Mijn dag begon positief en fris met een lange wandeling in de kou en het besef dat Donald Trump van zijn sokkel was gevallen de avond ervoor. Georgia had haar plicht gedaan en het ongenoegen van de meeste Amerikanen met president Trump en de Republikeinse partij kon niet duidelijker worden. Huis, Senaat en het presidentschap, vandaag zou alles naar de Democraten gaan.

Even later na een kopje koffie zette ik de tv hoopvol aan om het laatste nieuws te zien. Nog even had ik contact via Whatsapp met mijn collega’s Sandy en Mirjam die in Washington DC poolshoogte gingen nemen bij de Trump-protesten. Het was min of meer gemoedelijk op The Mall, veel vlaggen en Trump-vertoon maar rustig. Totdat…

Opstand of staatsgreep?

Binnen no time bestormde de menigte de trappen van het Capitool, klom via de muren naar boven, sloeg ruiten in, liep langs de beeldengalerij en zat in de stoelen van regeringsleiders. Evacuaties, getrokken revolvers en politieagenten die in paniek vroegen om extra versterking. Een vrouw wordt neergeschoten en overlijdt even later… Een coup d’etat zonder ‘echte’ militairen, maar met Trumps eigen leger, voltrok zich voor het oog van de wereld. 

Even dacht ik de verkeerde zender aan te hebben gezet. Keek ik niet naar het laatste nieuws uit Belarus of Centraal-Afrika? Irak wellicht? Was dit een van de laatste afleveringen van House of Cards? Al snel stroomden de berichten van vrienden uit Nederland mijn inbox in: ‘onvoorstelbaar, gekkenhuis, hoe kan zo’n idioot zo veel macht hebben…?’

Aanzetten tot geweld

Ondertussen bleef het stil in het Witte Huis. Zou Trump met een zak chips lekker zitten te genieten van de beelden? Stay peaceful is de eerste boodschap die hij twittert, maar vredig is het allang niet meer. In de ochtend op zijn laatste rally Save America gooide zijn vriend en advocaat Rudy Giuliani nog wat olie op het smeulende vuur:

We have to choose trial by combat.

Zijn zoon stak ook een lucifer in de ontvlambare menigte:

‘We are coming for you’.

‘I’ll be in your backyard.’ 

De adrenaline begon te stromen door de aderen van de Trumpers. En zo trok de opgehitste menigte richting de trappen van het Capitool nauwelijks tegengehouden door politie. Waar was de arm van de wet? Ook de National Guard was nog nergens te bekennen, want Trump moest daar vanachter zijn TV-scherm de orders voor geven. Die zat zich waarschijnlijk te verkneukelen om zoveel steun en enthousiasme en liet het gewoon nog even gaan. 

Dubbele standaard

Ik herinner me de beelden van de BLM-protesten in Washington DC in de zomer. Hoe de trappen van het Capitool vol stonden met de National Guard, de straten schoongeveegd werden door traangas, politie te paard en het leger in volle gevechtsuitrusting. Blijkbaar krijg je hier als white trash voldoende ruimte om de muren van het Capitool te beklimmen, de boel binnen te vernielen en te beschimpen, maar zijn zwarte mensen vanzelfsprekend plunderaars die direct moeten worden getemd met geweld.

Ik luister naar de interviews die worden gehouden met Trump-aanhangers bij het Capitool. Ze zijn er trots op. Ze voelen zich heuse patriotten, nationalisten, klaar om hun land te verdedigen tegen de socialisten en communisten. En Trump? Hij houdt van ze en wenst ze wel thuis. 

Protest versus riots? Law and order blijkt niet voor iedereen hetzelfde te zijn hier in de Verenigde Staten. 

Tijgers in mijn hoofd

Winston Churchill zei ooit:

Dictators ride to and fro on tigers from which they dare not dismount. And the tigers are getting hungry.

Trump heeft zo’n hongerige troep roofdieren gecreëerd. Hij voedde ze beetje bij beetje met conspiracy-theorieën, valse hoop en leugens. Ze werden nog hongeriger naar zogenaamde gerechtigheid voor hun pack. Compleet gehersenspoeld laten ze zich berijden door hun op macht beluste leider zonder geweten. De vraag is of deze hongerige tijgers in de komende weken nog getemd kunnen worden. Vanavond ga ik slapen met die tijgers in mijn hoofd.

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg Van t Pad Bosch

Ingeborg van ’t Pad Bosch woont sinds 2010 in New York en schrijft sindsdien voor verschillende tijdschriften en nieuwswebsites over haar ontmoetingen met de Amerikaanse cultuur en maatschappij. Ingeborg was tijdens de Amerikaanse verkiezingstijd in 2016 regelmatig te gast op de radio. In 2018 gaf ze haar debuutroman 'Kroniek van een Erfenis' uit en momenteel is zij hoofdredacteur van DeWereldwijven.com.
Previous post Fotoverslag: een middag onder Trump-aanhangers
Next post Swampman: alleen Trump kan mijn land nog redden

One thought on “And the tigers come at night…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: