Het zijn zulke bijzondere tijden dat geen enkele journalist met gevoel voor cliché’s z’n verhaal nog durft te beginnen met die constatering. En als je dacht dat je hier in de VS het gekste wel gehad had, dan wordt het toch nóg gekker. Toen ik een correspondent op CNN hoorde zeggen dat Trump z’n meest verontrustende tweet in tijden had verstuurd, spitste ik mijn oren. Wat kon in godsnaam nog schokkender zijn dan de eindeloze reeks verdachtmakingen van @realDonaldTrump die ik tot nu toe op Twitter had gelezen?

Het ging in dit geval om zijn aantijging dat de 75-jarige activist, die roerloos bloedend op straat lag nadat hij achterover was gevallen door een duw van de politie, zijn actie doelbewust in scene zou hebben gezet:

Buffalo protester shoved by Police could be an ANTIFA provocateur. 75 year old Martin Gugino was pushed away after appearing to scan police communications in order to black out the equipment. @OANN I watched, he fell harder than was pushed. Was aiming scanner. Could be a set up?

De activist ligt met een gebroken schedel in het ziekenhuis. Tja, je kunt je er over opwinden, over de wreedheid, het zaaien van onrust, verwarring en verdeeldheid, maar de Amerikaanse president is democratisch gekozen, dus wat doe je eraan, behalve mensen proberen te bewegen de juiste keuze te maken bij de presidentsverkiezingen op 3 november.

Het goede nieuws en het slechte nieuws

Het goede nieuws is dat Trump de afgelopen twee maanden in zowat geen enkele poll aan de leiding gaat. Het slechte nieuws is dat die polls er vier jaar geleden volstrekt naast zaten. Je kunt er dus geen peil op trekken. Bovendien, de Democratische presidentskandidaat Joe Biden scoort nu misschien beter in de peilingen, maar in de Rust Belt-staten Pennsylvania en Wisconsin, waar Trump het de vorige keer van moest hebben, zijn de marges klein.

En we hebben nog een dikke vier maanden te gaan, waarbij de economie zomaar eens zou kunnen aantrekken en er plotseling een corona-vaccin op de markt verschijnt. Successen die Trump ongetwijfeld met veel tamtam op z’n conto zal schrijven en de verkiezingskansen van Joe Biden zullen verkleinen. 

Nu we ons gaan opmaken voor de verkiezingsfinale is het in elk geval geruststellend dat de militaire top Trump niet blindelings volgt in al zijn machinaties. Steeds meer hoge militairen distantiëren zich van Trump en bekritiseren zijn leiderschap. Een hoogst ongebruikelijke en dus opmerkelijke ontwikkeling, want militairen mengen zich in principe niet in politieke kwesties. En al helemaal niet in het openbaar. 

Gamechanger

Het in veler ogen bespottelijke fotomoment op 1 juni waarbij Trump een bijbel omhoog hield voor het kerkje vlakbij het Witte Huis, nadat hij speciaal voor dat doel een vreedzaam demonstrerende menigte hardhandig had laten verwijderen, lijkt een gamechanger te zijn. Eerst deed oud-minster van Defensie James ‘Mad Dog’ Mattis na een luide radiostilte sinds zijn zelfgekozen ontslag eind 2018 een ongezouten politieke uitspraak in het tijdschrift The Atlantic. Zijn boodschap: Trump is een bedreiging voor de grondwet en hij drijft het land uiteen. 

Vervolgens liet de allerhoogste Amerikaanse militair van zich horen. In een indrukwekkende video biedt generaal Mark Milley, chef van de Amerikaanse strijdkrachten, zijn excuses aan voor zijn aanwezigheid bij de wandeling van het Witte Huis naar het veelbesproken kerkje, in camouflagetenue. Hij wekte daarmee de indruk dat de strijdkrachten betrokken zijn bij de binnenlandse politiek en dat was een inschattingsfout, zei hij tegen militairen in opleiding.

Op dat niveau je fouten durven toegeven, is een teken van kracht. Het ironische is natuurlijk wel, dat door afstand te nemen van de president – ook nog Commander in Chief – Milley’s uitspraak juist een politieke lading krijgt.

In een interview op Fox News reageerde Trump laconiek op de kritiek van Milley en benadrukte hij zijn goede band met het militaire apparaat.

I think it was a beautiful picture. And I’ll tell you, I think Christians think it was a beautiful picture… I have good relationships with the military. I’ve rebuilt our military. I spent two and a half trillion dollars—nobody else did.

Een ander mooi moment waarbij voor de zoveelste keer in de afgelopen weken Amerikaanse geschiedenis werd geschreven, is de benoeming van de eerste zwarte generaal, Charles Brown. Ook hij stelt zich in een video kwetsbaar op. Brown vertelt over zijn ervaringen met vooroordelen en racisme, over hoe hij als zwarte gevechtspiloot vaak als een soort alien werd gezien:

I’m thinking about my Air Force career where I was often the only African American in my squadron or, as a senior officer, the only African American in the room. I’m thinking about wearing the same flight suit with the same wings on my chest as my peers and being questioned by another military member: ‘Are you a pilot?’

Gewapende opstand in november

Trump heeft bij herhaling laten doorschemeren dat hij een eventuele ‘gestolen’ verkiezingsuitslag niet zomaar zal accepteren. Je vraagt je af waarom hij in speeches steeds zo hamert op het belang van het Tweede Amendement, het grondwettelijke recht van Amerikanen om een vuurwapen te bezitten. Is dat om de vele Amerikanen die bang zijn dit recht te verliezen aan zich te binden? Of is het een impliciete oproep aan zijn trouwe achterban om de wapens op te pakken, mocht dat nodig zijn om zijn tweede termijn zeker te stellen? 

Je zou denken dat je in dit land met een politiek leider als Trump nergens meer van staat te kijken en toch rol je dagelijks van de ene verbazing in de andere. Wat je vandaag voor volstrekt onmogelijk houdt, kan morgen zomaar de realiteit zijn. Ik hou dus rekening met elk scenario, hoe onwaarschijnlijk ook. En ik ben niet de enige, getuige het nieuwe boek van een professor rechtsgeleerdheid Will he go? Trump and the Looming Election Meltdown in 2020.

Een opstand in november van boze burgers die menen dat de verkiezingswinst van Trump hen op slinkse wijze door Democraten (en de media) is ontnomen? Ik durf het niet uit te sluiten. Maar van een ding lig ik vooralsnog niet meer wakker: de strijdkrachten staan aan de kant van het Amerikaanse volk en zullen te allen tijde de grondwet verdedigen. Trump vergist zich als hij het belang hiervan onderschat.

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
%d bloggers liken dit: