Terwijl de verveling zich hier thuis bij mijn zonen inmiddels manifesteert in de vorm van geblondeerd haar á la Joe Exotic van Tiger King, te veel Grand Theft Auto en stiekem stickies roken in de schuur, groeit bij mij het besef dat ons ‘gewone’ leventje misschien wel voor altijd veranderd is. Is het nog wel mogelijk, #BackToNormal?

Denk nou niet dat wij hier thuis geen regels hebben. Alleen weet niemand meer wat ‘normaal’ is in dit huishouden. Welke dag is het vandaag? Is het nog vakantie? Wanneer moet mijn (huis)werk af zijn? Maar eerlijk is eerlijk. Wij als ouders sporen ook niet helemaal meer. We kijken net wat te veel Netflix, zijn een soort high functioning alcoholics geworden en komen per dag een onsje of twee aan. Maar verder is alles nog redelijk onder controle.

Ik heb mij op zich wel bij onze nieuwe levensvorm neergelegd. Veel zaken die voorheen normaal of zelfs essentieel leken kan ik missen als kiespijn en ik geef veel minder aan overbodige spullen uit. Ik vind het fijn dat het milieu eindelijk tijd krijgt zich te herstellen en dat ik de vogels veel beter hoor fluiten. Social distancing is het ‘nieuwe normaal’ en al ga ik er nu nog van hyperventileren, dat gezichtsmasker zal op den duur ook wel wennen. Individualisme heeft plaatsgemaakt voor naastenliefde en we hebben ineens essentiële en vitale beroepen. Alles heeft een andere betekenis gekregen. Op mijn groene ontluikende eiland 15 kilometer hemelsbreed van rampgebied New York City ben ik meer dan ooit dankbaar voor mijn nieuwe ‘normale’ leventje.

De sluipmoordenaar

Maar in dit land waar het coronavirus de pijnpunten en open wonden van de maatschappij ongenadig blootlegt, is voor veel mensen de realiteit heel anders. Volgens officiële tellingen zijn in de Verenigde Staten nu meer dan twintigduizend mensen bezweken aan de gevolgen van het covid-19-virus en zijn er bijna 600.000 besmettingsgevallen bekend. Daarmee is Amerika in absolute aantallen tot nu toe het zwaarst getroffen land ter wereld. 

Helaas tasten we hier nog altijd in het duister wat de volle omvang van de crisis betreft. Het testen in de VS loopt zwaar achter op de verspreiding van het virus en gezondheidsautoriteiten schatten de situatie in de VS in werkelijkheid veel ernstiger in.

TimeTo#FireFauci

Flatten the curve? Ja dat gebeurt in New York City inmiddels wel, maar andere grote steden als Chicago, Washington DC, Philadelphia, New Orleans, Detroit en Denver hebben met snel groeiende aantallen vastgestelde besmettingen te maken. De nieuwe ‘hotspots’ schieten als paddestoelen uit de grond en ook in dunner bevolkte staten heeft het virus relatief hard toegeslagen. De epidemie kruipt in de Verenigde Staten nu zowel in de grote steden als op het platteland gestaag voort.

Er zijn bovendien bijna 20 miljoen nieuwe werklozen bijgekomen sinds het begin van de crisis. Donald Trumps conservatieve vrienden schreeuwen dan ook in zijn rechteroor dat hij de desastreuze economische gevolgen direct moet bestrijden. In zijn linkeroor hoort hij dokter Fauci’s wetenschappelijke analyses over de effecten daarvan op de verspreiding van het virus.

De volgens Trump ‘elegante’ dokter Birx weet hem tot nu toe met wiskundige modellen te behoeden voor overhaaste beslissingen. Zijn Republikeinse adviseurs zien ondertussen met lede ogen aan hoe Trump met zijn onbesuisde en egocentrische optredens tijdens de dagelijkse persconferenties zijn kansen op herverkiezing lijkt te vergooien. Zeker als hij off script gaat of een propaganda filmpje á la Kim Jong-Un vertoont.

De president blijft ‘gelukkig’ licht aan het eind van de tunnel te zien. Hij spreekt het volk iedere dag als een ware cheerleader ‘bemoedigend’ toe en hamert er op dat het land nu toch echt snel ‘open’ en aan het werk moet. Daartoe zal hij mogelijk snel een besluit nemen, dat hij overigens wel the biggest decision of his life noemt.

Dokter Fauci ‘worstelt’ ondertussen om zowel Donald Trump als het virus onder controle te krijgen. Afgelopen weekend durfde hij zich uit te spreken over de ’late’ reactie op het virus door de Amerikaanse regering. Prompt stuurde Trump een twitterbericht door met de boodschap TimeTo#FireFauci.

Het gapende gat tussen arm en rijk

Hoe kan het hier overal toch zo mis gaan? Naast de vertraagde aanpak van de overheid, het gebrek aan centrale aansturing en de verdeeldheid tussen de staten, groeit ook steeds meer het besef dat ongelijkheid een van de belangrijke oorzaken is van de problematiek. Het was natuurlijk al langer bekend dat het verschil tussen arm en rijk in dit land gigantisch is. Nu echter vertaalt het zich zo duidelijk in de gestapelde doden in koelwagens, de begrafenissen in de parken van New York en zelfs een massagraf voor de onfortuinlijken op Hart Island bij Manhattan, dat de realiteit keihard binnenkomt. 

Bovendien wordt pijnlijk duidelijk dat African Americans veel vaker te maken krijgen met het coronavirus dan andere bevolkingsgroepen. In Illinois is 43% van de coronasterfgevallen en 28% van de mensen die positief zijn getest voor het virus African American terwijl slechts 15% van de populatie in deze staat zwart is. In Michigan is een derde van de positief geteste mensen zwart en gaat 40% dood aan het virus. Ook hier geldt dat African Americans slechts 14% van de bevolking uitmaken. In Louisiana is het nog erger. Daar is rond de 70% van de mensen die stierven zwart terwijl een derde van de populatie in deze staat van Afrikaans-Amerikaanse afkomst is.

De verklaring wordt gezocht in de levensomstandigheden van zwarte mensen. Die zijn vaak slechter dan die van witte mensen en zij kampen als gevolg daarvan meer met obesitas, stress, hoge bloeddruk, suikerziekte en astma. En juist die condities zijn risicofactoren bij het oplopen van het virus en de dood die er op kan volgen.

Verse tomaten of een hamburger

De foto van de New Yorkse Metro waarop Afro Americans en Hispanics opeengepakt staan tijdens spitsuur, op de piek van de crisis, spreekt boekdelen… Arme mensen kunnen zich namelijk geen lockdown veroorloven. Zij zijn over het algemeen kleinbehuisd of wonen in appartementencomplexen dichtbij elkaar. Bovendien werken ze vaak in ‘essentiële’ beroepen als vakkenvuller, bezorger, verpleegster of schoonmaker en nemen ze het openbaar vervoer om op hun werkplek te komen.

Mensen met een kleine beurs eten over het algemeen ongezonder, zijn vaker te dik en hebben last van andere gezondheidsklachten. Ik kan het mij helemaal voorstellen aangezien de prijs voor een tomaat of een volkorenbrood hier vele malen hoger is dan van een hamburger-menu of een doos chickenfingers.

En als je aan de onderkant van de Amerikaanse samenleving staat, heb je ook nog eens minder toegang tot het Amerikaanse zorgstelsel. Omdat een zorgverzekering vaak gekoppeld is aan een werkgever, is het zonder vaste baan lastig om verzekerd te zijn. Het gevolg is dat 27,5 miljoen Amerikanen onverzekerd rondlopen. Bovendien zijn zorgkosten in de VS vaak te hoog voor veel mensen zodat zij alleen in uiterste nood naar de dokter gaan. Ook al ben je namelijk verzekerd, je hebt vaak een eigen risico en betaalt ook nog een percentage van de medische kosten afhankelijk van hoe je verzekerd bent, de zogenaamde co-pay.

’Ik ziek het wel uit’, zullen veel mensen met koorts in februari gedacht hebben. Zeker toen Trump tegelijkertijd meerdere malen riep dat het virus onder controle was en vanzelf weer zou verdwijnen.

Nooit meer hetzelfde

Ik kijk naar mijn zonen en denk aan de ‘jonge’ Amerikaanse generatie die vorige week hun Bernie Sanders verloren hebben. Bernie de socialist, die de kloof tussen arm en rijk juist wilde dichten, het zorgstelsel wilde veranderen, oog had voor de kwetsbaren, maar te links en te extreem was voor Amerika in februari. Februari, de maand waarin Trump het virus nog niet serieus nam, maar zich daar nu weinig van kan herinneren en zijn opmerkingen nu afdoet als fake news.

Inmiddels spannen de gouverneurs van de staten aan de West- en de Oostkust samen om hun eigen back to normal-strategie te bepalen, los van Trumps ideeën. En maakt Biden zich op voor een campagne waarin de ‘eenheid’ van de Verenigde staten de hoofdrol moet gaan spelen. Hoe dan? En alhoewel dankbaar voor mijn eigen situatie, maakt het me allemaal zo moedeloos en hou ik mijn hart vast voor de tijd die gaat komen. Back to normal zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg van ’t Pad Bosch woont sinds 2010 in New York en schrijft sindsdien voor verschillende tijdschriften en nieuwswebsites over haar ontmoetingen met de Amerikaanse cultuur en maatschappij. Ingeborg was tijdens de Amerikaanse verkiezingstijd in 2016 regelmatig te gast op de radio. In 2018 gaf ze haar debuutroman 'Kroniek van een Erfenis' uit en momenteel is zij hoofdredacteur van DeWereldwijven.com.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: