‘Wat een puinhoop is het in Nederland, hè?’ Steeds vaker begint een gesprek met deze zin, waarbij mijn gesprekspartner en ik onze hoofden dan even veelbetekenend schudden. Soms gaat het dan over hoe dom of juist menselijk (want mensen maken fouten) Kajsa Ollongren is geweest in de kwestie ‘Pieter Omtzigt: functie elders’. Of hoe arrogant of juist lekker pragmatisch Mark Rutte wel of niet is. Maar vaak verwijst de puinhoop uit mijn eerste zin ook naar het falende coronabeleid in Nederland. Met name het trage vaccinatietempo en de verontrustende cijfers ondanks de strenge maatregelen wekken verbazing.

Ondertussen zie ik steeds vaker foto’s van blije vriendinnen op Facebook die hier in de VS net hun eerste vaccinatieprik hebben gehad. Het lijkt wel of er om mij heen meer mensen wel zijn gevaccineerd dan niet. In mijn Spaanse conversatieclubje waar ik als vijftiger een van de jongsten ben, is sowieso iedereen volledig ingeënt. 

Tijdens de laatste Zoom-sessie met mijn Spaanstalige vriendinnen stelt Lidia uit Argentinië voor om elkaar volgende keer weer in levende lijve te ontmoeten bij haar in de tuin. Ik zie daarnaar uit. Het is alweer zo lang geleden dat ik bij deze Latina’s in Washington thuis werd uitgenodigd voor een goede conversación en lekkere hapjes. Zoveel beter dan die vermoeiende Zoom-sessies die steeds gepaard gaan met echo’s, technisch gedoe en het woordje ‘qué?’. 

De bevrijding

’We zijn bevrijd’, verzucht de Chileense Beatríz. ‘Het voelt zo goed om weer mensen te kunnen zien. Ik waardeer het samenzijn nu nóg meer dan voorheen.’ Haar woorden ontroeren me. Ik ben groot fan van deze charmante dame, die me ooit belde met de vraag of ik misschien een lift wilde naar een van onze bijeenkomsten. Ze is 95.

In Washington is een nieuwe lente aangebroken. Letterlijk en figuurlijk. Zal iedereen zometeen als alles achter de rug is helemaal losgaan, net als na de Spaanse Griep in de vorige eeuw? Toen droeg niet alleen de overwinning van de pandemie, maar ook het einde van de Eerste Wereldoorlog bij aan de feestvreugde. Het leidde tot een periode van losbandigheid en excessen: The Roaring Twenties.

De euforie van een post-pandemische zomer na covid zal in 2021 misschien iets minder groot zijn dan honderd jaar geleden, toen griep en oorlog vele miljoenen meer slachtoffers hadden geëist. Toch zien we nu al dat er een grote drang bestaat om uit de band te springen, met name onder jongeren. In Miami was het tijdens Spring Break een ongekend gekkenhuis op straat en op de stranden.

Bejaarden

In mijn wat minder spannende woonomgeving zie ik ook de bejaarden een beetje feestvieren. Op het plotseling opvallend drukbezette terras van mijn buurtrestaurant Chef Geoff lijken alle ouwe besjes te zijn ontwaakt uit een diepe winterslaap. Ze geven elkaar de ellebooggroet, ik zie zelfs hier en daar een voorzichtige hug. Een jaar lang hebben ze bijna niemand gezien, maar nu zijn ze uit hun hol gekropen. Ik stel me voor dat ze dankbaar zijn dat ze de pandemie hebben overleefd. Ze genieten waarschijnlijk meer dan ooit van alles wat ze for granted hadden genomen. 

Op hetzelfde terras toasten mijn vriendinnen en ik op het leven. Wat fijn dat we elkaar door het moeilijke coronajaar heen hebben kunnen slepen, zeggen we tegen elkaar, met opbeurende appjes, Zoomborrels en firepit-avondjes in de vrieskou, omdat je buiten nou eenmaal veiliger was dan binnen. Het voelt alsof we het keerpunt hebben bereikt. We maken foto’s van dit dierbare moment, maar we zetten de feestelijke beelden niet op social media. Dat vinden we sneu voor de Nederlanders die het op dit moment ietsje zwaarder hebben dan wij. 

Terrassen en vakantie

In Nederland mag je nu maar een persoon per huishouden op bezoek hebben, terwijl we in DC momenteel met tien man binnen mogen zijn. In het naburige Virginia mag je sinds kort zelfs met 50 man binnenshuis samenkomen en buiten met 100 man. De restaurants in Washington zijn sinds enige tijd weer gedeeltelijk open, er poppen steeds meer gezellige terrassen op in de stad, we kunnen gewoon winkelen, naar de sportschool en op vakantie in eigen land.

Okay, we dragen al ruim een jaar braaf onze mondmaskers, ook buiten en soms twee tegelijk. Veel kinderen zijn zometeen al meer dan 400 dagen niet naar school geweest. Na ieder uitstapje moesten we twee weken in quarantaine en toen Europa afgelopen zomer lekker doorleefde alsof corona niet bestond, zat bij ons alles potdicht. Om maar niet te spreken over de voelbare dreiging van een president die steeds meer aan het ontsporen was. De mood is hier dus ook wel eens anders geweest.

Vierde golf

Toch verdient president Biden’s voorganger wellicht enig krediet, want Operation Warp Speed, ingezet onder Donald Trump, lijkt z’n vruchten af te werpen. Amerika vaccineert als een dolle. Afgelopen weekend lag het aantal vaccinaties op vier miljoen per dag. Gemiddeld worden er drie miljoen vaccinaties per dag uitgevoerd. Zo’n 110 miljoen mensen hebben een eerste dosis ontvangen, bijna 65 miljoen mensen zijn volledig gevaccineerd, lees ik in de Covid Data Tracker van het Amerikaanse RIVM.

Het gaat in de VS vooralsnog de goede kant op met de coronacijfers. Naar verwachting is het ergste over een week of acht voorbij. Het dodental is gedaald van 3500 doden per dag in januari, naar 800 per dag begin april. Toch zijn niet alle experts even optimistisch. In sommige staten zien we nog steeds een zorgwekkende stijging van het aantal corona-gevallen. We zouden dan ook wel eens een vierde coronagolf tegemoet kunnen zien.

Maar gezien het razende vaccinatietempo is de kans groot dat de Amerikaanse bevolking op tijd voldoende immuniteit heeft bereikt om het gevaar af te wenden. Volgens Amerika’s topviroloog dokter Fauci zijn de vaccinaties nu de X-factor waar het bij eerdere corona-golven aan ontbrak.

It’s kind of like a race between the potential for a surge and our ability to vaccinate as many people as we possibly can. And hopefully, if you want to make this a metaphorical race, the vaccine is going to win this one.

Roken en obesitas

Ouderen en zorgverleners krijgen voorrang. Dan komen mensen met onderliggend lijden aan de beurt. Collega Mirjam heeft recht op een vaccin vanwege haar werk voor het Rode Kruis en collega Ingeborg omdat ze voedselpakketten uitdeelt als vrijwilliger. Een andere vriendin heeft net haar tweede prik gehad vanwege astma. Weer een ander kreeg een uitnodiging omdat ze rookt. Haar man vanwege obesitas. Veel vrienden zijn ingeënt vanwege hun militaire status. Sommigen worden opgeroepen als er een vaccin over is…

Maar ik ben te jong, ik rook niet, ik ben niet dik (genoeg), ik heb geen astma of onderliggend lijden, ik ben geen militair en ook geen weldoener.

Kortom, iedereen is aan de beurt, behalve ik. Maar lang zal het niet meer duren. President Biden heeft aangekondigd dat iedereen in de VS boven de 16 jaar in aanmerking komt voor het vaccin vanaf 19 april. Let the Roaring Twenties begin!

Sandy Verhoeve

Sandy Verhoeve

Na veertien jaar bij de NOS gewerkt te hebben als eindredacteur internet en tv-redacteur op de buitenlandredactie, werd het tijd om zelf naar het buitenland te vertrekken. Sandy Verhoeve woonde vier jaar in Wenen, Oostenrijk en sinds september 2018 woont ze in Washington DC. Daar werkt ze als freelance multimedia-journalist voor verschillende opdrachtgevers.
Previous post Welkom in LaLaLand, the city of broken dreams
Next post Guilty as charged. En nu?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: