wonen in Amerika op een historisch moment is smullen voor een politiek dier als Mirjam Sterk. Als moeder van schoolgaande kinderen staat ze met beide benen in de samenleving maar blijft toch ook een beschouwende buitenstaander. Ze blogt, schrijft en vlogt om haar ervaring als expat te duiden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: